Πριν δεκαπέντε χρόνια, μιλούσαμε για τον ΟΤΕ με δυο αφορμές. Είτε γιατί η κυβέρνηση προχωρούσε σε αύξηση τιμολογίων, είτε γιατί κάποια μεγάλη προμήθεια βρισκόταν στα σκαριά (ήταν τότε που ο ΟΤΕ περνούσε στη νέα εποχή, της ψηφιακής τεχνολογίας) και φούντωνε η σκανδαλολογία. Για ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ ουδείς μιλούσε, το θέμα ήταν εντελώς εκτός πολιτικής ατζέντας.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν εκείνη που πρώτη έβαλε το θέμα. Και πριν καλά-καλά προλάβει να το προχωρήσει (για κάποιους Ιάπωνες γινόταν τότε λόγος) έπεσε. Εχει να το λέει από τότε ο Μητσοτάκης. Το χρήμα του Κόκκαλη είναι που έφτιαξε κόμμα του Σαμαρά και «αγόρασε» τον βουλευτή Συμπιλίδη, αφήνοντας την κυβέρνηση με 150 ψήφους στη Βουλή, ανίκανη να κυβερνήσει. Οντως, το αφεντικό της Intracom δε γουστάριζε με τίποτα την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ. Εχοντας μια σταθερή συμμαχία με τη σουηδική Ericsson και τη γερμανική Siemens, μοίραζαν τις προμήθειες του ΟΤΕ (ψηφιακά κέντρα κ.λπ.), ρυθμίζοντας τις δουλειές με το εκάστοτε πολιτικό προσωπικό. Δε γουστάριζαν άλλον ιδιώτη στα πόδια τους, ο οποίος προφανώς θα διαφοροποιούσε τις πηγές των προμηθειών.
Επεσε λοιπόν ο «κακός» Μητσοτάκης και ήρθε το «καλό» ΠΑΣΟΚ, που προεκλογικά είχε ανεβάσει την πολιτική σπέκουλα στα ύψη (σ’ αυτά ήταν μανούλα ο αείμνηστος), ρίχνοντας το σύνθημα «μια χρυσή μετοχή κι αυτή στο κράτος». Μάλιστα, λίγο πριν πέσει ο Μητσοτάκης, το Δεκαπενταύγουστο του 1993, ο Ανδρέας έδινε συνέντευξη στο «Βήμα», στην οποία έλεγε ότι το ΠΑΣΟΚ μελετά τις δυνατότητες που δίνει το Σύνταγμα για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ώστε να παρακωλυθεί η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ! Τόσο πολύ έδειχναν να τους καίει το θέμα.
Το δημοψήφισμα, βέβαια, δεν έγινε ποτέ, όπως δεν είχε γίνει και το δημοψήφισμα για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, που υποσχόταν το ΠΑΣΟΚ πριν την πρώτη εκλογική νίκη του το 1981. Οι προεκλογικές υποσχέσεις είναι για να κοροϊδεύουν το λαουτζίκο, όχι για να γίνονται πράξη. Δυο χρόνια μετά την εκλογική νίκη του 1993 και ενώ οι μεγάλες προμήθειες του ΟΤΕ είχαν ολοκληρωθεί, με νικητές πάντα την τριπλέτα Intracom-Ericsson-Siemens, το ΠΑΣΟΚ (ζώντος ακόμη του αειμνήστου, για να μην τα φορτώνουν κάποιοι νοσταλγοί όλα στον Σημίτη) άρχισε να λανσάρει τον όρο «μετοχοποίηση», που υποτίθεται ότι ήταν κάτι το εντελώς διαφορετικό από την ιδιωτικοποίηση του Μητσοτάκη. Ετσι, η «μία χρυσή μετοχή» έγινε χιλιάδες κοινές μετοχές και τον Απρίλη του 1996 πουλήθηκε το πρώτο πακέτο (7,6%). Στη συνέχεια, τα πακέτα άρχισαν να πουλιούνται με ρυθμό ένα-δύο το χρόνο και όταν το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές, σε ιδιώτες ανήκε το 66,3% του ΟΤΕ. Το κράτος κρατούσε το 33,7% συν τη διοίκηση (το μάνατζμεντ σε… απλά ελληνικά). Με κάτι αλλαγές που έγιναν επί Καραμανλή, η σημερινή μετοχική σύνθεση είναι: ιδιώτες 61,4% – κράτος 38,6%.
«Για το ΠΑΣΟΚ το 51% των μετοχών του ΟΤΕ δεν είναι πλέον ταμπού», δήλωνε ο έξαλλος εκσυγχρονιστής Τ. Μαντέλης, αρμόδιος υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Την ίδια περίοδο το ΠΑΣΟΚ έκανε και το άλλο μεγάλο άλμα. Πρώτα εκχώρησε την κινητή τηλεφωνία σε δυο ξένους ομίλους, την Panafon (στην οποία συμμετείχε και ο Κόκκαλης), η οποία στη συνέχεια έγινε Vodafone, και την Telestet, η οποία στη συνέχεια έγινε ΤΙΜ. Ο ΟΤΕ κρατήθηκε με συμφωνία έξω από το παιχνίδι. Μπήκε όταν οι δυο ιδιωτικές εταιρίες είχαν ήδη σαρώσει την αγορά, με τιμές τελών έως και πενταπλάσιες απ’ αυτές που ίσχυαν στην Ευρώπη. Για τόσο… υγιή ανταγωνισμό μιλάμε. Αλλά και όταν έληξε η περίοδος χάριτος στις δυο ιδιωτικές εταιρίες, δε μπήκε στο παιχνίδι ο ΟΤΕ. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δημιούργησε μια θυγατρική εταιρία, την Cosmote, η οποία άρχισε να λειτουργεί με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με εργασιακές σχέσεις ίδιες μ’ αυτές των ιδιωτικών εταιριών. Εβαλε, δηλαδή, ένα δούρειο ίππο έξω από τα τείχη του ΟΤΕ, με τη βοήθεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που δεν έβγαλε κιχ.
Την ίδια περίοδο και καθώς η «μετοχοποίηση» προχωρούσε και το κρατικό χαρτοφυλάκιο άδειαζε από τις μετοχές του ΟΤΕ, άρχισαν και οι πρώτες συζητήσεις για «στρατηγικό εταίρο». Ελεγε, για παράδειγμα, στην κρατική τηλεόραση, λίγο πριν τις εκλογές του 2000 ο «τσάρος» της Οικονομίας Γιάννος Παπαντωνίου, χαμογελώντας όπως πάντοτε λες και διαφήμιζε οδοντόκρεμα: «Σε ό,τι αφορά το σχήμα του ΟΤΕ, το βασικό είναι ότι θα προχωρήσουμε από την απλή μετοχοποίηση σε ουσιαστικότερες μετοχοποιήσεις. Αυτό θα το μελετήσουμε. Το φθινόπωρο όμως θα έχουμε τη λύση, η οποία νομίζω θα κινείται στην κατεύθυνση αναζήτησης στρατηγικού εταίρου»! Και όταν ρωτήθηκε αν σκοπεύουν να δώσουν και το μάνατζμεντ, δεν είχε κανένα πρόβλημα να απαντήσει: «Αυτό είναι που θα αποφασίσουμε»! Βλέπετε εσείς καμιά διαφορά απ’ αυτά που λέει ο Αλογοσκούφης και υλοποιεί η κυβέρνηση Καραμανλή; Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως η κυβέρνηση άργησε τόσο να βρει την απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων του ΠΑΣΟΚ, στις 17 Οκτώβρη του 2000. Εστω και αργά, τη βρήκε ο Αλογοσκούφης και την κατέθεσε στη Βουλή. Η απόφαση αυτή (δημοσιευμένη στο ΦΕΚ) είχε τίτλο «Διερεύνηση της διεθνούς αγοράς με στόχο την εξεύρεση στρατηγικού συμμάχου για τον ΟΤΕ ΑΕ» και προβλέπει, γι’ αυτό το σκοπό, την ανάθεση υπηρεσίας Χρηματοοικονομικών Συμβούλων στις Credit Suisse Firtst Boston και UBS Warbourg και Νομικών Συμβούλων στα γραφεία Sherman & Sterling και Ζέπος & Ζέπος.
Πληρώσαμε κιόλας για μια δουλειά που δεν ολοκληρώθηκε, χωρίς να γνωρίζουμε γιατί. Φαίνεται πως η ΝΔ έχει φτιάξει τώρα τη δουλειά, γι’ αυτό και βιάζεται να κλείσει πολιτικά το θέμα. Οσο για την τόσο σφοδρή αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, εμάς μας «μυρίζει» εξυπηρέτηση ανταγωνιστικών συμφερόντων.
Για «στρατηγικό σύμμαχο» μιλάει τώρα η κυβέρνηση, στον οποίο θα εκχωρηθεί φυσικά και η διοίκηση. Και για να ικανοποιηθούν και όλοι εκείνοι που μιλούν για τα εθνικά συμφέροντα, την εθνική άμυνα, τον έλεγχο της ασφάλειας των τηλεπικοινωνιών και τα λοιπά πατριωτικά, θα βάλουν κάποιες ρυθμίσεις στη συμφωνία που θα υπογράψουν, ώστε το κράτος να έχει (ή να φαίνεται ότι έχει) λόγο στη διοίκηση. Οτι ασκεί συνδιοίκηση με τον «στρατηγικό εταίρο».
Αυτά ως προς τη μια πλευρά, τη σχέση του κράτους ως ιδιοκτήτη με τον ΟΤΕ. Γιατί έχουμε και την άλλη, την ουσιαστικότερη: τις εργασιακές σχέσεις. «Ο ΟΤΕ δεν είναι ΔΕΚΟ», δήλωνε ο Πρωτόπαπας με την ιδιότητα του εκπροσώπου της κυβέρνησης Σημίτη. Η ιδιωτική Cosmote λειτουργούσε κανονικότατα και προβαλλόταν ως πρότυπο κερδοφορίας. Στον Αλογοσκούφη έλαχε ο κλήρος να κάνει το επόμενο βήμα. Να σαρώσει τις εργασιακές σχέσεις. Δεν το έκανε μόνος του. Δεν το έκανε με το «έτσι θέλω». Το έκανε σε αγαστή συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία του ΟΤΕ, στην οποία κυριαρχούν εδώ και χρόνια οι «πράσινοι». Η αισχρή συμφωνία, που χώρισε τους εργαζόμενους σε παλιούς και νέους, είναι η βάση για την τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή ο Αλογοσκούφης. Αυτή είναι που νομιμοποιεί τον Ρουσόπουλο να λέει ότι οι νέοι εργαζόμενοι του ΟΤΕ ήξεραν τι τους περιμένει, αφού η συμφωνία ήταν γνωστή και ο νόμος για τις ΔΕΚΟ ψηφίστηκε το 2005.
Τι προβλέπει ο νέος Κανονισμός Προσωπικού του ΟΤΕ; Οτι στο σύνολο του προσωπικού του ΟΤΕ εφαρμόζεται ο Κανονισμός Προσωπικού της Cosmote. Ο δούρειος ίππος που έφτιαξε το ΠΑΣΟΚ έκανε τη δουλειά του. Αντιτάχτηκε μήπως το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτή την αισχρή συμφωνία; Οταν ρωτήθηκε ο Γιωργάκης τι θα κάνει με τους συνδικαλιστές του ΟΤΕ, απάντησε από τα Γιάννενα ότι το ΠΑΣΟΚ θέλει την «επανένωση των συνδικαλιστικών δυνάμεων υπέρ των μεγάλων αλλαγών». Και ο Χρυσοχοΐδης, εκλεκτός του Γιωργάκη, έλεγε στο «Βήμα»: «Εγώ κρατάω στα θετικά την απόφαση για άρση της μονιμότητας στους νεοπροσληφθέντες του ΟΤΕ, κάτι που πρέπει κατά τη γνώμη μου να επεκταθεί και στον υπόλοιπο ευρύτερο δημόσιο τομέα, προκειμένου να εξυγιανθεί και να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας»!!!
Αλλά και τώρα, όταν ο Αλογοσκούφης έκανε την αιφνιδιαστική κίνηση να καταθέσει την τροπολογία στο άσχετο φορολογικό νομοσχέδιο, ο νέος αρχιεργατοπατέρας του ΠΑΣΟΚ Γ. Παναγόπουλος δήλωσε ότι το κύριο θέμα για τη ΓΣΕΕ έγκειται «στη διατήρηση ενός ποσοστού (34%) που θα διασφαλίζει το δημόσιο έλεγχο για λόγους εθνικής ασφαλείας» (!), ενώ για την κατάργηση του κανονισμού παρέπεμπε το πρόβλημα στις ελληνικές καλένδες: «Εστω και αν η απελευθέρωση των απολύσεων γίνεται για την ευχερέστερη πώληση ενός οργανισμού απαλλαγμένου από κοινωνικό έλεγχο, θα παλέψουμε στο εγγύς μέλλον και θα επαναφέρουμε την ασφάλεια περί την εργασία. Τώρα προέχει η διασφάλιση του δημοσίου ελέγχου στον ΟΤΕ»!!!
Παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα γίνεται, λοιπόν. Οπως με σημαδεμένη τράπουλα είναι και ο καυγάς Σουφλιά-Αλογοσκούφη (που ήδη διευθετήθηκε). Εξουσιαστικές κόντρες που δεν έχουν καμιά σχέση με τα συμφέροντα των εργαζόμενων.
