Δεν ξέρουμε αν η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου, που άσκησε αναίρεση κατά του απαλλακτικού βουλεύματος για τον περιβόητο πρώην πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, ενήργησε σε συνεννόηση με την κυβέρνηση ή ορμώμενη από την προσωπική της εμμονή (ήταν αυτή που ως αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου είχε κάνει την πρώτη αναίρεση κατά του πρώτου απαλλακτικού βουλεύματος για τον Γεωργίου, που οδήγησε στο νέο απαλλακτικό βούλευμα). Εκείνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι πως είναι σχεδόν απίθανο ο Γεωργίου να παραπεμφθεί ως κατηγορούμενος σε βαθμό κακουργήματος για «μαϊμούδισμα» των στοιχείων για το έλλειμμα («ψευδής βεβαίωση»). Κι αν η αναίρεση που άσκησε η Δημητρίου γίνει δεκτή από τον Αρειο Πάγο και αν το τρίτο κατά σειρά βούλευμα που θα κληθεί να εκδώσει το Συμβούλιο Εφετών είναι παραπεμπτικό, δεν υπάρχει περίπτωση να καταδικαστεί από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.
Δεν αναφερόμαστε μόνο στην προστασία που έχει ο εν λόγω τεχνοκράτης από τους ιμπεριαλιστές δανειστές, οι οποίοι τον τοποθέτησαν επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ (τυπικά μόνο ο διορισμός έγινε από την τότε ελληνική κυβέρνηση), αλλά και στο γεγονός ότι τα «στοιχεία Γεωργίου» έχουν γίνει δεκτά και έχουν επικυρωθεί από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2010, συμπεριλαμβανόμενης της σημερινής. Ολοι οι κρατικοί προϋπολογισμοί που καταρτίστηκαν από το 2010 μέχρι σήμερα καταρτίστηκαν με βάση τα «στοιχεία Γεωργίου». Είχαμε, μάλιστα, το παράδοξο, η προπαγάνδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να υποστηρίζει ότι ο Γεωργίου «μαϊμούδισε» τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009, προκειμένου να μπει η χώρα στα Μνημόνια, και την ίδια στιγμή η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να αποδέχεται αυτά τα στοιχεία και με βάση αυτά να καταρτίζει τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Σήμερα, βέβαια, δε συμμετέχει στη σχετική φιλολογία, γιατί έχει προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών δανειστών και δεν τη βολεύει η αναζωπύρωση της παλιάς φιλολογίας.
Αλλωστε, έχει ήδη καταθέσει στη Βουλή νομοθετική ρύθμιση, με την οποία ο Γεωργίου θα πάρει πίσω και τα δικαστικά έξοδα που κατέβαλε. Αυτή ήταν η απαίτηση των ιμπεριαλιστών στο Eurogroup της 15ης Ιούνη. Θέλουν, λοιπόν, αυτή η ιστορία να ξεχαστεί κι ο Γεωργίου να απαλλαγεί από κάθε κατηγορία, να πάρει τα λεφτά του και να πάει «στην ευχή του Χριστού και της Παναγίας». Θυμίζουμε πως όταν η Δημητρίου άσκησε αναίρεση στο αρχικό βούλευμα που απάλλασσε τον Γεωργίου (Σεπτέμβρης 2016), η Κομισιόν αντέδρασε με σκαιότητα και βιαιότητα. Τρεις κομισάριοι, ο αντιπρόεδρος Ντομπρόβσκις, ο Μοσκοβισί και η Τίσεν απαίτησαν από τις ελληνικές αρχές «να αντιμετωπίσουν ενεργά και δημόσια την εσφαλμένη εντύπωση ότι τα δεδομένα υπέστησαν παραποίηση κατά την περίοδο 2010-2015 και να προστατεύσουν την ΕΛΣΤΑΤ και το προσωπικό της από παρόμοιους αβάσιμους ισχυρισμούς»! «Η ανεξαρτησία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής ΕΛΣΤΑΤ και η ποιότητα των στατιστικών είναι ουσιώδους σημασίας. Για την Επιτροπή και την Eurostat είναι απολύτως σαφές ότι τα δεδομένα σχετικά με το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά την περίοδο 2010-2015 ήταν απολύτως αξιόπιστα και αναφέρθηκαν με ακρίβεια στην Eurostat», είχε δηλώσει η Τίσεν. Η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε αντιδράσει με μια αμήχανη δήλωση της Γεροβασίλη, που οχυρώθηκε πίσω από την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης».
Τελικά «μαϊμούδισε» ή όχι τα στοιχεία ο Γεωργίου; Λάθος ερώτημα. Γιατί τα στοιχεία ήταν και πριν «μαϊμουδισμένα». Είναι πάντοτε «μαϊμουδισμένα», καθώς η στατιστική έχει απεκδυθεί κάθε επιστημονικής αντικειμενικότητας και αποτελεί ένα απλό εργαλείο στήριξης πολιτικών επιλογών. Τα στοιχεία «μαϊμουδίζονται» κάθε φορά με διαφορετικές τεχνικές παραδοχές, προκειμένου να στηρίξουν πολιτικές αποφάσεις που έχουν ήδη παρθεί. Γι' αυτό κι εμείς από το 2010, όταν ξεκίνησε ο σχετικός ντόρος, γράφαμε ότι δεν υπάρχουν Greek statistics αλλά European statistics.
Φυσικά, στελέχη όπως ο Γεωργίου δεν είναι άμοιρα ευθυνών. Αυτά, όμως, είναι απλά εκτελεστικά όργανα. Δεν είναι τυχαίο ότι τον Γεωργίου τον έφεραν κατευθείαν από το ΔΝΤ (στο οποίο εργαζόταν επί 21 συναπτά έτη) και τον «φύτεψαν» στην ΕΛΣΤΑΤ, σε μια περίοδο που απαιτούνταν «στατιστική προσαρμογή» για να στηριχτεί η μνημονιακή λαίλαπα. Ούτε είναι τυχαίο ότι η Κομισιόν επέμεινε και οι ελληνικές αρχές θέσπισαν την «πλήρη αποπολιτικοποίηση» μηχανισμών όπως η ΕΛΣΤΑΤ και η γενική γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, προκειμένου να ασκεί απευθείας έλεγχο σε σημαντικά τμήματα του δημοσιονομικού μηχανισμού και της δημοσιονομικής πολιτικής.
Η άποψη που υποστηρίζει ότι το Μνημόνιο το έφεραν οι «μαϊμουδιές» του Γεωργίου είναι πολιτικάντικος λαϊκισμός. Η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού και η υποταγή του στους ιμπεριαλιστές δανειστές έφεραν τα Μνημόνια. Οι «μαϊμουδιές» του Γεωργίου χρησιμοποιήθηκαν απλά ως βοηθητικό εργαλείο. Από τη στιγμή, όμως, που αυτές τις «μαϊμουδιές» τις έχουν αποδεχτεί όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα, κανένας δικαστικός μηχανισμός δεν μπορεί να «αγγίξει» τον Γεωργίου.
