ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΣ «ΚΟΝΤΡΑΣ» ΣΕ ΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΙ

Η Κοινωνική Ασφάλιση μας αφορά – Να σταθούμε στο πλευρό των πραγματικά ταξικών δυνάμεων του εργατικού κινήματος

Με μια νέα αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση βρίσκονται αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι. Βρισκόμαστε, όμως, αντιμέτωποι και μεις, οι φοιτητές και φοιτήτριες. Οχι μόνο επειδή πλήττει τα ασφαλιστικά δικαιώματα των γονιών μας, που για τη συντριπτική πλειοψηφία είναι μισθωτοί εργαζόμενοι, αλλά γιατί πλήττει δικαιώματα που εμείς θα έχουμε ως αυριανοί εργαζόμενοι (μισθωτοί ή ελευθεροεπαγγελματίες). Δικαιώματα κατακτημένα μετά από δεκαετίες αγώνων της εργατικής τάξης.
 

Η αντιασφαλιστική επίθεση είναι διαρκής και όχι στιγμιαία. Εδώ και 17 χρόνια, από το 1990, βρίσκεται σε εξέλιξη μια αντεργατική-αντιασφαλιστική σκυταλοδρομία ανάμεσα στις κυβερνήσεις. Μια σκυταλοδρομία που σε κάθε στάδιό της κάποια ασφαλιστικά δικαιώματα αφαιρούνται, και σταματημό δεν έχει. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη (ΝΔ), ψήφισε δυο αντεργατικούς νόμους το 1990 και το 1992 και σάρωσε ασφαλιστικά δικαιώματα και κατακτήσεις. Το ΠΑΣΟΚ που «δεσμευόταν» ότι θα τους καταργήσει, όχι μόνο δεν τους κατήργησε, αλλά προσπάθησε το 2001 (ανεπιτυχώς) να περάσει το νομοσχέδιο Γιαννίτση και ψήφισε τελικά, με τη συναίνεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, το 2002, το νόμο Ρέππα, επεκτείνοντας ακόμα παραπέρα τις προηγούμενες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις. Ερχεται τώρα η κυβέρνηση Καραμανλή, παίρνει τη σκυτάλη και ετοιμάζεται να εξαπολύσει μια νέα αντιασφαλιστική επίθεση.
 

Αυτή η σκυταλοδρομία δεν πρόκειται να σταματήσει. Το λένε ευθέως ο Καραμανλής με τον Αλογοσκούφη. Η λογική όλων των κυβερνήσεων είναι: «Ο,τι μπορέσουμε ν’ αρπάξουμε τώρα και συνεχίζουμε την επόμενη φορά, εμείς ή η επόμενη κυβέρνηση».
 

Ολες οι φάσεις της αντιασφαλιστικής επίθεσης, ανεξάρτητα από τη μορφή που παίρνουν τα διάφορα μέτρα και τη μεθόδευση που ακολουθείται, έχουν δυο σταθερούς στόχους: να αυξήσουν τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση και να μειώσουν τις συντάξεις και τις άλλες ασφαλιστικές παροχές (υγεία, αναπηρικές συντάξεις κ.λπ.).
 

Το ίδιο γίνεται και τώρα. Γι’ αυτό έχουν βάλει στο στόχαστρο τους εργαζόμενους στα Βαρέα και Ανθυγιεινά (ΒΑΕ), που συνταξιοδοτούνται 5 χρόνια νωρίτερα, τις εργαζόμενες μητέρες, τις γυναίκες γενικά, εκείνους που παίρνουν σύνταξη ανεξαρτήτως ηλικίας με 37 χρόνια ασφάλισης (πριν ήταν στα 35) κ.λπ. Γι’ αυτό προωθούν τις συγχωνεύσεις Ταμείων, ώστε να προωθήσουν τη γενική εξίσωση των συντάξεων προς τα κάτω, να στριμώξουν όσο γίνεται περισσότερους στον κοινό παρονομαστή της αθλιότητας του ΙΚΑ.

 

Η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα των εργαζομένων. Δεν είναι προνοιακό βοήθημα, δεν είναι γενναιόδωρη παροχή των αφεντικών και του κράτους τους προς τους φτωχούληδες εργαζόμενους. Η Ασφάλιση αποτελεί έμμεσο μισθό, είναι τμήμα της αξίας της εργατικής δύναμης. Οι εργαζόμενοι είναι οι μοναδικοί παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου (και αυτού που καταναλώνεται και αυτού που συσσωρεύεται) και η Ασφάλιση είναι ελάχιστο δικαίωμά τους. Δεν πρόκειται για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά για στοιχειώδη άμυνα. Οπως ένα καλύτερο μεροκάματο δεν αποκαθιστά την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά μειώνει το βαθμό εκμετάλλευσης, το ίδιο ισχύει και για κάθε βελτίωση των κοινωνικοασφαλιστικών παροχών. Κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο όταν συντριβεί το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς, μόνο όταν αυτοί που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο τον διαφεντεύουν ταυτόχρονα, προς όφελος ολόκληρης της εργαζόμενης κοινωνίας.
 

Η εργατική δύναμη είναι «μοναδικό στο είδος του» εμπόρευμα στον καπιταλισμό. Ικανό όταν μπαίνει στην παραγωγή να δίνει στον αγοραστή-μισθωτή (εργοδότη) μεγαλύτερη αξία από την αξία πώλησής του. Τη διαφορά αυτή, τη λεγόμενη υπεραξία, την καρπώνεται στο σύνολο της η τάξη των κεφαλαιοκρατών (βιομήχανοι, έμποροι, τραπεζίτες, ιδιοκτήτες γης) και μοιράζει και τμήμα της στην υπαλληλοκρατία της (μπάτσους, δικαστές, εισαγγελείς, εφοριακούς, ανώτερους υπάλληλους).
 

Η αξία της εργατικής δύναμης ισοδυναμεί με την αξία των μέσων συντήρησης και αναπαραγωγής της εργατικής τάξης για να είναι αυτή σε θέση να παράγει υπεραξία (παραγωγή) και να υλοποιεί την «πραγματοποίησή» της (κυκλοφορία), πάντα προς όφελος των καπιταλιστών.
 

Το εμπόρευμα «εργατική δύναμη» είναι φθαρτό. Οι καπιταλιστές θέλουν συνεχώς καινούργιο, ζωντανό, δυναμικό στα γρανάζια της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κεφαλαίου, για να εξασφαλίζουν το μέγιστο κέρδος και να αναπαράγουν το σύστημά τους. Γι’ αυτό και αδιαφορούν για τις όποιες επιπτώσεις σε βάρος των εργαζόμενων. Γι’ αυτό και προσπαθούν συνεχώς να εφαρμόσουν ασφαλιστικό καθεστώς γαλέρας, στο οποίο ο εργαζόμενος θα εργάζεται μέχρι το θάνατό του.
 

Μας λένε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ελλειμματικά. Οτι η αναλογία εργαζόμενων προς συνταξιούχους δεν είναι αναλογιστικά βιώσιμη. Οτι δεν επιτρέπεται να ζούμε 20 και 25 χρόνια ως συνταξιούχοι «σε βάρος του κοινωνικού συνόλου».
 

♦ Τα Ταμεία είναι ελλειμματικά γιατί τα καταλήστευσαν συστηματικά για πάνω από μισό αιώνα και εξαφάνισαν τα αποθεματικά τους, μετατρέποντάς τα σε δανεικά κι αγύριστα για την «ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας» (θαλασσοδάνεια στους καπιταλιστές).
 

♦ Η σχέση εργαζόμενων προς συνταξιούχους μειώνεται μαθηματικά, γιατί πρώτο υπάρχει υψηλή ανεργία, ειδικά των νέων, δεύτερο υπάρχει μαύρη-ανασφάλιστη εργασία, τρίτο σαρώνουν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τέταρτο κάνει θράυση η εισφοροκλοπή των καπιταλιστών, που έρχονται μετά οι κυβερνήσεις και την καλύπτουν με χαριστικές ρυθμίσεις.
 

♦ Υπάρχει τόσος συσσωρευμένος κοινωνικός πλούτος, έχει ανέβει τόσο πολύ η παραγωγικότητα της κοινωνικής εργασίας (χάρη στην πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής), που οι εργαζόμενοι και λιγότερες ώρες τη μέρα μπορούν να εργάζονται και περισσότερα χρόνια να ζουν ως συνταξιούχοι. Εκείνο που μετατρέπει την επιστημονικοτεχνική πρόοδο σε κατάρα για την εργαζόμενη ανθρωπότητα είναι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, το κυνήγι του μέγιστου κέρδους, η αχορταγιά και ο φαταουλισμός των καπιταλιστών.
 

Δεν μπαίνουμε λοιπόν στη λογική των «ανταποδοτικών Ταμείων», πίσω από την οποία ελλοχεύουν νέα ελλείμματα και νέες αντι-ασφαλιστικές ανατροπές.
 

Το ρόλο της τον γνωρίσαμε καλά στο κίνημά μας. Πρώτοι οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ έσπευσαν να ιδρύσουν «Ακαδημία Εργασίας» και να βοηθήσουν στην άρση του σκοπέλου του άρθρου 16 για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ούτε μια εικοσιτετράωρη απεργία δεν τόλμησαν να εξαγγείλουν όταν η αστυνομία μας σακάτευε στις διαδηλώσεις μας. Στήριξαν τα αφεντικά τους και με το παραπάνω.
 

Το ρόλο τους τον γνώρισαν καλά οι εργαζόμενοι σε όλες τις προηγούμενες φάσεις της αντιασφαλιστικής επίθεσης. Υπονόμευση – διάλυση – ξεπούλημα.
 

Από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, αλλά και από εκείνους που καμώνονται τους ταξικούς, ενώ είναι συνυπεύθυνοι για τα παλιά ξεπουλήματα και για τη διαρκή υποταγή στην αστική νομιμότητα, ενώ και τώρα σπέρνουν την ηττοπάθεια και κηρύσσουν την αναποτελεσματικότητα των αγώνων, οι εργαζόμενοι δε μπορούν να περιμένουν τίποτα.
 

Εμείς, φοιτητές σήμερα – εργαζόμενοι αύριο, οφείλουμε να σταθούμε αλληλέγγυοι στους αγώνες των εργαζόμενων, που είναι και δικοί μας αγώνες, συντασσόμενοι με τις πραγματικά ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος.