Τη μόνη «διόρθωση» στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», που ο Μαρξ έκρινε απαραίτητο να κάνει, την έκαμε με βάση την επαναστατική πείρα των κομμουνάρων του Παρισιού.
Ο τελευταίος πρόλογος στη νέα γερμανική έκδοση του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου», που υπογράφεται και από τους δυο συγγραφείς του, έχει ημερομηνία 24 του Ιούνη 1872. Σ’ αυτό τον πρόλογο οι συγγραφείς του, ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς, λένε πως «σήμερα πάλιωσε σε μερικά μέρη» το πρόγραμμα του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου».
… «Ιδίως – συνεχίζουν – η Κομμούνα απέδειξε ότι η “εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς”» …
Τις λέξεις αυτής της περικοπής, που βρίσκονται μέσα στα δεύτερα εισαγωγικά, οι συγγραφείς τις δανείστηκαν από το έργο του Μαρξ: «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία».
Έτσι λοιπόν ένα βασικό και κύριο δίδαγμα της Κομμούνας του Παρισιού ο Μαρξ και ο Ένγκελς θεωρούσαν ότι έχει τόσο γιγάντια σημασία, που το καταχώρησαν σαν ουσιαστική διόρθωση στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο».
Είναι πάρα πολύ χαρακτηριστικό ότι αυτή ακριβώς η ουσιαστική διόρθωση διαστρεβλώθηκε από τους οπορτουνιστές, και το νόημα της θα είναι ασφαλώς άγνωστο στα εννιά δέκατα, αν όχι στα ενενήντα εννιά εκατοστά των αναγνωστών του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Θα μιλήσουμε λεπτομερειακά για τη διαστρέβλωση αυτή πιο κάτω, στο κεφάλαιο που αφιερώνεται ειδικά στις διαστρεβλώσεις. Τώρα φτάνει να σημειωθεί ότι η συνηθισμένη, η χυδαία «αντίληψη» του περίφημου αποφθέγματος του Μαρξ, που αναφέραμε, βρίσκεται στο ότι τάχα ο Μαρξ υπογραμμίζει εδώ την ιδέα της αργής εξέλιξης σε αντίθεση με την κατάληψη της εξουσίας και τα παρόμοια.
Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η σκέψη του Μαρξ είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να συντρίψει, να τσακίσει την «έτοιμη κρατική μηχανή» και να μην περιοριστεί στην απλή κατάληψη της.
Στις 12 του Απρίλη 1871, δηλαδή ακριβώς τον καιρό της Κομμούνας, ο Μαρξ έγραφε στον Κούγκελμαν:
… «Αν ανοίξεις το τελευταίο κεφάλαιο του έργου μου «Η Ι 8η Μπρυμαίρ», θα δεις ότι εκφράζω τη γνώμη πως η επόμενη προσπάθεια της γαλλικής επανάστασης δεν πρέπει, όπως γινόταν ως τώρα, να περάσει τη γραφειοκρατική – στρατιωτική μηχανή από το ένα χέρι στο άλλο, άλλα να την τσακίσει» (η υπογράμμιση είναι του Μαρξ, στο πρωτότυπο υπάρχει η λέξη : zerbrechen), «και αυτός είναι ο προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαικής επανάστασης στην ήπειρο. Αυτή είναι και η προσπάθεια των ηρωικών μας κομματικών συντρόφων του Παρισιού» (σελ. 709 της «Neue Ζeit», ΧΧ, 1, χρόνος 1901 – 1902). (Τα γράμματα του Μαρξ προς τον Κούγκελμαν βγήκαν στα ρωσικά σε όχι λιγότερες από δυο εκδόσεις, τη μια απ’ αυτές την έχω επιμεληθεί εγώ και έχει δικό μου πρόλογο.)
Στα λόγια αυτά «να τσακίσει τη γραφειοκρατική – στρατιωτική κρατική μηχανή» περιέχεται, σύντομα διατυπωμένο, το κυριότερο δίδαγμα του μαρξισμού στο ζήτημα των καθηκόντων του προλεταριάτου στην επανάσταση όσον αφορά το κράτος. Κι αυτό ακριβώς το δίδαγμα όχι μόνο λησμονήθηκε ολότελα, μα και διαστρεβλώθηκε ανοιχτά από την κυρίαρχη καουτσκική «ερμηνεία» του μαρξισμού!
Β.Ι. Λένιν, Κράτος και Επανάσταση
Νεπάλ: Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Αυτός ήταν ο τίτλος είδησης που δημοσιεύτηκε στην Κόντρα στις 19.4.2008. Ελεγε η είδηση:
Συντριπτική φαίνεται ότι είναι η νίκη των μαοϊκών ανταρτών στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν την προηγούμενη βδομάδα στο Νεπάλ. Αν και η καταμέτρηση των ψήφων δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα (θα ολοκληρωθεί την επόμενη εβδομάδα), τα μέχρι τώρα αποτελέσματα δίνουν 114 από τις 208 βουλευτικές έδρες που έχουν κατακυρωθεί (από τις συνολικά 601) στο κόμμα των ανταρτών.
Το αδιάβλητο των εκλογών δεν αμφισβήτησε ούτε το State Department (παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θεωρούν τους μαοϊκούς αντάρτες «τρομοκρατική οργάνωση»), ενώ σύμφωνα με το Ρόιτερς (13/4) οι πρώην αντάρτες φαίνεται να έχουν ρίξει νερό στο κρασί τους αποδεχόμενοι τις ξένες επενδύσεις. Ο ηγέτης των ανταρτών έχει δηλώσει ότι θα καταργήσει τη μοναρχία και θα εφαρμόσει αγροτική μεταρρύθμιση. Ο καιρός θα δείξει…
Ο καιρός έδειξε. Και τα αποτελέσματά του τα βλέπουμε τις τελευταίες μέρες. Η απόφαση της συμμαχικής κυβέρνησης του ΚΚ Νεπάλ (μ-λ) και του παραδοσιακού αστικού Κόμματος του Κογκρέσου να μπλοκάρει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, X, Youtube, Linkedn) κατέβασε στο δρόμο τη νεολαία της χώρας των Ιμαλαΐων με τον πληθυσμό των 30 εκατομμυρίων.
Την περασμένη Δευτέρα, η… αριστερή κυβέρνηση έδωσε εντολή στους μπάτσους να χρησιμοποιήσουν την πιο σκληρή βία ενάντια στους διαδηλωτές. Το αποτέλεσμα ήταν τουλάχιστον 20 νεκροί, οι περισσότεροι στην πρωτεύουσα Κατμαντού.
Αυτό ήταν. Η βαλβίδα έσπασε και η λαϊκή οργή, που τόσο καιρό συσσωρευόταν μέσα στο καζάνι, εκτινάχτηκε. Τους πήρε ο διάολος.
Το Κοινοβούλιο πυρπολήθηκε. Καταστράφηκε ολοσχερώς.
Υπουργοί φυγαδεύτηκαν με ελικόπτερα. Επειδή τα κτίριά τους δεν έχουν ελικοδρόμια για να προσγειωθούν και να τους πάρουν τα ελικόπτερα, όπως συνέβη πριν από χρόνια στην Αργεντινή, τους τραβούσαν με σκοινιά, όπως τους ναυαγούς σε φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Διαδηλωτές έστρωσαν στο κυνήγι τον υπουργό Οικονομικών. Σε πρώτη φάση κατάφγεραν να τον σώσουν κάποιοι ασφαλίτες που παρίσταναν τους διαδηλωτές.
Στη συνέχεια δεν ήταν τόσο τυχερός. Ετρεξε στο ποτάμι, φορώντας κράνος, αλλά τον αναγνώρισαν, τον έπιασαν και τον διαπόμπευσαν.
Θεωρείται ένας από τους πιο διεφθαρμένους πολιτικούς της χώρας, με περιουσία εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, βίλες που μοιάζουν με ανάκτορα και τα παιδιά του βολεμένα σε περίοπτες θέσεις του κρατικού μηχανισμού.
Πριν από 17 χρόνια όλα έμοιαζαν διαφορετικά, καθώς το μοναρχικό καθεστώς κατέρρεε και οι μαοϊκοί αντάρτες θριάμβευαν.
Εμοιαζαν διαφορετικά. Γι’ αυτό και εμείς κρατούσαμε επιφυλάξεις. Γιατί δε βλέπαμε καμιά διάθεση επαναστατικής ανατροπής. Βλέπαμε μια αλλαγή στη διαχείριση της αστικής εξουσίας, έστω κι αν αυτή έγινε σε συνθήκες λαϊκής εξέγερσης. Η λαϊκή εξέγερση είναι αναγκαία, όχι όμως και ικανή συνθήκη για την επαναστατική αλλαγή.
Οι μαοϊκοί αντάρτες απλά μοιράστηκαν την εξουσία με το βασικό αντιπολιτευόμενο αστικό Κόμμα του Κογκρέσου. Αλλαξαν το πολίτευμα, συγκαλώντας συντακτική συνέλευση. Η μοναρχία αντικαταστάθηκε από προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αστική όμως.
Το «μ-λ» του Νεπάλ και το Κόμμα του Κογκρέσου μοιράζονται την εξουσία όλα αυτά τα χρόνια. Αλλαζαν πρωθυπουργούς σαν να ήταν σώβρακα. Αντί για βασιλικά πραξικοπήματα, αυτοί έκαναν κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα. Η φτώχεια εξακολουθούσε να απλώνεται στη χώρα. Η αγροτικά εξακολουθούσε να στενάζει. Οι νέοι των πόλεων περιφέρονταν άνεργοι στους δρόμνους. Τα ναρκωτικά έκαναν θραύση.
Ολες οι ελπίδες που φύτρωσαν το 2007-8, όταν κατέρρευσε η μοναρχία και νίκησαν οι αντάρτες, αποδείχτηκαν φρούδες. Αλλαξαν οι διαχειριστές της αστικής εξουσίας, όμως οι πλούσιες καπιταλιστικές φαμίλιες της χώρας εξακολούθησαν να συσσωρεύουν κέρδη όπως και επί μοναρχίας. Ακόμα και μοναρχικοί πολιτικοί μεταμφιέστηκαν σε δημοκράτες και επανήλθαν.
Δε θα αναφερθούμε στις παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστών, που πάντα είναι σημαντικές στο Νεπάλ, μια χώρα που αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στην Κίνα και την Ινδία. Δεν είναι οι ιμπεριαλιστές και οι πράκτορές τους που δημιουργούν τις εξεγέρσεις, αλλά η φτώχεια και η εκμετάλλευση, η πολιτική καταπίεση και η προπαγάνδα της εξαπάτησης. Οι ιμπεριαλιστές και οι πράκτορές τους μπορούν μόνο να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή οργή και την «τυφλή» εξέγερση που προσπαθεί να κάψει το παλιό μέσα στις φωτιές της.
