«Χρειάζεται μέτωπο κατά των πολυεθνικών, με την αγωνιστική συσπείρωση και των μικρομεσαίων του κλάδου», συμβούλευσε η Α. Παπαρήγα τους εμποροϋπάλληλους και άλλους εργαζόμενους στις υπηρεσίες (το ρεπορτάζ στο «Ριζοσπάστη», 26.6.07). Κάλεσε, δηλαδή, τους εργάτες να κάνουν μέτωπο με τ’ αφεντικά τους, όταν αυτά δεν είναι οι πέντε-έξι πολυεθνικές του εμπόριου.
Τα μικρομεσαία αφεντικά (αρκετά από τα οποία δεν είναι και… τόσο μικρομεσαία για τα δεδομένα του ελληνικού καπιταλισμού) καταλαβαίνουμε τι έχουν να κερδίσουν απ’ αυτό το μέτωπο. Θα ενισχυθούν στον ανταγωνισμό τους με τους μεγάλους του εμπόριου. Οι εργάτες, όμως, τι έχουν να κερδίσουν; Υπάρχει περίπτωση, για παράδειγμα, να συμφωνήσουν οι μικρομεσαίοι σε μεγάλες αυξήσεις στους εργατικούς μισθούς, για να ενισχύσουν το μέτωπο; Εγινε ποτέ και πουθενά αυτό και δεν το πήραμε εμείς χαμπάρι; Ολοι γνωρίζουμε ότι οι μικρομεσαίοι προσπαθούν ν’ αντέξουν τον ανταγωνισμό των μεγάλων με μεθόδους αύξησης της εκμετάλλευσης των εργατών. Πληρώνουν κάτω από τις συμβάσεις, δε βάζουν ένσημα, παραβιάζουν το ωράριο κ.λπ. Ολα τούτα τα εξόχως αντεργατικά (και παράνομα μάλιστα) δεν αποτελούν προνόμιο μόνο των πολυεθνικών, όπως παρουσιάζει τα πράγματα ο Περισσός. Αλλά τι να περιμένεις από ένα κόμμα-επιχειρηματία, που εκμεταλλεύεται το ίδιο εκατοντάδες εργάτες στις επιχειρήσεις του; Μέτωπο υποταγής στ’ αφεντικά θα είναι η πολιτική του πρόταση.
