Τώρα πια το ξέρουμε όλοι. Κάθε φορά που σηκώνονται οι σημαίες με τις «κόκκινες γραμμές» και το μέγαρο Μαξίμου γίνεται ταμπούρι αντίστασης, κάστρο απόρθητο για τους βαρβάρους της τρόικας, στα υπουργεία ετοιμάζουν ήδη τα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Το ‘χουμε δει τόσες φορές το έργο, ώστε από δράμα (όπως ήταν τα πρώτα ανεβάσματά του) να λειτουργεί πλέον ως κωμωδία. Στο τέλος, βέβαια, το γέλιο παγώνει απότομα και το διαδέχεται το κλάμα.
Πέρα από τις μπούρδες του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των υπουργών τους, πέρα από το «αντάρτικο» των βουλευτών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (σιγά μη σας φύγει κάνας πόντος από τα καλσόν, λεβέντες), πέρα από τον καπνό παραλλαγής που σηκώνουν τα παπαγαλάκια με την αρθρογραφία, τα «ρεπορτάζ» και τις «αποκλειστικές πληροφορίες» τους (που είναι τόσο αποκλειστικές ώστε όλοι έχουν τις ίδιες!), υπάρχει η αμείλικτη αλήθεια των αριθμών. Και οι αριθμοί λένε, καταρχήν, ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ», για το διάστημα 2014-2016, ακόμη και με το ευνοϊκό σενάριο της δημιουργίας πρωτογενών πλεονασμάτων, θα απαιτηθούν 48 δισ. ευρώ προκειμένου να εξωφληθούν ομόλογα και τόκοι. Οι υπολογισμοί έγιναν με βάση τα επίσημα στοιχεία, που είναι και τα μόνα διαθέσιμα. Θα χρειαστεί, λοιπόν, καινούργιο δάνειο, εφόσον δε θα γίνει «κούρεμα». Αλλά και «κούρεμα» να γίνει, πάλι θα χρειαστεί καινούργιο δάνειο (απλώς θα είναι μικρότερο).
Αυτή είναι η αμείλικτη αλήθεια των αριθμών, που ξεσκεπάζει τα ωμά ψέματα του Στουρνάρα, ότι δήθεν το λεγόμενο «χρηματοδοτικό κενό» δεν ξεπερνά τα 10-11 δισ. ευρώ, τα οποία μάλιστα μπορούν να εξασφαλιστούν και χωρίς νέο δανεισμό!
Υπάρχει περίπτωση να δοθεί νέο δάνειο χωρίς νέο Μνημόνιο; Και να μην παίζουμε με τις λέξεις. Αν δεν το πουν Μνημόνιο (επειδή η λέξη διεγείρει συγκεκριμένα ανακλαστικά στον ελληνικό λαό) και το πουν κάπως αλλιώς, αν η επιτήρηση θα γίνεται από την τρόικα ή από κάποιον άλλο μηχανισμό (π.χ. της Κομισιόν), επί της ουσίας τίποτα δεν αλλάζει. Οι δανειστές (που πλέον είναι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το ΔΝΤ και ο EFSF) πρέπει να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή των χρεών τους. Θα κάνουν, λοιπόν, ρυθμίσεις στο δανεισμό, σε τρόπο που να μπορούν να εισπράττουν από το ελληνικό κράτος το μέγιστο δυνατόν κάθε χρόνο ως τοκοχρεολύσια (αυτός είναι, με απλά λόγια, ο μηχανισμός της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, στον οποίο έχει μπει η Ελλάδα από το Μάη του 2010). Για να μπορέσουν, όμως, να εισπράττουν το μέγιστο δυνατό κάθε χρόνο, θα πρέπει να έχουν το ελληνικό κράτος υπό ασφυκτική επιτήρηση. Αυτό προβλεπόταν από παλιά (με τη λεγόμενη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, που επιτηρούσε η Κομισιόν) και πλέον προβλέπονται πιο σκληρές ρήτρες επιτήρησης. Θυμίζουμε πως όλα τα μέτρα των Μνημονίων είναι περασμένα και σε αποφάσεις του Συμβουλίου της ΕΕ, στο πλαίσιο της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος. Κι αυτό, εκτός των άλλων, αποκαλύπτει τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα σκίσει το Μνημόνιο και μετά θα πάει να επαναδιαπραγματευθεί τις δανειακές συμβάσεις. Τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει στο πλαίσιο των κοινοτικών οργάνων θα τις σκίσει; Αυτοί που θα κάνουν τη νέα ρύθμιση του ελληνικού δημόσιου χρέους, με νέο δάνειο οπωσδήποτε, θα απαιτήσουν και σκληρή επιτήρηση. Και φυσικά θα την επιβάλουν.
Ομως, πέρα από το «χρηματοδοτικό κενό», που έχει να κάνει με την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων, υπάρχει και «δημοσιονομικό κενό». Ο Γεργκ Ασμουσεν της ΕΚΤ, που ανέλαβε επί της ουσίας ν’ αναπληρώσει τον απόντα Βόλβγκανγκ Σόιμπλε (έχει χρηματίσει υφυπουργός του, άλλωστε), το είπε ωμά στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρας: «Η Ελλάδα πρέπει πρώτα και κύρια να αντιμετωπίσει το σημαντικό δημοσιονομικό κενό που υπάρχει για τον επόμενο χρόνο». Πιο… συναινετικός ο Ντεϊσελμπλούμ μίλησε για «ανοιχτά δημοσιονομικά ζητήματα», παραπέμποντας στην ολοκλήρωση του ελέγχου από την τρόικα.
Κατόπιν αυτών, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί υψώθηκαν οι σημαίες με τις «κόκκινες γραμμές» στο Μαξίμου, γιατί βγήκαν στα μετερίζια των ερτζιανών υπουργοί και βουλευτές φωνάζοντας το «μολών λαβέ» της εποχής μας («όχι νέα μέτρα»). Μπορούμε, όμως, να καταλάβουμε και γιατί οι πιο προσεκτικοί, από Στουρνάρα μέχρι Λαγκάρντ, προσθέτουν κι ένα επίθετο πριν από τα μέτρα: «όχι νέα οριζόντια μέτρα». Και μετά αρχίζουν το παραμύθι των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» που, όπως είπε ο Σαμαράς στην πρόσφατη συνάντησή του με τον Μπαρόζο στις Βρυξέλλες, θα έχουν «δημοσιονομικό αντίκτυπο».
Κοντολογίς, μας κοροϊδεύουν, και δεν είναι η πρώτη φορά. Μας μιλούν για «πρωτογενές πλεόνασμα» και την ίδια στιγμή διαπιστώνουν «δημοσιονομικό κενό», το οποίο κάπως πρέπει να καλυφθεί. Ο Στουρνάρας λέει ότι δεν υπάρχει «δημοσιονομικό κενό», η τρόικα μιλάει για 2 δισ. Και στη μέση να τα βρουν, πάλι θα πρέπει να πάρουν κάποια πρόσθετα μέτρα. Το αν δε θα είναι μείωση όλων των μισθών στο δημόσιο και όλων των κύριων συντάξεων, αλλά θα είναι μερικές χιλιάδες επιπλέον απολύσεις, έχει καμιά σημασία; Δεν πρόκειται για εξίσου αντιλαϊκό μέτρο;
Ετσι θα βαδίσουμε τα επόμενα χρόνια. Οχι μόνο χωρίς καμιά ελάφρυνση βαρών, αλλά με την κοινωνική και εργασιακή βαρβαρότητα να βαθαίνει.
