Η κόντρα κυβέρνησης – MIG με έπαθλο τον ΟΤΕ περνά σε μια νέα φάση. Η κυβέρνηση κατέθεσε αιφνιδιαστικά τροπολογία στην οποία προβλέπεται ότι «για Ανώνυμες Εταιρίες εθνικής στρατηγικής σημασίας και ιδίως όταν πρόκειται για εταιρίες που έχουν στην κυριότητά τους ή διαχειρίζονται εθνικά δίκτυα υποδομών, η απόκτηση δικαιωμάτων ψήφου από το 20% του μετοχικού κεφαλαίου και άνω προϋποθέτει την προγενέστερη έγκριση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων. Η έγκριση αυτή χορηγείται, εφόσον πληρούνται συγκεκριμένα κριτήρια για την προστασία του δημοσίου συμφέροντος».
Η κυβέρνηση των άκρατων ιδιωτικοποιήσεων θυμήθηκε ξαφνικά να επαναφέρει στο δημόσιο δίκαιο τον όρο «εθνικής στρατηγικής σημασίας», που η ίδια είχε πετάξει στο πυρ το εξώτερον. Είναι φανερό ότι η τροπολογία αφορά μόνο τη MIG και την προσπάθειά της να ελέγξει τον ΟΤΕ μέσω κινήσεων επιθετικής εξαγοράς και όχι συνολικά τις ιδιωτικοποιήσεις. Οταν αναγκάζονταν να πουλήσουν την Tellas, θυγατρική της ΔΕΗ, που χρησιμοποιεί το δίκτυό της, στον Σαουΐρις, γιατί δεν έβαζαν κανένα τέτοιον όρο; Κι όσο ο Βγενόπουλος μάζευε μετοχές του ΟΤΕ στο χαρτοφυλάκιο της MIG, γιατί δεν έλεγαν τίποτα, παρά μόνο θυμήθηκαν την «εθνική στρατηγική σημασία» όταν η MIG διεκδίκησε συμμετοχή στη διοίκηση του ΟΤΕ και κατέστησε σαφές ότι έχει τα κεφάλαια να ελέγξει πακέτο ικανό να της δώσει ολόκληρη τη διοίκηση;
Είναι πραγματικά για γέλια το ιδεολόγημα που επιστράτευσε ο Αλογοσκούφης, μιλώντας την περασμένη Δευτέρα σε εκδήλωση του γαλάζιου Ινστιτούτου «Κ. Καραμανλής»: «Η επόμενη γενιά αποκρατικοποιήσεων αφορά δημόσιες επιχειρήσεις στρατηγικού χαρακτήρα που διαχειρίζονται υποδομές και δίκτυα. Είναι σαφές ότι οι αποκρατικοποιήσεις αυτές δεν μπορεί να γίνουν μόνο με τους κανόνες του Χρηματιστηρίου και σίγουρα δεν μπορούν να είναι σε αντίθεση με τη διακηρυγμένη κυβερνητική πολιτική. Θα προχωρήσουν με πρωτοβουλία της Κυβέρνησης και με κανόνες που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα της χώρας, την ανάπτυξη της οικονομίας και των ίδιων των επιχειρήσεων, την απασχόληση και την ποιότητα των υπηρεσιών που απολαμβάνουν οι καταναλωτές». Αν ψάξει κανείς όσα έλεγε ο ίδιος και άλλα κυβερνητικά στελέχη τα προηγούμενα χρόνια, θα βρει ακριβώς τα αντίθετα. Οι ίδιοι, άλλωστε, οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι, που καθορίζουν την κυβερνητική οικονομική πολιτική, λούζουν εδώ και χρόνια με διάφορα κοσμητικά επίθετα τους συναδέλφους τους της λεγόμενης λαϊκής δεξιάς.
Τι συνέβη, λοιπόν; Δύο τινά. Πρώτο, τρέμουν μπροστά στην επέλαση των καθαρά κερδοσκοπικών (χρηματιστηριακών) κεφαλαίων που τροφοδοτούν τη MIG. Είδαν και το προηγούμενο της Vivartia, την οποία αγόρασε η MIG δήθεν για να την καταστήσει «κολοσσό τροφίμων στη νοτιοανατολική και ανατολική Ευρώπη» και τη χρησιμοποιεί απλά σαν εργαλείο για την αποκόμιση υπεραξιών στο χρηματιστήριο, είδαν πως ο Βγενόπουλος ξεφορτώθηκε τον «φίλο του» Δ. Δασκαλόπουλο εν μιά νυκτί και τρέμουν (για πολιτικούς λόγους) στην ιδέα ότι τα ίδια μπορεί να πάθουν οι ίδιοι στον ΟΤΕ. Το δεύτερο είναι ότι τον ΟΤΕ τον έχουν «δοσμένο» αλλού. Σε ευρωπαϊκή εταιρία τηλεπικοινωνιών, η οποία μάλλον είναι η ισπανική Telefonica. Προτιμούν μια ευρωπαϊκή εταιρία για να ‘χουν δίπλα τους ένα σταθερό παίχτη (για να μη μιλήσουμε για τις… αφανείς πλευρές τέτοιων συμφωνιών, που ψήνονται χρόνια).
Δίνοντας τον ΟΤΕ σε ευρωπαϊκή εταιρία υπολογίζουν πως θα έχουν πολιτική στήριξη, αν τυχόν το θέμα φτάσει στα ευρωπαϊκά όργανα με προσφυγή για παραβίαση των κανόνων ανταγωνισμού. Η γνωμοδότηση που κατά παραγγελία έκαναν οι νομικοί σύμβουλοι του ελληνικού δημόσιου στις Βρυξέλλες, η οποία υποστηρίζει ότι η ρύθμιση για το 20% «έχει διατυπωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι απόλυτα σύμφωνη με τις επιταγές του κοινοτικού δικαίου» είναι άνευ σημασίας. Για προπαγανδιστικούς λόγους και μόνο παραγγέλθηκε. Θυμηθείτε το κάζο της κυβέρνησης με το βασικό μέτοχο, που υποτίθεται ότι ήταν «απολύτως σύμφωνος με το κοινοτικό δίκαιο». Αλλά και αν η ρύθμιση αυτή δεν περάσει από τα κοινοτικά όργανα, θα χρειαστεί κάποιος χρόνος, μέσα στον οποίο ελπίζουν ότι θα έχουν μεταβιβάσει τον ΟΤΕ στον «στρατηγικό εταίρο» που έχουν επιλέξει, ο οποίος θα αναλάβει να διεκπεραιώσει και την άμυνα έναντι της MIG.
Ο Βγενόπουλος δε σήκωσε το γάντι, την έπεσε στον Βουρλούμη και στον πρόεδρο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (και όχι στον Αλογοσκούφη) και δήλωσε ότι δεν θα κάνει προσφυγή στα κοινοτικά όργανα. Στον αγγελικά πλασμένο κόσμο των χρηματιστών-καπιταλιστών, όμως, τέτοιες δηλώσεις δεν έχουν καμιά σημασία. Με 20% του ΟΤΕ στα χέρια της η MIG μπορεί να κάνει πολλά. Μπορεί να παίξει παιχνίδια με τη μετοχή, μπορεί να σύρει διοικήσεις στα δικαστήρια και στο τέλος να πάει και στα κοινοτικά όργανα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν πρόκειται να χάσει. Ακόμα και παρασκηνιακές συμφωνίες με τους υποψήφιους αγοραστές της επιλογής της κυβέρνησης μπορεί να κλείσει. Το ποσοστό αυτό θα το μοσχοπουλήσει και ο ΟΤΕ θα πληρώσει πολύ ακριβά την άμυνά του απέναντι στις επιθέσεις αυτού του κερδοσκοπικού fund. Ετσι, χαμένος τελικά θα είναι ο ελληνικός λαός, όχι μόνο ως καταναλωτής τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, αλλά και ως χρηματοδότης επί δεκαετίες του ΟΤΕ, που χτίστηκε από το κράτος, για να μπορούν οι κυβερνήσεις να τον βγάζουν στο σφυρί.
