Είθισται τέτοιες μέρες να γίνονται απολογισμοί της χρονιάς που πέρασε. Οταν μάλιστα η επόμενη χρονιά είναι εκλογική, οι απολογισμοί μεγαλώνουν σε όγκο. Mετατρέπονται σε εργαλείο της προεκλογικής αντιπαράθεσης των αστικών κομμάτων.
Δεν έχει σίγουρα διαφύγει της προσοχής σας ότι η εκάστοτε κυβέρνηση χαρακτηρίζεται από… αριθμολαγνεία. Στη θέση των ανθρώπων με σάρκα και οστά και των πραγματικών κοινωνικών σχέσεων βάζει αριθμούς. Τόσο το ένα, τόσο το άλλο, μια χαρά τα πάμε κι αν μας ψηφίσετε θα τα πάμε ακόμη καλύτερα.
Τον κανόνα ακολουθεί και η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μόνο που δεν μπορεί να το παίξει πλέον «κυβέρνηση των αρίστων». Ο ένας διαχειρίζεται «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια ρουφώντας τον ιδρώτα και το αίμα του κοσμάκη, η άλλη έβαζε πλάτη για κάτι ψιλολαμογιές στο Ευρωκοινοβούλιο, ένας τρίτος έπαιρνε δουλειές από το δημόσιο γιατί… δεν ήξερε ότι υπάρχει ασυμβίβαστο για τους βουλευτές, ένας τέταρτος κοίταζε να φτιάξει ένα ιδιωτικό γηροκομείο στο όνομα της γυναίκας του. Τα βλέπει αυτά ο κόσμος και αντιλαμβάνεται πως πρόκειται μόνο για την ουρά του ελέφαντα. Για τους… ερασιτέχνες που δεν φρόντισαν ή δεν ήξεραν πώς να καλυφθούν, όπως οι άλλοι, οι πολλοί.
Ασε που ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε στήσει έναν τεράστιο μηχανισμό υποκλοπών, παρακολουθώντας ακόμη και τους υπουργούς του και την ηγεσία του στρατεύματος, μη τυχόν και δώσουν καμιά «δουλειά» χωρίς προηγουμένως να πάρουν την έγκριση και να περάσουν από το κεντρικό ταμείο για να κόψουν τα… παράβολα.
Αυτά δεν απασχολούν τον κόσμο, που έχει άλλα προβλήματα, όπως η ακρίβεια, φωνάζει η κυβερνητική προπαγάνδα. Δηλαδή, στην οικονομική πολιτική τα πάνε πρίμα, επειδή βάζει τις τσιρίδες ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανός-υπουργός, γυρνώντας λαϊκές αγορές και σούπερ μάρκετ; Το περιβόητο «καλάθι του νοικοκυριού» ονομάστηκε από την πρώτη μέρα με το πιο ταιριαστό όνομα, που το είπε on camera ενας απλός άνθρωπος που πήγε να ψωνίσει: «αρχίδια καπαμά»! Και τα διάφορα pass αποτελούν εξευτελιστικά φιλανθρωπικά βοηθήματα που προσβάλλουν βάναυσα την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού.
Οποιον άνθρωπο του λαού κι αν ρωτήσεις, εργάτη, εργαζόμενο, συνταξιούχο, θα σου πει ότι τα πράγματα πήγαν χειρότερα το 2022. Γιατί στην πανδημία, που έπληξε (και εξακολουθεί να πλήττει) βαριά τον ελληνικό λαό, λόγω της εγκληματικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προστέθηκαν οι συνέπειες της νέας καπιταλιστικής κρίσης, που όπως πάντοτε φορτώνεται στις πλάτες του λαού. Ο πληθωρισμός που ανακοινώνουν είναι κάλπικες. Το έχουμε αποδείξει με στοιχεία. Ο πραγματικός πληθωρισμός για τα λαϊκά νοικοκυριά είναι σημαντικά μεγαλύτερος.
Ενα νέο κύμα φτωχοποίησης απλώνεται στους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε το εφιαλτικό κύμα φτωχοποίησης της μνημονιακής περιόδου. Ας μην αναρωτιόμαστε «γιατί;». Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Οι κρίσεις είναι εγγενές στοιχείο του συστήματος της εκμετάλλευσης. Ξεσπούν περιοδικά και έχουν καταστροφικό χαρακτήρα, γιατί αυτό το σύστημα, παρά την εξάπλωσή του σε πλανητικό επίπεδο, παρά την «παγκοσμιοποίησή» του, εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από αναρχία στην παραγωγή και ανισόμετρη ανάπτυξη.
Τις κρίσεις δεν τις φέρνουν οι κυβερνήσεις, τις γεννά το ίδιο το σύστημα. Οι κυβερνήσεις διαχειρίζονται τις συνέπειές τους. Κι επειδή είναι αστικές κυβερνήσεις, μοναδικό τους μέλημα είναι πώς θα φορτώσουν τα βάρη στις πλάτες του λαού, για να βγει αλώβητη η κεφαλαιοκρατία. Σε κάθε κρίση καταστρέφονται και καπιταλιστικές επιχειρήσεις, όμως συνολικά, ως τάξη, η κεφαλαιοκρατία βγαίνει ενισχυμένη.
Το ερώτημα που πρέπει να βάλουμε, λοιπόν, δεν είναι «γιατί ξέσπασε νέα κρίση;» (εκτός αν θέλουμε να διερευνήσουμα τα αίτιά της), ούτε «γιατί η κυβερνητική πολιτική φορτώνει τα βάρη στα εργατικά και λαϊκά στρώματα;», αλλά «γιατί δεν μπορέσαμε να αποτρέψουμε τη διαχείριση της κρίσης σε βάρος των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων;».
Το εργατικό κίνημα δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Δεν μπόρεσε να διεκδικήσει πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς προκειμένου να αμυνθεί στο κύμα της ακρίβειας. Αυτή την αλήθεια δεν μπορούμε να την κρύβουμε. Το κίνημα πρέπει να ανασυγκροτηθείο ταξικά για να μπορέσει να αμυνθεί. Αλλιώς θα σέρνεται πίσω από τις εκλογικές στρατηγικές των αστικών πολιτικών δυνάμεων, προσμένοντας σε «κάτι καλύτερο». Που δε θα έρχεται.
Την ώρα που ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την ολοκλήρωση μιας ακόμα χρονιάς και την έναρξη μιας καινούργιας, εμείς θα εμμείνουμε (για μια ακόμη φορά) σ’ αυτά που πρέπει να προσδιορίσουν την τακτική μας.
Η ψήφος δεν έχει καμιά αξία
Τρυπούν τ’ αυτιά μας οι αντιπολιτευτικές κορόνες: Ψηφίστε μας για να σας σώσουμε. Ψηφίστε μας γιατί άμα είμαστε δυνατοί στη Βουλή θα υπερασπιστούμε καλύτερα τα δικαιώματά σας.
Ακόμα και τις σκόρπιες, ασυντόνιστες και σε μεγάλο βαθμό «εθιμοτυπικές» 24ωρες απεργίες, που γίνονται μια-δυο φορές το χρόνο, τις εντάσσουν στις προεκλογικές τακτικές, αναζητώντας ψήφους και όχι τη συσπείρωση της εργατικής τάξης και την ταξική-αγωνιστική αφύπνισή της.
Η ίδια η εκλογική τακτική, όποιος κομματικός φορέας κι αν την προωθεί, υπονομεύει την ταξική συσπείρωση και την ταξική ανασυγκρότηση. Η εκλογική τακτική φτιάχνει απελπισμένους ψηφοφόρους και όχι αγωνιστές του ταξικού αγώνα. Γιατί η εκλογική τακτική είναι εξ ορισμού υπονομευτική, ιδιαίτερα στις συνθήκες των τελευταίων χρόνων.
Πόσα «κομμένα χέρια» πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε ότι η ψήφος δεν έχει καμιά δύναμη; Αρκεί να πάρουμε τη μνημονιακή περίοδο, από το 2010 και μετά, και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας; Τι έγιναν τα «Ζάππεια» του Σαμαρά; Υπογραφή του δεύτερου Μνημόνιου! Τι έγινε το «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια με ένα νόμο σε ένα άρθρο» του Τσίπρα; Υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου! Και αυτοί που δεν μπήκαν στις κυβερνήσεις, ενδιαφέρθηκαν και ενδιαφέρονται μόνο για την αύξηση του μίζερου κοινοβουλευτικού τους ποσοστού και όχι για τη χάραξη μιας γραμμής πλήρους ρήξης με την κεφαλαιοκρατία και τους πολιτικούς της υπηρέτες.
Η καλλιέργεια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού και ο προσανατολισμός σε εκδηλώσεις για το φαίνεσθαι, σκόρπισαν περισσότερη σύγχυση, περισσότερη απογοήτευση, έσπειραν την ηττοπάθεια, την παραίτηση, τη διάλυση. Αμα κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα, θα τα δούμε αυτά δίπλα μας, στους χώρους δουλειάς, όπου βασιλεύει η τρομοκρατία του αφεντικού και των ρουφιάνων του, το κλείσιμο του κάθε συναδέλφου και της κάθε συναδέλφισσας στο ατομικό καβούκι, το σκύψιμο του κεφαλιού, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον συλλογικό αγώνα.
Οχι πια κάτω από ξένες σημαίες
Καμιά εμπιστοσύνη στα μεγάλα λόγια, στις αγωνιστικές φανφάρες, στις εκκλήσεις χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, στο κάθε είδους πολιτικάντικο νταραβέρι.
Χρειαζόμαστε μια γραμμή πλήρους ρήξης με την κεφαλαιοκρατία και το πολιτικό της σύστημα. Εξω και πέρα από τον άγονο κύκλο του κοινοβουλευτισμού και των εκλογών του. Αυτό δεν είναι απολιτική ή μη πολιτική στάση, όπως λένε οι καλοθελητές των κομματικών επιτελείων του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Αυτό είναι μια βαθύτατα πολιτική στάση, μια στάση ρήξης και αποδέσμευσης από την εκλογική κοροϊδία και τους αέναους κύκλους της. Είναι η δέσμευση ότι δεν πρόκειται να βαδίσουμε πια κάτω από ξένες σημαίες, αλλά μόνο κάτω από τις δικές μας. Οτι παύουμε να είμαστε ψηφοφόροι που αναθέτουμε τη διαχείριση των υποθέσεών μας σ’ αυτούς που ψηφίσαμε και ότι παίρνουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.
Τις δικές μας σημαίες, τις σημαίες της εργατικής τάξης, κανείς δεν μας τις χάρισε ποτέ. Αυτές οι σημαίες φτιάχτηκαν από τα πουκάμισα των προγόνων μας και χρωματίστηκαν από το αίμα τους. Μόνοι μας πρέπει να τις φτιάξουμε και πάλι, για να τις δούμε να κυματίζουν ξανά στους αγώνες για τα δικαιώματά μας μέσα στον καπιταλισμό, στους αγώνες για να εξαφανιστεί από προσώπου Γης η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ν’ ανατείλει το φως μιας κοινωνίας χωρίς κεφαλαιοκράτες και εργάτες, χωρίς αφέντες και δούλους, με τον πλούτο να αποτελεί συλλογική ιδιοκτησία της κοινωνίας των ανθρώπων της δουλειάς.
Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος πρέπει να γίνει μέλημα των πρωτοπόρων εργατών και εργατριών παντού. Μακριά από τα μάτια των ρουφιάνων της καπιταλιστικής εργοδοσίας, με δουλειά μυρμηγκιού ανάμεσα στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες, για να υπάρξει και πάλι ταξική αισιοδοξία, πίστη στις δυνάμεις του συλλογικού αγώνα και κυρίως πίστη στην ίδια την ανάγκη της ταξικής συσπείρωσης, που δεν έχει καμιά σχέση με το σάπιο σύστημα της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ή του ρεφορμισμού των μεγάλων λόγων και της ψηφοθηρίας. Ταξική ανασυγκρότηση δε γίνεται με παχιά λόγια και κούφιο ακτιβισμό, αλλά με ειλικρίνεια, με κατανόηση του φόβου των συναδέλφων, με κατάκτηση της εμπιστοσύνης τους.
Κορωνίδα της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος δεν μπορεί παρά να είναι η πολιτική συσπείρωση στη βάση ενός προγράμματος επαναστατικής ανατροπής. Ενός προγράμματος που θα διατυπώνει τα ταξικά αιτήματα του σήμερα και θα χαράζει τους άξονες για το φωτεινό μέλλον του αύριο.
Σ’ αυτόν τον αγώνα καλούμε όλες τις εργάτριες και όλους τους εργάτες, όσες και όσους εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους με τη μισθωτή εργασία.
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
