Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Πέμπτη βράδυ), το φορολογικό νομοσχέδιο δεν είχε κατατεθεί στη Βουλή, μολονότι κάποιες πληροφορίες το έφεραν να κατατίθεται Πέμπτη και όχι Παρασκευή, όπως αρχικά είχε ανακοινώσει ο Στουρνάρας. Και να κατετίθετο, όμως, δύσκολα θα προλαβαίναμε να το μελετήσουμε, έστω και βιαστικά και να κάνουμε μια στοιχειώδη ανάλυσή του. Επειδή η φιλολογία του τελευταίου δεκαήμερου κυριαρχήθηκε από τις αναφορές για το φορολογικό και το γνωστό θέατρο των εταίρων της συγκυβέρνησης που υποτίθεται ότι «έδιναν μάχη» (με ποιον; με τον εαυτό τους;), θέατρο στο οποίο αναφερθήκαμε αναλυτικά στο προηγούμενο φύλλο της «Κ», μένουμε στις βασικές πολιτικές επισημάνσεις, αφήνοντας για το επόμενο φύλλο την τεχνική ανάλυση, όταν θα έχουμε μελετήσει το νομοσχέδιο όπως θα κατατεθεί στη Βουλή.
Το παζάρι ανάμεσα στους εταίρους της συγκυβέρνησης μικρή σημασία είχε. Η τελική έγκριση έπρεπε να δοθεί από την τρόικα, γι’ αυτό και ο Στουρνάρας πήρε μαζί του το νομοσχέδιο στις Βρυξέλλες, το συζήτησε με την τρόικα την Τετάρτη, άλλαξε προφανώς ό,τι του υποδείχτηκε και έτσι την Πέμπτη δόθηκε από το Eurogroup η έγκριση για την εκταμίευση της δόσης, προϋπόθεση της οποίας ήταν και η έγκριση του φορολογικού από την τρόικα. Τι να μας πουν, επομένως, οι θλιβεροί ηγετίσκοι του τρίο ξεφτίλα; Οτι έκαναν σκληρή διαπραγμάτευση πάνω σ’ ένα νομοσχέδιο, το οποίο πέρασε από την τελική έγκριση της τρόικας, χωρίς ο Στουρνάρας να είναι σε θέση να διαπραγματευθεί το παραμικρό; Οσο φιλολαϊκή είναι η τρόικα, άλλο τόσο είναι και αυτοί.
Το δεύτερο που πρέπει να επισημανθεί είναι πως, όπως κατ’ επανάληψη δήλωσε ο Στουρνάρας, αυτό δεν είναι το τελικό φορολογικό νομοσχέδιο, αλλά ένα επείγον νομοσχέδιο εισπρακτικού χαρακτήρα, προκειμένου να υλοποιηθεί η συμφωνία που έγινε με την τρόικα και στη συνέχεια με το Eurogroup σε σχέση με τα μέτρα του 2013-14. Επρεπε να «τσοντάρουν» και 3 δισ. στο σκέλος των εσόδων και αυτά τα 3 δισ. θα εξασφαλιστούν μ’ αυτό το φορολογικό νομοσχέδιο.
Το μεγάλο νομοσχέδιο, αυτό που θα κάνει τις τομές, όπως είπε ο Στουρνάρας, υπάρχει περιθώριο να ψηφιστεί μέχρι τον Ιούνη. Στο σημείο αυτό θυμηθείτε τι υποστήριζε ο Παπακωνσταντίνου, λίγους μήνες πριν γίνει η προσφυγή στο μηχανισμό «στήριξης» και υπογραφεί το πρώτο Μνημόνιο. Οτι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατήρτισε και ψήφισε ένα ιστορικό νομοσχέδιο, που αλλάζει άρδην όσα ξέραμε και πλέον εγκαθιδρύει φορολογική δικαιοσύνη! Τη συνέχεια την ξέρουμε. Ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου άλλαξε το… ιστορικό του νομοσχέδιο, ο Βενιζέλος το ξανάλλαξε, ο Στουρνάρας το ξαναλλάζει τώρα και μας υπόσχεται ότι την άνοιξη θα κάνει και αυτός τη… φορολογική του επανάσταση, για να φέρει φορολογική δικαιοσύνη στη χώρα.
Τι μένει απ’ όλο αυτό το γαϊτανάκι των συνεχών αλλαγών στο φορολογικό νομοσχέδιο; Το σφίξιμο της θηλιάς γύρω από το λαιμό μισθωτών και συνταξιούχων, που όχι μόνο εξακολουθούν να παραμένουν τα υποζύγια της άμεσης φορολογίας, αλλά φορτώνονται ολοένα και περισσότερα βάρη. Και επίσης, το συνεχές χαράτσωμα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας με τους έμμεσους φόρους (αρκεί ν’ αναλογιστούμε μόνο τι έχει γίνει με τον ΦΠΑ, χώρια τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης).
Αφού, λοιπόν, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει στη δομή του φορολογικού συστήματος κι αφού –όπως ο ίδιος ο Σαμαράς έχει πει– θα μειωθεί ο συντελεστής φορολόγησης και των διανεμόμενων και των μη διανεμόμενων κερδών των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, ποιοι μένουν για να πληρώσουν τα επιπλέον 3 δισ. του «μίνι» φορολογικού; Μισθωτοί, συνταξιούχοι και ελευθεροεπαγγελματίες-μικρέμποροι-μικροεπαγγελματίες. Οι τελευταίοι θα χαρατσωθούν με την αύξηση του κεφαλικού φόρου (τέλος επιτηδεύματος), αλλά κατά τα άλλα μπορούν να μη δηλώσουν εισοδήματα. Επομένως, ο πέλεκυς θα πέσει και πάλι βαρύς πάνω σε μισθωτούς και συνταξιούχους, που είναι οι μόνοι που δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα. Εχει μήπως σημασία η τεχνική;
