Την περασμένη Πέμπτη, ο Νετανιάχου έκανε μια πρωτοφανή γι’ αυτόν δήλωση: «Βγαίνουμε από τον πόλεμο και τον τερματίζουμε με μεγάλες επιτυχίες».
Φυσικά, η είδηση δεν βρισκόταν στις «επιτυχίες» αλλά στον «τερματισμό του πολέμου». Το σιωναζιστικό Φόρουμ Ισραηλινών Κοινοτήτων των Συνόρων τού την έπεσε αμέσως: «Το γεγονός ότι ο επικεφαλής της κυβέρνησης εγκαταλείπει τον στόχο της ήττας της Χαμάς και ανακοινώνει την έξοδο από τον πόλεμο αποτελεί ντροπή και μεγάλη ασέβεια προς την ισραηλινή κοινή γνώμη και ιδιαίτερα προς τους κατοίκους της παραμεθόριας περιοχής».
Την επομένη, η αντιπολιτευόμενη Haaretz σχολίαζε:
Η προγραμματισμένη επίσκεψη του Νετανιάχου στις Ηνωμένες Πολιτείες στο τέλος του μήνα ενδέχεται να έχει καθοριστικές επιπτώσεις για την περιφερειακή κατάσταση του Ισραήλ μετά τον πόλεμο, εφόσον αυτός έχει —προς το παρόν— τερματιστεί.
Ο Τραμπ χρειάζεται να επιδείξει πρόοδο στη Λωρίδα της Γάζας για να διατηρήσει την εικόνα του ως απαράμιλλου παγκόσμιου ειρηνοποιού και δεν είναι απίθανο ο πρόεδρος να παραμένει απασχολημένος με την απογοήτευσή του για την απόφαση της επιτροπής του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης να μην του απονείμει το βραβείο φέτος.
Την ίδια ώρα, η μετάβαση στη δεύτερη φάση του σχεδίου του στη Γάζα σκοντάφτει, ενώ ο Τραμπ συνεχίζει να μιλά γι’ αυτήν ως ειλημμένη απόφαση και προετοιμάζεται για μια πανηγυρική ανακοίνωση τον επόμενο μήνα.
Η αμερικανική διοίκηση προετοιμάζεται για τη σύσταση μιας διεθνούς δύναμης σταθεροποίησης, την ανάπτυξή της στη Λωρίδα και την έναρξη μελλοντικών έργων μεγάλης κλίμακας για την ανοικοδόμηση των καταστροφών που προκάλεσε ο ισραηλινός στρατός στον πόλεμο.
Ωστόσο, τα εμπόδια συσσωρεύονται και το χρονοδιάγραμμα αναμένεται να καθυστερήσει. Μόνο λίγες χώρες έχουν δεσμευτεί να στείλουν στρατεύματα στη δύναμη σταθεροποίησης και μέχρι στιγμής καμία δεν προτίθεται να τα αναπτύξει στην «Παλιά Γάζα», το δυτικό μισό της Λωρίδας που παραμένει υπό τον έλεγχο της Χαμάς.
Φαίνεται ότι κανείς από την ισραηλινή πλευρά —ούτε το στρατιωτικό επίπεδο ούτε, βεβαίως, ο ίδιος ο Νετανιάχου— δεν πιστεύει ότι ο αφοπλισμός της Χαμάς με ειρηνικά μέσα είναι ρεαλιστικός στόχος.
Ο Νετανιάχου θα ταξιδέψει στη Φλόριντα για να συναντήσει τον Τραμπ, ενώ όλα τα μέτωπα —Γάζα, Λίβανος, Συρία, Ιράν— παραμένουν ανοιχτά και ασταθή. Η επιθυμία της αμερικανικής διοίκησης να σταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή είναι απολύτως σαφής.
Το Σάββατο, ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, ανακοίνωσε:
Εμείς, οι εκπρόσωποι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της Αιγύπτου, του Κατάρ και της Τουρκίας, συναντηθήκαμε χτες για να εξετάσουμε την εφαρμογή της πρώτης φάσης της εκεχειρίας στη Γάζα και να προωθήσουμε τις προετοιμασίες για τη δεύτερη φάση.
Η πρώτη φάση οδήγησε σε σημαντική πρόοδο, συμπεριλαμβανομένης της διεύρυνσης της ανθρωπιστικής βοήθειας, της επιστροφής των σορών των κρατουμένων, της μερικής αποχώρησης των ισραηλινών δυνάμεων και της μείωσης της έντασης των εχθροπραξιών.
Στις συζητήσεις μας για τη δεύτερη φάση, τονίσαμε την ανάγκη να καταστεί δυνατή η λειτουργία ενός διοικητικού φορέα στη Γάζα, ο οποίος θα λειτουργεί υπό μια ενιαία αρχή της Γάζας, με στόχο την προστασία των αμάχων και τη διατήρηση της δημόσιας τάξης.
Συζητήσαμε επίσης μέτρα για την περιφερειακή ενσωμάτωση, συμπεριλαμβανομένης της διευκόλυνσης του εμπορίου, της ανάπτυξης υποδομών και της συνεργασίας στους τομείς της ενέργειας, του νερού και άλλων κοινών πόρων, ως βασικά στοιχεία για την ανάκαμψη της Γάζας, τη σταθερότητα της περιοχής και τη μακροπρόθεσμη ευημερία.
Σε αυτό το πλαίσιο, εκφράσαμε τη στήριξή μας στη σύσταση και ενεργοποίηση ενός «Συμβουλίου Ειρήνης» στο άμεσο μέλλον, το οποίο θα λειτουργήσει ως μεταβατική διοίκηση για τις πολιτικές υποθέσεις και τις υποθέσεις ασφάλειας, καθώς και για τις προσπάθειες ανασυγκρότησης.
Εξετάσαμε επίσης τα επόμενα βήματα στη σταδιακή εφαρμογή του συνολικού ειρηνευτικού σχεδίου για τη Γάζα, υπογραμμίζοντας τη σημασία της σταδιακής υλοποίησης, του συντονισμού και της αποτελεσματικής εποπτείας, σε συνεργασία με τους τοπικούς θεσμούς στη Γάζα και τους διεθνείς εταίρους.
Επαναβεβαιώνουμε την πλήρη δέσμευσή μας σε όλες τις διατάξεις του ειρηνευτικού σχεδίου που πρότεινε ο Πρόεδρος και καλούμε όλα τα μέρη να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση και να συνεργαστούν με τους μηχανισμούς παρακολούθησης. Οι διαβουλεύσεις θα συνεχιστούν τις επόμενες εβδομάδες για την προώθηση της εφαρμογής της δεύτερης φάσης.
Παρατήρηση πρώτη: Δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε «αφοπλισμό της Χαμάς»!
Παρατήρηση δεύτερη: Γίνεται αναφορά σε παλαιστινιακό διοικητικό φορέα εντός της Γάζας, ο οποίος θα ασκεί και τα αστυνομικά καθήκοντα. Πρόκειται για την Επιτροπή Τεχνοκρατών, που αποτελεί την πρόταση των οργανώσεων της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Εφόσον αυτός ο παλαιστινιακός διοικητικός φορέας θα έχει την ευθύνη της προστασίας των αμάχων και της διατήρησης της τάξης, η διαβόητη ISF (Διεθνής Δύναμη Σταθεροποίησης) δε θα εμπλέκεται καθόλου στα εσωτερικά της Γάζας, ούτε φυσικά θα αναλάβει καθήκοντα αφοπλισμού της Αντίστασης. Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε συνεργασία με τους θεσμούς της Γάζας. Θεσμοί της Γάζας είναι ο κρατικός μηχανισμός της: πολιτική διοίκηση και δημόσιες υπηρεσίες, αστυνομικός μηχανισμός, δικαστικός μηχανισμός. Ολα αυτά που τα θεωρούσαν «όργανα της Χαμάς» και ζητούσαν τη διάλυσή τους.
Παρατήρηση τρίτη: Η αναφορά στο περιβόητο Συμβούλιο Ειρήνης, υπό την προεδρία του Τραμπ, είναι γενικόλογη και ασαφής. Ορίζεται μεν ως «μεταβατική διοίκηση», αλλά δεν υπάρχει το πλαίσιο και η διάρκεια της μετάβασης. Ορίζονται ως καθήκοντά του οι «πολιτικές υποθέσεις και οι υποθέσεις ασφάλειας, καθώς και οι προσπάθειες ανασυγκρότησης», αλλά αυτή η αναφορά είναι ένα άδεια κέλυφος. Το περιεχόμενό του έχει σημασία και αυτό παραμένει άγνωστο.
Ομως, στο περιβόητο «σχέδιο Τραμπ», αυτό το Συμβούλιο Ειρήνης παρουσιαζόταν σαν κυβέρνηση της Γάζας, με πρωθυπουργό τον… Τόνι Μπλερ, ενώ δεν αναγνωριζόταν καμιά παλαιστινιακή εσωτερική διοίκηση. Τώρα, οι Αμερικάνοι προσπαθούν να τα συγκεράσουν και τα δύο. Ομως, και μόνο το ότι αναγνωρίζουν εσωτερική παλαιστινιακή διοίκηση με κρίσιμα κρατικά καθήκοντα, είναι μια τεράστια υποχώρηση από την πλευρά τους.
Αυτός ο νέος συμβιβασμός έγινε με Αίγυπτο, Κατάρ και Τουρκία και χωρίς την παρουσία εκπρόσωπου της σιωνιστικής οντότητας. Ο Νετανιάχου, για να πάρει πρόσκληση για μια ακόμα επίσκεψη στις ΗΠΑ, υποχρεώθηκε να ανακοινώσει δημόσια τον τερματισμό του πολέμου.
Εννοείται πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως οι σχετικές διαδικασίες θα περάσουν από σαράντα κύματα. Από μια διαδικασία συμβιβασμών και ανατροπών ανάμεσα στους Αμερικάνους και τους συμμάχους τους στην περιοχή, οι οποίοι δε δέχονται να λειτουργήσουν σαν ορντινάντσες των σιωναζιστών. Το κράτος της σιωνιστικής οντότητας είναι δεδομένο για τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, όμως οι σχέσεις τους με τα αραβικά και μουσουλμανικά κράτη στην περιοχή επιβάλλουν συμβιβασμούς.
Οποιος θέλει να βλέπει πέρα από τη μύτη του αντιλαμβάνεται με μια ματιά ότι αυτοί οι συμβιβασμοί έρχονται ως αποτέλεσμα της πίεσης που ασκεί η Παλαιστινιακή Αντίσταση.
- Η Αντίσταση δεν ηττήθηκε στρατιωτικά.
- Η Αντίσταση δεν αφοπλίζεται.
- Η Αντίσταση δε δέχεται κηδεμονία ξένων δυνάμεων στη διαχείριση των υποθέσεων της Γάζας.
- Η Αντίσταση δε δέχεται ξένη στρατιωτική δύναμη παρά μόνο στα σύνορα και με μοναδική αποστολή να επιβλέπει την τήρηση της εκεχειρίας. Στα σύνορα, αφού προηγουμένως ο σιωναζιστικός στρατός αποσυρθεί εντελώς από τη Γάζα.
Τα αμερικανόδουλα καθεστώτα της περιοχής, όπως η Αίγυπτος, η Τουρκία, το Κατάρ, πείθουν τους Αμερικανούς ότι πρέπει να κινηθούν στην κατεύθυνση των θέσεων της Παλαιστινιακής Αντίστασης, αν θέλουν να υπάρξει μια σχετική σταθερότητα στην περιοχή. Οτι δεν είναι δυνατό να συνεχίσουν αυτά τα καθεστώτα τον πόλεμο κατά της Αντίστασης, στον οποίο δεν μπόρεσε να νικήσει το Ισραήλ, διακινδυνεύοντας την εσωτερική τους ασφάλεια και ρισκάροντας μαζικούς ξεσηκωμούς.
Και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές αντιλαμβάνονται ότι ο εκβιασμός που άσκησαν, με τη βοήθεια και των αμερικανόδουλων καθεστώτων που έπαιζαν ρόλο διαμεσολαβητή, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα (αν υπήρχαν αναμενόμενα). Η Αντίσταση δεν προχώρησε σε πολιτική, ηθική και κοινωνική αυτοκτονία, αποδεχόμενη τον αφοπλισμό της και αποκηρύσσοντας τον ένοπλο αγώνα. Οι Αμερικάνοι είναι αναγκασμένοι να αποδεχτούν αυτή την πραγματικότητα και να σχεδιάσουν τα επόμενα βήματά τους με βάση αυτήν.
Επαναλαμβάνουμε ότι τίποτα δεν τελείωσε ακόμα. Ούτε η Παλαιστινιακή Αντίσταση θεωρεί ότι τελείωσε. Σίγουρα, όμως, βλέπει πως μόνο η ανυποχώρητη στάση εξασφαλίζει τα συμφέροντα του παλαιστινιακού λαού. Το ίδιο βλέπει και ο παλαιστινιακός λαός, γι’ αυτό και στηρίζει την ένοπλη Αντίστασή του.
