Για να μην ονοματίσουν τον ναζί Κ. Πλεύρη δεν ονομάτισαν και τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Μίλησαν για «βουλευτή, Γ.Γ. της Κ.Ε. πολιτικού κόμματος», αποφεύγοντας με προσβλητικό τρόπο να αναφέρουν το όνομα αυτού με τον οποίο επέλεξαν να αντιδικήσουν δημόσια! Για τον Αρειο Πάγο λέμε, που εξέδωσε την εξής ανακοίνωση:
«Με αφορμή καταγγελία πολιτικού κόμματος, που αφορά τη διαβίβαση δικογραφίας από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων και στην οποία αναφέρεται ότι «δημιουργούνται σοβαρά ερωτηματικά για το γεγονός ότι μία τέτοια προφανώς ψευδής και ανυπόστατη κατηγορία στάλθηκε από τις εισαγγελικές αρχές στη Βουλή» επισημαίνουμε τα ακόλουθα:
Κατά το άρθρο 62 του ισχύοντος Συντάγματος, όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος, για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη, εκτός των αυτόφωρων κακουργημάτων, ενώ κατά το άρθρο 83 παρ. 1 του Κανονισμού της Βουλής, οι αιτήσεις της εισαγγελικής αρχής για τη χορήγηση άδειας άσκησης ποινικής δίωξης κατά βουλευτή, αφού ελεγχθούν από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, υποβάλλονται στη Βουλή δια του Υπουργού Δικαιοσύνης.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών υποβλήθηκε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, δικογραφία σε βάρος βουλευτή, Γ.Γ. της Κ.Ε. πολιτικού κόμματος, η οποία σχηματίστηκε μετά από μήνυση ιδιώτη. Η εν λόγω δικογραφία ελέγχθηκε από αρμόδιο εισαγγελικό λειτουργό και επειδή τα καταγγελλόμενα δεν ήταν προδήλως νομικά αβάσιμα, ώστε ο αρμόδιος εισαγγελέας πλημμελειοδικών να μπορεί να την αρχειοθετήσει, χωρίς οποιαδήποτε έρευνα και, στην περίπτωση αυτή, η υποβολή της στη Βουλή να εμφανίζεται ως αδικαιολόγητα διεκπεραιωτική και καταχρηστική, η δικογραφία υποβλήθηκε στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων δια του Υπουργού Δικαιοσύνης, σύμφωνα με τα οριζόμενα στις διατάξεις των άρθρων άρθρο 62 του Συντάγματος και 83 παρ. 1 του Κανονισμού της Βουλής».
Ο Αρειος Πάγος παίρνει πάνω του την υπόθεση και προκαλεί. Ο δηλωμένος ναζί Κ. Πλεύρης, κινούμενος από το μένος του ενάντια σε ό,τι είναι ή θεωρείται αριστερό, κομμουνιστικό, έκανε μήνυση για παραβίαση από το ΚΚΕ της νομοθεσίας για τα οικονομικά των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Ομως, για τον έλεγχο των οικονομικών των κοινοβουλευτικών κομμάτων υπάρχει ειδική επιτροπή της Βουλής. Αυτή έλεγξε τη σχετική έκθεση του ΚΚΕ, την βρήκε εντάξει και έβαλε ένα τυπικό πρόστιμο επειδή το ΚΚΕ αρνείται (και καλά κάνει) να δώσει τα ονόματα των ανθρώπων που το ενισχύουν με κουπόνια.
Αρμόδια για να διαπιστώσει τυχόν ποινικό αδίκημα είναι αυτή η επιτροπή της Βουλής, όχι ο ναζί Πλεύρης. Ο Αρειος Πάγος θεωρεί τον ναζί Πλεύρη περισσότερο αξιόπιστο από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Χρειάζεται να συμπληρώσουμε τίποτα;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
ΠΡΟΚΛΗΣΗ: Η Εισαγγελία ζητά την άρση της βουλευτικής ασυλίας του Δ. Κουτσούμπα, μετά από μήνυση του νεοναζιστή Κ. Πλεύρη
Λίγη πρωτοτυπία, ρε παιδιά. Λίγη πρωτοτυπία. Να εμφανιστεί ο Φραπές στην Εξεταστική της Βουλής και να πει “I plead the Fifth Amendment”*. Και να του απαντήσει ο Λαζαρίδης “Υou have the right to remain silent”**. Κι ενώ θα φωνάζουν η Αποστολάκη και ο Καραθανασόπουλος, να βγει η Κίμπερλι στη Σαράφογλου και να υπερασπιστεί το δικαίωμα του Φραπέ και το δικαίωμα της ΝΔ να υπερασπίζεται το δικαίωμα του Φραπέ. Ετσι θα γραφόταν μια πραγματική σκηνή, ανώτερη από όλες μαζί τις μυθοπλασίες που έχουμε δει στο αμερικάνικο σινεμά. Και η χώρα μας θα γινόταν διάσημη σαν κοιτίδα της δημοκρατίας. Αλλά ποιος έχασε τη φαντασία για να τη βρουν οι μουντρούχοι της ΝΔ. Εχει πολλή δουλειά μπροστά της η Κίμπερλι.
* «Επικαλούμαι την Πέμπτη Τροπολογία» (του αμερικάνικου Συντάγματος), που εκτός των άλλων προβλέπει και το δικαίωμα της μη αυτοενοχοποίησης.
** «Εχεις το δικαίωμα στη σιωπή»: πρέπει να το λένε και οι μπάτσοι σε καθένα που συλλαμβάνουν, διότι έχουν την υποχρέωση (λέμε τώρα) να του απαγγέλλουν τα δικαιώματά του την ώρα που του περνάνε χειροπέδες (εκτός αν τον έχουν πατήσει στο λαιμό και περιμένουν να πεθάνει, όπως έγινε με τον Αφροαμερικανό Τζορτζ Φλόιντ).
Η βρομιά ως παράσημο
Είπε ο Τσίπρας στον επικήδειο του Φλαμπουράρη: «Από τη διαχείριση της κρίσης τις μέρες του δημοψηφίσματος, ώστε να μη μείνουν χωρίς νερό τα νησιά και χωρίς καύσιμα τα πρατήρια, μέχρι την επιτυχή επίλυση της χρεοκοπίας του Μαρινόπουλου που θα άφηνε στο δρόμο 15.000 εργαζόμενους. Και από τη δημιουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας για την επίλυση των μικρών προβλημάτων της καθημερινότητας των πολιτών, μέχρι την υπέρβαση των εμποδίων για την ολοκλήρωση του γηπέδου της ΑΕΚ. Ολα ήταν δικά σου επιτεύγματα».
Καταρχάς, δεν επρόκειτο για γήπεδο της ΑΕΚ αλλά για γήπεδο του Μελισσανίδη, ο οποίος μάλιστα το έχει πουλήσει πακέτο με την ΠΑΕ ΑΕΚ. Ποια ήταν τα εμπόδια που κατάφερε να υπερβεί ο Φλαμπουράρης; Τους διαμαρτυρόμενους κατοίκους της Νέας Φιλαδέλφειας τους ανέλαβαν οι μπράβοι του αφεντικού, που μετέτρεψαν τη Φιλαδέλφεια σε Παλέρμο. Ο Φλαμπουράρης ανέλαβε τους δημόσιους υπάλληλους που ήθελαν να τηρηθεί η νομιμότητα. Αλλον τον ξήλωσε και τον έστειλε σε Διεύθυνση-ψυγείο, άλλους τους παρέκαμψε, άλλη την πάτησε στο λαιμό μέχρι που εξέδωσε μια διάτρητη, παράνομη άδεια. Ολη αυτή τη βρομιά του μακαρίτη ο Τσίπρας του την απέδωσε σαν παράσημο στην κηδεία του. Αποδεικνύοντας ότι και ο ίδιος ήταν απόλυτα ενήμερος για «τα πάντα όλα».
Και γιατί επέλεξε σε έναν επικήδειο να κάνει αναφορά σε ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα, όπως είναι η κατασκευή ενός γηπέδου; Οχι μόνο για τα ψηφαλάκια των οπαδών μιας μεγάλης ομάδας, αλλά και επειδή ο εμπνευστής του σκανδάλου -που έχει πουλήσει γήπεδο και ομάδα, όπως είπαμε- είναι σήμερα ιδιοκτήτης μιας εφημερίδας (ΕφΣυν) που στηρίζει τον Τσίπρα.
Ακούγοντας αποσπάσματα από την κατάθεση του Χασάπη στην Εξεταστική της Βουλής, διαπιστώσαμε ότι αναφερόταν σ’ αυτά που «τραβάει» ο ίδιος και η οικογένειά του. Και θυμηθήκαμε τον Μάκη. Οχι αυτόν που σας έρχεται στο μυαλό, αλλά έναν άλλο, επονομαζόμενο και Μάκαρο. Που είχε τη συνήθεια, όταν το ματς δεν πήγαινε καλά για την ΑΕΚ, να κατεβαίνει στο ημίχρονο στα αποδυτήρια των διαιτητών και να λέει: «Αγαπούλα μου, βλέπεις πώς με παίζουν, ταμπούρι. Σφύρα λίγο κι εσύ, γιατί αν δεν κερδίσω θα στενοχωρηθώ και εγώ και η οικογένειά μου». Μην πάει ο νους σας σε «φαμίλια ντι κόζα νόστρα» και άλλα τέτοια, εντάξει;
Τραμπικό life style
«Νομίζω ότι είχα ήδη τέσσερις συναντήσεις μαζί του. Τον είδα αρκετά, είχαμε πολλή δουλειά. Τον συμπαθώ πάρα πολύ. Και συμπαθώ πάρα πολύ τη σύζυγό του, τη Μαρέβα. Είναι υπέροχη. Πολύ καλοί άνθρωποι. Δουλεύουν σκληρά. Είναι έξυπνοι, ταλαντούχοι. Αγαπούν τη χώρα και έδειξαν άμεσο και ειλικρινές ενδιαφέρον να συνεργαστούν μαζί μου, για να έχουμε μια ιδιαίτερα παραγωγική περίοδο κατά τη θητεία μου εδώ ως πρέσβη». Η Κίμπερλι Γκιλφόιλ για τον Μητσοτάκη. Με το ίδιο φτωχό λεξιολόγιο όπως το αφεντικό της με το πορτοκαλί μαλλί. Για τον οποίο λέει: «Δεν το βρίσκω κακό κάποιος να είναι αναγνωρίσιμος και με διασυνδέσεις στην κυβέρνηση, τον πρόεδρο, που είναι καλός μου φίλος. Θεωρώ ότι είναι ισχυρό εργαλείο για την Ελλάδα. Θεωρώ ότι οι Ελληνες το έχουν αγκαλιάσει πραγματικά. Αν μπορέσω να χρησιμοποιήσω την εμπειρία μου και τις ικανότητές μου για να βοηθήσω τις διμερείς σχέσεις, θα το κάνω μετά χαράς». Πεπεισμένη ότι όλοι οι Ελληνες είναι αμερικανόδουλα λιγούρια σαν τον Μητσοτάκη και σαν τον ακροδεξιό-νεοφιλελεύθερο τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανό-υπουργό του, που πρώτος είχε επισημάνει τη σημαντικότητα της Γκιλφόιλ, «γιατί μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να μιλήσει κατευθείαν με το Οβάλ Γραφείο», η Γκιλφόιλ συνεχίζει να ρίχνει στο πανέρι της φύκια και να τα πουλάει για μεταξωτές κορδέλες. Εκφράζει την ελπίδα να έρθει στην Ελλάδα ο Τραμπ και να βγάλει λόγο στην Ακρόπολη! «Ολοι θα το θέλαμε αυτό, έτσι δεν είναι;», λέει με νάζι. Κι αμέσως παίρνει το… αποφασιστικό της: «Θα του το ζητήσω». Λέτε να το υποστούμε και αυτό;
Ασημαντότητες
Αν σας ρωτούσαμε «ποιος είναι πρόεδρος στο Eurogroup;», είμαστε σίγουροι ότι οι περισσότεροι/ες δε θα ξέρατε. Η μνήμη σας έχει σταματήσει στην εποχή του Ντάισελμπλουμ και του Γιούνκερ. Και δικαίως, γιατί πρόκειται για μια ασήμαντη θέση που πλέον δίνεται σε υπουργούς από εξαρτημένες χώρες. Σε δευτεράντζες σαν να λέμε. Πρόεδρος του Eurogroup ήταν ως τώρα ο υπουργός Εξωτερικών της Ιρλανδίας, Πασκάλ Ντόναχιου. Ο Ντόναχιου παραιτήθηκε από υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας και έτσι χήρεψε η θέση του προέδρου του Eurogroup. Αρχισαν να παίζουν διάφορα ονόματα και κάπου γράφτηκε και αυτό του Πιερρακάκη. Και πάνω εκεί άρχισε η προπαγάνδα για το «ελληνικό οικονομικό θαύμα», που πέτυχε ο Μητσοτάκης, με αποτέλεσμα να γίνεται ο υπουργός του υποψήφιος για την προεδρία του Eurogroup.
Μπούρδες. Καταρχάς, επειδή γράφτηκε κάπου το όνομα του Πιερρακάκη δε σημαίνει τίποτα. Μπορεί να γράφτηκε για να υπάρχει κάτι να «καεί». Εχει δρόμο το παζάρι. Παζάρι που δεν έχει να κάνει με το ποιος θα γίνει πρόεδρος του Eurogroup αλλά με την πολιτική ομάδα που ανήκει. Ο Ντόναχιου ανήκε στο ΕΛΚ. Οπως και ο Πιερρακάκης. Τα κουκιά, όμως, έχουν αλλάξει. Το ΕΛΚ δεν έχει την πλειοψηφία στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης. Εχει εφτά, όσους έχουν και οι σοσιαλδημοκράτες. Οι υπόλοιποι έξι μοιράζονται μεταξύ «φιλελεύθερων» και ακροδεξιών. Ο Πιερρακάκης είναι πρώην σοσιαλδημοκράτης που έγινε δεξιός. Είναι, δηλαδή, δύο σε ένα. Γι’ αυτό και ρίχνουν το όνομά του στην πιάτσα οι λομπίστες του ΕΛΚ. Είναι ένα «χαρτί» σε ένα χαρτοπαικτικό τραπέζι που παίζουν οι «μεγάλοι», όχι οι Κούληδες. Τόσο… πεζά είναι τα πράγματα.
