Ανοιχτό ζήτημα η προληπτική γραμμή πίστωσης

Οταν κάτι επανέρχεται συνέχεια στο προσκήνιο, σημαίνει ότι υφίσταται ως ανοιχτό θέμα. Αν είχε κλείσει, κανένας δε θα το συζητούσε. Μιλώντας σε ένα ακροατήριο εφοπλιστών και λοιπών παρατρεχάμενων, στα εγκαίνια της έκθεσης «Ποσειδώνια 2018», ο Τσίπρας αισθάνθηκε την ανάγκη να ταχθεί για μια ακόμα φορά κατά της «προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής». Η χώρα, είπε, πρέπει να βγει από τα Μνημόνια «στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις. Χωρίς δεκανίκια. Χωρίς πιστοληπτικές γραμμές στήριξης. Χωρίς τη διαρκή τεχνική υποβοήθηση της αναπνοής της».
 
Και μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός επανέρχεται στο ζήτημα σημαίνει ότι αυτό εξακολουθεί να είναι ανοιχτό. Η ίδια η διατύπωσή του («πρέπει να») εκφράζει αμφιβολία για το τι θα γίνει τελικά. Διαφορετικά θα έλεγε ότι αυτό έχει κλείσει οριστικά και τελεσίδικα. Είναι μια έμμεση ομολογία ότι υπάρχουν πιέσεις. Κι αυτός που πιέζει δεν είναι, βέβαια, ο Στουρνάρας. Αυτός είναι απλά ο «λαγός» του Ντράγκι και των τραπεζιτών, που δε θέλουν να χάσουν το waiver (καθεστώς εξαίρεσης) και να πληρώνουν πιο ακριβό το χρήμα που δανείζονται από την ΕΚΤ. Ο Τσίπρας λέει απλά τη δική του θέση, εν γνώσει του ότι δεν μπορεί να την επιβάλει, αν οι ιμπεριαλιστές δανειστές αποφασίσουν διαφορετικά.
 
Γιατί δε θέλει ο Τσίπρας την «προληπτική γραμμή πίστωσης»; Γιατί αυτή θα συνοδεύεται από ένα επίσημο ΜoU (Μemorandum of Understanding), Μνημόνιο δηλαδή. Αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει, γιατί το προβλέπει ρητά ο Κανονισμός του ESM, που θα χορηγήσει την «προληπτική γραμμή πίστωσης». Το ζήτημα, δηλαδή είναι καθαρά προπαγανδιστικό. Ο Τσίπρας προσπαθεί να αποφύγει την υπογραφή μιας ακόμα συμφωνίας που στον τίτλο της θα γράφει φαρδιά-πλατιά «Μνημόνιο».
 
Πρέπει να σημειωθεί ότι η «προληπτική γραμμή πίστωσης» δε συνδέεται με τα επικείμενα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Η «προληπτική γραμμή πίστωσης» συνδέεται αποκλειστικά με το νέο δανεισμό για την εξυπηρέτηση των προηγούμενων δανείων, ο οποίος θα γίνεται πλέον από τις «αγορές». Τα νέα μέτρα αναδιάρθρωσης του χρέους θα συνοδεύονται από τους δικούς τους όρους (το conditionality που λέει ο Τσακαλώτος), τους οποίους θα υπαγορεύσουν οι Γερμανοί. Ελπίζουν, λοιπόν,  οι Τσιπραίοι ότι αυτό θα γίνει με μια απόφαση του Eurogroup, η οποία θα εγκριθεί τυπικά από το ΔΣ του ESM και δε θα έχει τη μορφή Μνημόνιου. Επί της ουσίας θα είναι ένα ακόμα Μνημόνιο, αλλά μπορεί να μη λέγεται έτσι.
 
Ολος ο καυγάς για την «προληπτική γραμμή πίστωσης», λοιπόν, δεν αφορά την ουσία, αλλά την προπαγάνδα. Η μνημονιακή πολιτική έτσι κι αλλιώς θα συνεχιστεί. Ηδη η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων έχει υπογράψει το Συμπληρωματικό Μνημόνιο της τέταρτης αξιολόγησης (θα ακολουθήσει ένα ακόμα, μετά τη λεγόμενη τελική αξιολόγηση), που αναφέρεται σε όλη την περίοδο μέχρι και το 2022, θα ακολουθήσει η συμφωνία για το χρέος, που θα περιλαμβάνει τη δική της σκληρή επιτροπεία, οπότε προσπαθεί να αποφύγει την «προληπτική γραμμή πίστωσης», που θα συνοδεύεται από ένα ακόμα Μνημόνιο.
 
Και για να τελειώνουμε με την… πυθιακή φιλολογία και την ψευδεπίγραφη αντιπαράθεση ανάμεσα στις δυο γραμμές: «προληπτική γραμμή πίστωσης ή μαξιλάρι ρευστότητας;», πρέπει να σημειώσουμε ότι και τα δύο έχουν νόημα όταν παραμένουν άθικτα, για να λειτουργούν ως ένα είδος εγγύησης έναντι των «αγορών». Να αποτελούν, δηλαδή, την υλική απόδειξη ότι το ελληνικό κράτος έχει στην άκρη ένα σημαντικό ποσό, οπότε κανένας διεθνής τοκογλύφος των «αγορών» δεν μπορεί να εκβιάσει για υψηλά επιτόκια δανεισμού. Πώς σχηματίστηκε το περιβόητο «μαξιλάρι ρευστότητας»; Από τμήματα των δανείων του τρίτου Μνημόνιου και από τα διαθέσιμα όλων των κρατικών οργανισμών (δήμων, νοσοκομείων κτλ.), τα οποία η κυβέρνηση διά νόμου συγκεντρώνει στην ΤτΕ, στερώντας τους από πολύτιμη ρευστότητα και αναγκάζοντάς τους να εξαθλιώνουν πολύτιμες κοινωνικές υπηρεσίες. Οι ιμπεριαλιστές δανειστές, λοιπόν, θα έχουν λόγο και στη διαχείριση αυτού του «μαξιλαριού ρευστότητας», αφού τμήμα του αποτελείται από δανεικά που έδωσαν οι ίδιοι γι' αυτόν το σκοπό. Είναι προπαγανδιστικές μπούρδες αυτά που λέει η ΝΔ, ότι τάχα ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει το «μαξιλάρι ρευστότητας» για να κάνει δήθεν προεκλογικές παροχές. Ακόμα και να το ήθελε, δε θα του το επέτρεπαν οι ιμπεριαλιστές, οι οποίοι με τα λεγόμενα τεχνικά κλιμάκια της τρόικας, που είναι εγκατεστημένα στην Αθήνα και στελεχώνονται από Ελληνες, έχουν άμεση εποπτεία στα δημόσια οικονομικά και στην εκτέλεση του Κρατικού Προϋπολογισμού.
 
Τελευταία ακούγεται από ευρωπαίους παράγοντες, που μιλούν ανώνυμα αλλά φαίνεται να προέρχονται από την ΕΚΤ και τον ESM, η πρόταση για «υβριδικό μηχανισμό ασφάλειας». Δηλαδή, και το «μαξιλάρι ρευστότητας», που έχει σχηματιστεί, και μια «προληπτική γραμμή πίστωσης», ώστε το ποσό που θα βρίσκεται στην «καβάτζα» να ξεπερνά τα 20 δισ. ευρώ και να εξασφαλίζει το ελληνικό κράτος από σκόπιμες πιέσεις των «αγορών» ή από διακυμάνσεις που θα οφείλονται σε εξωελληνικούς παράγοντες (όπως έγινε πρόσφατα απ' αφορμή την ιταλική πολιτική κρίση). Ο,τι και να επιλεγεί, όμως, το αποτέλεσμα για τον ελληνικό λαό θα είναι το ίδιο, όπως είδαμε. Το πολύ να πληγεί το… κύρος των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είμαστε, όμως, σίγουροι ότι θα βρουν τον τρόπο να το διαχειριστούν και αυτό. Να πάνε σε ρήξη το αποκλείουμε. Πρώτο, γιατί δεν είναι πολιτικά ισχυροί, όπως αισθάνονταν το 2015. Και τότε, όμως, δεν αποτόλμησαν τη ρήξη. Ούτε για μια στιγμή. Ούτε με το δημοψήφισμα του Ιούλη εκείνης της χρονιάς, που δεν ήταν μπλόφα για τους ιμπεριαλιστές, αλλά μπλόφα για τον ελληνικό λαό που πίστευε στις παπάτζες της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Δεύτερο, γιατί φοβούνται ότι αν δοκιμάσουν να πάνε σε νέα δραματοποίηση των σχέσεων με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, αυτό θα τους γυρίσει μπούμερανγκ και στις σχέσεις τους με τον ελληνικό λαό, τον οποίο μέχρι τώρα παραμυθιάζουν με «καθαρές εξόδους» και τα συναφή. Θα το καταπιούν κι αυτό, λοιπόν, και θα κοιτάξουν να το κρύψουν πίσω από κάποιες διατυπώσεις των συμφωνιών, που δε θα έχουν κανένα λόγο να μην τους τις δώσουν οι ιμπεριαλιστές.