Κυνικός, χωρίς να τηρεί ούτε τα προσχήματα, ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγ Σόιμπλε δηλώνει στο Stern ότι στα υπερχρεωμένα κράτη της ευρωζώνης πρέπει να επιβάλλονται αυστηρότερες κυρώσεις, ενώ το κράτος που δέχεται βοήθεια πρέπει «να εκχωρεί ένα μέρος της κυριαρχίας του στην ΕΕ».
Με το γνωστό ραγιάδικο φανατισμό που ως υπουργός Μπάτσων και Καταστολής επεδείκνυε έναντι των Αμερικανών, ο υπουργός Ανάπτυξης Μ. Χρυσοχοΐδης έχει βαλθεί να πείσει τον ελληνικό λαό ότι οι σωτήρες του θα κατέβουν από το Βερολίνο και το Μόναχο, κουβαλώντας γερμανικά κεφάλαια, τα οποία θα επενδύσουν στην ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τη διαχείριση σκουπιδιών, τον τουρισμό.
Πράγματι, υπάρχει σχετική κινητικότητα. Μετά τις συναντήσεις Παπανδρέου-Μέρκελ και Βενιζέλου-Σόιμπλε, στις οποίες κλείστηκαν οι πολιτικές συμφωνίες, στον Χρυσοχοΐδη έχει ανατεθεί η διεκπεραίωση των σχετικών διαδικασιών, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των γερμανών καπιταλιστών. Από γερμανικής πλευράς το συντονισμό έχει ο υπουργός Οικονομίας Φ. Ρέσλερ, ο οποίος έχει εκπονήσει σχέδιο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Επενδυτική και Αναπτυξιακή Επίθεση για την Ελλάδα». Την περασμένη Τετάρτη έγινε στο Βερολίνο η πρώτη σύσκεψη 30 γερμανικών επιχειρηματικών συνδέσμων, ενώ στις αρχές Σεπτέμβρη αναμένεται στην Αθήνα ο Ρέσλερ, επικεφαλής ομάδας γερμανών καπιταλιστών.
Σε ραδιοφωνική συνέντευξή του ο Ρέσλερ αναφέρθηκε σε «τέσσερις αναγκαιότητες, τις οποίες περιέγραψε ως εξής: στέρεες διοικητικές δομές, στις οποίες να μπορεί κανείς να επενδύσει, εμπειρία, επενδυτικές δυνατότητες και επενδυτές. Οπως μετέδωσε η Ντόιτσε Βέλε, μία από τις γερμανικές προτάσεις αφορά τη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών, στις οποίες θα ισχύει ειδικό καθεστώς, που μόνο με καθεστώς αποικίας θα μπορεί να συγκριθεί: χαμηλή φορολογία και «απλοποιημένο» εργατικό και διοικητικό δίκαιο. Γερμανοί επιχειρηματικοί παράγοντες και οικονομολόγοι δηλώνουν ότι το ελληνικό επενδυτικό περιβάλλον πρέπει να γίνει ελκυστικό «μέσω φοροελαφρύνσεων και διευκολύνσεων στις αποσβέσεις». Δεν διστάζουν να πουν ότι, «αν επενδύσουμε με χαμηλό κόστος και κόστος εργασίας, τότε αξίζει να γίνει η Ελλάδα ένα κομμάτι της παγκόσμιας παραγωγικής αλυσίδας», ενώ προσθέτουν με νόημα ότι υπ’ αυτούς τους όρους «θα μπορέσουμε παράλληλα ν’ απεξαρτοποιηθούμε σε μεγάλο βαθμό από τους ασιατικούς χώρους παραγωγής, όπως π.χ. η Κίνα»!
Θυμηθείτε από πότε η εφημερίδα μας υποστηρίζει ότι το κρατικό χρέος είναι απλά ένα εργαλείο, μέσω του οποίου επιδιώκεται η «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου για λογαριασμό του ξένου και ντόπιου κεφάλαιου.
