Οποιος θέλει να μάθει τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον δε θ' ακούσει τον Τσίπρα, που πλέον παραδέχεται ότι μπορούμε άνετα να τον αποκαλούμε ψεύτη. Ούτε τον Μητσοτάκη, που υπόσχεται ότι έχει το μαγικό φάρμακο για όλα, λες και δεν ξέρουμε το ποιόν και του ίδιου και της υπόλοιπης «γαλάζιας ομάδας». Θ' ακούσει τι λένε τα στελέχη της τρόικας και ειδικά τα στελέχη του ΔΝΤ, που τους έχει ανατεθεί η πρωτοκαθεδρία στη χάραξη των πολιτικών της κινεζοποίησης.
Οταν, λοιπόν, η Ντέλια Βελκουλέσκου δίνει συνέντευξη σε ελληνική εφημερίδα, λίγες μέρες μετά την απόφαση του ΔΣ του ΔΝΤ για «υπό προθεσμία» συμμετοχή στο δανειοδοτικό πρόγραμμα του τρίτου Μνημόνιου (δε θα βάλει λεφτά αν προηγουμένως δεν καθοριστούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος), δεν το κάνει τυχαία. Η Βελκουλέσκου έρχεται να υπενθυμίσει ότι το ΔΝΤ μπορεί να μη βάζει λεφτά, όμως είναι πάντα «παρών» στο ελληνικό «πρόγραμμα» (κι ας έλεγε ο Τσίπρας τον περασμένο Δεκέμβρη, ότι πρέπει να ζητηθεί από το ΔΝΤ να αποχωρήσει, για-τί βάζει εμπόδια στους άλλους «θεσμούς» με τις υπερβολικές αξιώσεις του).
Μάλιστα, το ΔΝΤ έχει πλέον αναβαθμισμένη συμμετοχή, για την οποία δεν αρκέστηκε στο αίτημα για συμμετοχή που του είχε υποβάλει η ελληνική κυβέρνηση τον Ιούλη του 2015, αλλά έλαβε νέο αίτημα, υπογεγραμμένο από τους Τσίπρα, Τσακαλώτο και Στουρνάρα. Μπορεί τελικά να μη βάλει δεκάρα από το ισχνό ποσό που δεσμεύτηκε να βάλει (το πιθανότερο είναι να απόσχει μέχρι το τέλος από δανειακή συμμετοχή), όμως κανένας δε θα μπορεί να πει στη Βελκουλέσκου ή στον Τόμσεν ότι έχουν απλώς συμβουλευτικό ρόλο. Είναι ισότιμοι με τους υπόλοιπους «θεσμούς», χάρη στη νέα επιστολή-ικεσία που ζήτησαν και πήραν από τους Τσίπρα-Τσακαλώτο-Στουρνάρα.
Η επιστολή αυτή συνοδευόταν και από μια ντροπιαστική ανάληψη δεσμεύσεων εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης. Δηλαδή, το ΔΝΤ δεν αρκέστηκε στα προαπαιτούμενα που υλοποιήθηκαν και στις δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, αλλά ζήτησε πρόσθετες δεσμεύσεις. Και η Βελκουλέσκου δεν έχασε την ευκαιρία να το υπενθυμίσει αυτό, αφού προηγουμένως απηύθυνε μια γενική προειδοποίηση: «Συνοψίζοντας, οι ελληνικές αρχές έχουν ακόμη μια φουλ ατζέντα μπροστά τους. Η σταθερή εφαρμογή των πολιτικών θα είναι καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία του προγράμματος και την επιστροφή της εμπιστοσύνης, της ανάπτυξης και της πρόσβασης στη χρηματοδότηση από τις αγορές».
Η επιστολή Τσίπρα-Τσακαλώτου-Στουρνάρα δε δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα, για ευνόητους λόγους. Οταν η «Καθημερινή» δημοσίευσε τις δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται, σημειώνοντας με νόημα ότι έχει πρόσβαση στην επιστολή, γράψαμε σχολιάζοντας την είδηση για την αναθεώρηση του συνδικαλιστικού νόμου:
Τέλος, ο Τσίπρας δεσμεύεται στο ΔΝΤ ότι μέχρι τον Σεπτέμβρη θα υιοθετηθούν αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετέχει το 50% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία! Το περιβόητο άρθρο 4 του νόμου 1365/1983, επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, που δεν εφαρμόστηκε ποτέ, γιατί είχε ξεσηκώσει την εργατική τάξη, επανέρχεται.
Οταν το 2013, επί Σαμαροβενιζέλων, ο Βρούτσης διέρρευσε σχέδιο αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου, που προέβλεπε και το 50%+1 των εργαζόμενων για τη λήψη απόφασης για απεργία («δεν μπορεί να υποχρεωνόμαστε σε συνεχείς επιστρατεύσεις απεργών για να λειτουργήσει η κοινωνία και την ίδια στιγμή, να διατηρούμε τη δυνατότητα ολιγομελών σωματείων να ακινητοποιούν δημόσιες επιχειρήσεις» δήλωνε στο «Βήμα» κορυφαίο στέλεχος της συγκυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων), ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στα κάγκελα, καταγγέλλοντας την τότε κυβέρνηση ότι «συνεχίζει τον αυταρχικό κατήφορό της, που δεν έχει τέλος, βάζοντας σε διακινδύνευση πλέον και την ίδια τη δημοκρατία στη χώρα μας». Αυτό που δεν τόλμησαν να ψηφίσουν οι Σαμαροβενιζέλοι (υπήρξαν αντιδράσεις και από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ), δεσμεύονται ότι θα το ψηφίσουν οι Τσιπροκαμμένοι, γιατί αυτό αποτελεί απαίτηση από παλιά του ΔΝΤ, που λειτουργεί σαν πολιορκητικός κριός της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (κρατά μόνιμα τον ρόλο του «κακού μπάτσου», για να μπορούν οι υπόλοιποι να κρύβονται παριστάνοντας τους «καλούς»).
Η Βελκουλέσκου, λοιπόν, ήρθε να επιβεβαιώσει την είδηση που ακόμα προσπαθεί να κρύψει η προπαγάνδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: «Στον διαρθρωτικό τομέα, θα εξετάσουμε την αποτελεσματικότητα των πρόσφατων μεταρρυθμίσεων (π.χ. την απελευθέρωση του εμπορίου τις Κυριακές, την απλοποίηση της αδειοδότησης επενδύσεων και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων) και θα προχωρήσουμε προγραμματισμένες αλλαγές στους κανόνες που διέπουν τον τρόπο με τον οποίο οι εργαζόμενοι μπορούν να εγκρίνουν απεργίες, και στην εφαρμογή των υπόλοιπων συστάσεων του ΟΟΣΑ, μεταξύ άλλων πραγμάτων».
Ομως, η σημαντικότερη είδηση από τη συνέντευξη Βελκουλέσκου αφορά τις συντάξεις, για τις οποίες αποκαλύπτει ότι θα βρίσκονται μόνιμα στην κλίνη του Προκρούστη. Αξίζει να παραθέσουμε ολόκληρη τη σχετική αναφορά της (οι εμφάσεις δικές μας):
«Παρά τους διάφορους γύρους μεταρρυθμίσεων, το συνταξιοδοτικό σύστημα της Ελλάδας παραμένει μη βιώσιμο και μη προσιτό, καθώς οι εισφορές που επιβάλλονται στις γενιές της εργασίας δεν επαρκούν για να πληρώνουν τις τρέχουσες συντάξεις. Ως αποτέλεσμα, το έλλειμμα του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι σχεδόν τέσσερις φορές υψηλότερο από τον μέσο όρο της ζώνης του ευρώ. Τα προσφάτως νομοθετημένα συνταξιοδοτικά μέτρα συμβάλλουν στη συγκράτηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης μεσοπρόθεσμα. Το σημαντικότερο, βοηθούν στον επιμερισμό της προσαρμογής μεταξύ των σημερινών και των μελλοντικών συνταξιούχων, προστατεύοντας παράλληλα εκείνους με χαμηλές συντάξεις. Η μεταρρύθμιση προωθεί έτσι τη δικαιοσύνη τόσο μεταξύ όσο και εντός των γενεών».
Η μαντάμ του ΔΝΤ θεωρεί ότι το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα ξεκίνησε το 2017, με την έναρξη λειτουργίας του νόμου Κατρούγκαλου. Τα αποθεματικά του συστήματος, που έχουν μηδενιστεί για διάφορους λόγους, είναι σαν να τα πήρε ο άνεμος. Σαν να τα σπατάλησαν οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Από μια άλλη σκοπιά, όμως, η Βελκουλέσκου έρχεται να επιβεβαιώσει αυτά που καταγγέλαμε όταν ψηφίστηκε ο νόμος Κατρούγκαλου. Οτι μεταφέροντας στον ΕΦΚΑ ένα εκατομμύριο εργαζόμενους και συνταξιούχους του Δημοσίου και άλλους τόσους αγρότες, χωρίς δεκάρα από το αποθεματικό που όλοι αυτοί δημιούργησαν ως ασφαλισμένοι, έφτιαξαν ένα από τη γέννησή του χρεοκοπημένο υπερταμείο, που για να σταθεί στοιχειωδώς στα πόδια του θα πρέπει να μπει χέρι στις «προσωπικές διαφορές» όλων των ήδη συνταξιούχων. Αυτό ήδη έγινε, αλλά -όπως λέει η Βελκουλέσκου- το προγραμματισμένο για το 2019 πετσόκομμα των «προσωπικών διαφορών» προσφέρει μόνο μεσοπρόθεσμη λύση (για ελάχιστα χρόνια δηλαδή). Θα χρειαστεί να γίνουν κι άλλα πετσοκόμματα τα επόμενα χρόνια.
