Επειδή κρίση υπάρχει, αλλά η ερμηνεία που δίνεται και η προπαγάνδα που χτίζεται πάνω σ’ αυτή δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, χρήσιμο είναι να έχουμε υπόψη μας ορισμένα δεδομένα. Οταν οι καπιταλιστές διάφορων κλάδων φωνάζουν ότι «δεν βγαίνουν» δεν σημαίνει ότι δεν έχουν κέρδη. Απλά, δεν εξασφαλίζουν το μέγιστο κέρδος, που αποτελεί το οξυγόνο για την καπιταλιστική παραγωγή. Οταν δεν εξασφαλίζουν το μέγιστο κέρδος, αναζητούν τρόπους να φύγουν από μια επένδυση, παίρνοντας μαζί τους όσο το δυνατόν περισσότερα κεφάλαια, τα οποία θα τοποθετήσουν κάπου αλλού που θα έχουν σίγουρο το μέγιστο κέρδος ή ένα ποσοστό κοντά σ’ αυτό. Γι’ αυτό και συχνά έχουμε το φαινόμενο των υπερχρεωμένων επιχειρήσεων που ανήκουν σε ζάμπλουτους καπιταλιστές.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τις ελληνικές τράπεζες. Αντιμετωπίζουν, λέει, προβλήματα. Ομως, από τα δικά τους στοιχεία βγαίνει ότι πέντε όμιλοι συγκέντρωσαν μέσα στο 2008 κέρδη σχεδόν 2,5 δισ. ευρώ, στα οποία δεν συμπεριλαμβάνονται, βέβαια, οι μισθοί και τα bonus των στελεχών τους, των περιβόητων golden boys. Ιδού αναλυτικότερα τα κέρδη: Eurobank 625 εκατ. ευρώ, Alphabank 512 εκατ. ευρώ, Marfin Popular Bank 395 εκατ. ευρώ, Κύπρου 512 εκατ. ευρώ, Πειραιώς 315 εκατ. ευρώ. Οταν δημοσιοποιήσουν στοιχεία και οι πρωταθλητές του κλάδου, με πρώτη την Εθνική, η συνολική μάζα των κερδών θα υπερδιπλασιαστεί. Πρέπει, επίσης, να έχουμε υπόψη μας ότι τα πραγματικά κέρδη είναι πολύ μεγαλύτερα, διότι στα αποτελέσματα του 2008 οι τράπεζες ενσωματώνουν τεράστια ποσά για επισφαλή δάνεια του 2009. Εκτιμούν, δηλαδή, το μέγεθος των δανείων που δεν θα εξυπηρετηθούν, λόγω της κρίσης που πλήττει νοικοκυριά και μικρούς επιχειρηματίες, και έχουν ήδη ενσωματώσει στη χρήση του 2008 τις μελλοντικές απώλειες.
Γιατί, λοιπόν, έτρεξε το ελληνικό δημόσιο να προσφέρει στους τραπεζίτες το «τριαξονικό» πακέτο των 28 δισ. ευρώ; Για να διατηρήσουν ψηλά την κερδοφορία τους. Για να μην υποχρεωθούν οι μεγαλομέτοχοί τους να «βάλουν το χέρι στην τσέπη» και να προχωρήσουν σε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Ολα τα προηγούμενα χρόνια αυτοί έχουν συσσωρεύσει τεράστια κέρδη. Ενα τμήμα απ’ αυτά όφειλαν να το καταθέσουν τώρα στις τράπεζές τους, αυξάνοντας το μετοχικό τους κεφάλαιο, ώστε να αντιμετωπίσουν τις επισφάλειες της κρίσης. Αντ’ αυτού, καταφεύγουν στο κράτος και απομυζούν το δημόσιο κορβανά, που σχηματίζεται από τη φορολογία που πληρώνει ο ελληνικός λαός.
Κατά τα άλλα, κάνουν συνεχείς όρκους πίστης στην «ελεύθερη αγορά» και τον «ανταγωνισμό», καταριούνται τον «κρατισμό» και του φορτώνουν όλα τα δεινά και δεν διστάζουν να εκτοξεύσουν την κατηγορία του «κρατικοδίαιτου» ενάντια για παράδειγμα στους φτωχούς αγρότες, που ζητούν εγγυήσεις για τα προϊόντα τους και στήριξη των τιμών για να μπορέσουν να παραμείνουν στην αγροτική παραγωγή.
