Η «Αλουμίνιον της Ελλάδος» («Πεσινέ») πήρε πριν χρόνια άδεια για την κατασκευή μονάδας συμπαραγωγής ηλεκτρισμού και θερμότητας, ισχύος περίπου 300 MW, στις εγκαταστάσεις της στη Βοιωτία. Η άδεια αφορούσε παραγωγή για αυτοκατανάλωση και όχι για εμπορία ηλεκτρικής ενέργειας. Ετσι, η επιχείρηση εισέπραξε μια παχυλότατη επιδότηση (με τις καθιερωμένες υπερτιμολογήσεις η μονάδα ουσιαστικά κατασκευάστηκε με λεφτά του ελληνικού κράτους).
Η γαλλική εταιρία πούλησε το εργοστάσιο στον όμιλο Μυτιληναίου. Μαζί και τη μονάδα παραγωγής ενέργειας. Ο όμιλος Μυτιληναίου χώρισε τη μονάδα αυτή από το εργοστάσιο αλουμίνας, την κατέστησε αυτόνομη επιχειρηματική μονάδα και τη μεταβίβασε στην εταιρία «Endesa Ελλάς», που δημιούργησε με την ισπανική ενεργειακή εταιρία. Απαιτεί, λοιπόν, να αλλάξει η άδεια (που ήταν μόνο για αυτοκατανάλωση) και να δοθεί νέα άδεια που θα είναι για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Ετσι, θα πουλάει την ηλεκτρική ενέργεια στη ΔΕΗ προς 70 ευρώ τη MWH και θα αγοράζει από τη ΔΕΗ την τεράστια ποσότητα ρεύματος που χρειάζεται το εργοστάσιο αλουμίνας προς 45-50 MWH, κερδίζοντας 20-25 ευρώ ανά MWH. Μ’ άλλα λόγια, κατασκεύασε ένα εργοστάσιο με λεφτά του ελληνικού κράτους, τάχα για να ξεφορτώσει το δίκτυο της ΔΕΗ από τις μεγάλες καταναλώσεις του εργοστάσιου της Βοιωτίας και θέλει να το μετατρέψει σε εργοστάσιο παραγωγής και πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας.
Η κυβέρνηση (που ελέγχει και τη ΔΕΗ και τη ΡΑΕ) προς το παρόν δεν έχει δώσει την αλλαγή άδειας στον Μυτιληναίο. Βλέπετε, αντιδρούν και οι ανταγωνιστές (Κοπελούζος και σία). Ομως, και ο Μυτιληναίος δεν έχει βάλει μπροστά τη μονάδα. Μόλις, λοιπόν, μπει το καλοκαίρι και αρχίσει το σύστημα να απαιτεί μεγάλες ενεργειακές ποσότητες, θα δοθεί στον Μυτιληναίο η αλλαγή άδειας, στο όνομα της εξασφάλισης επάρκειας και ενεργειακής ισορροπίας. Βλέπετε, οι επενδύσεις που έπρεπε εδώ και χρόνια να κάνει η ΔΕΗ καθυστερούν, για να δοθεί ο χρόνος στους ιδιώτες καπιταλιστές να κατασκευάσουν μονάδες παραγωγής, εισπράττοντας από τη ΔΕΗ την κρατικά καθοριζόμενη υψηλότατη τιμή (ωραίος «ελεύθερος ανταγωνισμός», έτσι δεν είναι;).
Η πρόβλεψή μας είναι πως το αίτημα του Μυτιληναίου και των ισπανών συνεταίρων του θα ικανοποιηθεί. Και βέβαια, ουδείς θα τους ζητήσει να επιστρέψουν τις κρατικές επιχορηγήσεις που πήραν όταν κατασκεύαζαν το εργοστάσιο. Και φυσικά, οι βιομήχανοι θα εξακολουθήσουν να κατηγορούν τους φτωχοαγρότες ως… κρατικοδίαιτους. Και καλά θα κάνουν, αφού η εργατική τάξη δεν σαρώνει από προσώπου γης τους ίδιους, τους πολιτικούς τους υπηρέτες και το σύστημά τους.
