Τόσες μέρες ασχολήθηκαν με τα απομνημονεύματα της Μέρκελ τα εγχώρια αστικά μίντια, τόσα αηδιαστικά έγραψαν για… καψούρα της Ανγκελα με τον Τσίπρα, αλλά την ουσία δεν την είδαν. Για τη Μέρκελ ο Τσίπρας υπήρξε το προσωπικό της λάφυρο. Αυτός που παρουσιαζόταν σαν «πρώτη φορά Αριστερά» γονάτισε μπροστά της, προσκύνησε, έγινε υπάκουο σκυλάκι της. Οι άλλοι (ο Γιωργάκης και ο Σαμαράς) ήταν δεδομένοι, δε χρειαζόταν να κάνει κάτι για δαύτους. Τον Τσίπρα, όμως, τον γονάτισε η ίδια και για μια δεξιά γερμανίδα πολιτικό αυτό έχει σημασία. Πώς λένε ότι «η αξία του ηττημένου μεγαλώνει τη δόξα του νικητή»; Αυτό. Η Μέρκελ φουσκώνει τον Τσίπρα για να φουσκώσει τον εαυτό της. Γράφει σε ένα σημείο: «Η νίκη του (σ.σ.:τοιυ Τσίπρα) οφείλεται στην οργή πολλών ελλήνων πολιτών για τα προγράμματα διάσωσης του ευρώ… Ο προκάτοχός του Αντώνης Σαμαράς είχε αποτύχει να εφαρμόσει πλήρως τις μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν στο δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης». Είναι αυτό τίτλος τιμής για τον Τσίπρα; Ως μνημονιακότερο του Σαμαρά τον παρουσιάζει.
Και μαρτυριάρα
Η Μέρκελ γράφει πως ο Τσίπρας της είχε πει ότι στο δημοψήφισμα ήθελε να κερδίσει το «Ναι»! Τον δίνει στεγνά, δηλαδή. Για εμάς αποτελεί μια ακόμα δικαίωση. Ελάχιστης σημασίας, αλλά δικαίωση. Γιατί εξαρχής υποστηρίζαμε πως οι Τσιπραίοι δεν διαπραγματεύονταν με τη Μέρκελ και τους ιμπεριαλιστές δανειστές, αλλά με τον ελληνικό λαό. Παρίσταναν τους σκληρούς διαπραγματευτές για να δημιουργήσουν αίσθηση αδιεξόδου και να φτάσουν κάποια στιγμή στο τρίτο Μνημόνιο, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Ηταν η α’λα ΣΥΡΙΖΑ ΤΙΝΑ (Τhere Is No Alternative) και το φέικ δημοψήφισμα του Ιούνη του 2015 ήταν η κορυφαία στιγμή αυτής της απάτης. «Ο Τσίπρας μού εξήγησε ότι ήταν σημαντικό να δείξει στους πολίτες με έναν πειστικό τρόπο ότι η νέα κυβέρνηση είχε εξαντλήσει κάθε περιθώριο προκειμένου να απαλλαγεί από τη μισητή τρόικα», γράφει η Μέρκελ, αναφερόμενη σε γεύμα των δύο τους με ψάρια στον Πειραιά, τον Γενάρη του 2019!
Ο αντιγραφεύς
Μιας που μιλάμε για τον Σαμαρά, να ρωτήσουμε: αυτός ο γιος του, που τον κουβαλάει παντού μαζί του (και στις ΗΠΑ τον πήρε), δεν είναι αυτός που ως μαθητής στο Κολλέγιο συνελήφθη να αντιγράφει και την πλήρωσε η καθηγήτρια που τον συνέλαβε, γιατί δεν είναι δυνατόν να τιμωρείς έναν γιο Σαμαρά μονογράφοντας την κόλλα του; Το παιδί έχει πάρει από τα εφηβικά του χρόνια τα πιο καλά μαθήματα και συνεχίζει…
Πολιτική περισυλλογή στη γέφυρα του Λονδίνου
Πίσω αμόρφωτοι πλεμπαίοι. Ο Πέτρος Παππάς συνεχίζει την πολιτική περισυλλογή του στο Λονδίνο, τσιτάροντας Σέξπιρ (Ερρίκο Ε’ για την ακρίβεια): «Oταν η καλοσύνη και η σκληρότητα ανταγωνίζονται για ένα βασίλειο, ο πιο ευγενικός παίκτης κερδίζει πρώτος». Μάλιστα, τσιτάρει το πρωτότυπο, στην ελισαβετιανή γλώσσα του 16ου αιώνα και όχι στα σημερινά αγγλικά. Δείγμα τεράστιας μόρφωσης που δεν την έχει ο κάθε πλεμπαίος (που δεν έχει και τα λεφτά για ταξίδια στο Λονδίνο, βεβαίως, βεβαίως). Και να μην ακούω κακίες, ότι κάτι τέτοιες ατάκες των ηρώων του Σέξπιρ τις έχουν τυπωμένες ακόμα και πάνω σε χαρτοπετσέτες εστιατορίων για τουρίστες, οπότε τις αντιγράφει ο… πάσα ένας.
Με όλο το σεβασμό στον τιτανοτεράστιο Πετράν και με όλη την κατανόηση για την πολιτική περισυλλογή στην οποία βρίσκεται, θα του προτείναμε μια άλλη φράση, με την οποία καταλήγει η 6η Σκηνή της 3ης Πράξης του σεξπιρικού έργου. Οταν ο Γκλούστερ εύχεται να μην τους επιτεθούν άμεσα οι υπέρτεροι Γάλλοι και τους πετσοκόψουν, ο Ερρίκος απαντά: «We are in God’s hand, brother, not in theirs. March to the bridge» (Είμαστε στα χέρια του θεού, αδερφέ, όχι στα δικά τους. Βαδίστε προς τη γέφυρα). Αυτή τη φράση μάλλον δεν τις γράφουν στις χαρτοπετσέτες των τουριστικών εστιατόριων, αλλά ταιριάζει στην… πολιτική περισυλλογή του γίγαντα Πετράν.
Αυτός σε σέβεται;
«Σέβομαι τον Νίκο Ανδρουλάκη, αποκλείεται να συνεργαστώ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη», δήλωσε ο ΣτέΚας, πρόεδρος του υπό σύσταση κόμματος ΚΗΔΙ (το κόμμα είναι υπό σύσταση σε όλα τα επίπεδα, πλην αυτού του προέδρου, που θεωρείται… κληρονομικό δικαίωμα του σκέτου). Τον Ανδρουλάκη τον ρώτησε αν τον σέβεται; Καλό το αντιδεξιό παιχνίδι, όμως μην έχετε την παραμικτή αμφιβολία πως αν το ΚΙΔΗ καταφέρει να φτάσει στις επόμενες εκλογές και να μπει στη Βουλή, ο ΣτέΚας δε θα έχει κανένα πρόβλημα να γίνει τσόντα του πρώτου κόμματος, όποιο κι αν είναι αυτό, η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Αλλωστε, δεν εξαρτάται από τον ίδιο. Αυτός θα εκτελέσει τις εντολές αυτών που βάζουν τα γκαφρά για να λειτουργήσει το ΚιΔΗ.
ΥΓ. «Είδα τον πόλεμο που δέχτηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης, καθώς και την πιο ανοιχτή προσέγγιση που ακολούθησε μέσα στην εκλογική του διαδικασία, γι’ αυτό τον σέβομαι», υπερθεμάτισε ο σκέτος. Καλά, αυτός δεν ήταν που χαρακτήριζε τον Ανδρουλάκη «εκβιαζόμενο» μέσω των υποκλοπών; Λέτε να το ξέχασαν ο Ανδρουλάκης και οι πασόκοι;
Σοκ και… μη-σοκ
«Θυμάμαι το σοκ που μου είχαν προκαλέσει οι φωτογραφίες των θυμάτων (σ.σ. της 17Ν) της τελευταίας εικοσαετίας, όταν ζήτησα και μου τις έφεραν για να τις δω. Οι Ελληνες πολίτες δεν είχαν υποστεί τέτοιο σοκ, αυτό ήταν σαφές», γράφει ο Χρυσοχοΐδης σε κάποιο βιβλίο που κυκλοφόρησε ή θα κυκλοφορήσει (δεν το γνωρίζουμε, γιατί δεν ενδιαφερόμαστε. Μπορεί να έχουμε αντοχές, αλλά το να διαβάσουμε Χρυσοχοΐδη τις ξεπερνά). Γιατί δεν υπέστη σοκ ο ελληνικός λαός; Γιατί απλούστατα θεωρούσε τις ενέργειες της 17Ν απόδοση δικαιοσύνης. Ο Χρυσοχοΐδης ούτε που κατάλαβε ότι αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει.
Ντροπούλες
«Βλέπω στο κανάλι του Φαλήρου τους συναδέλφους δημοσιογράφους της πρωινής ζώνης να λειτουργούν ως απολογητές και προπαγανδιστές της κυβερνητικής πολιτικής… Ασυγκράτητοι, χωρίς ίχνος αυτοσεβασμού της θέσης και της ευθύνης του ρόλου τους, απέναντι στους πολίτες και την ενημέρωση…», έγραψε ο Αντώνης Καρακούσης, διευθυντικό στέλεχος του Συγκροτήματος Μαρινάκη. Καλά, μόνοι τους βγάζουν τη γραμμή οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΪ; Δεν είναι σε συνεννόηση με την ιδιοκτησία του Συγκροτήματος, δηλαδή με τον Αλαφούζο; Γιατί ντρέπεται ο Καρακούσης να κατονομάσει αυτόν που δίνει τη γραμμή; Γιατί βαράει το σαμάρι και όχι τον γάιδαρο; Για δύο λόγους. Πρώτο, επειδή υπηρέτησε 13 συναπτά χρόνια απ’ όλες τις θέσεις, μέχρι τις υψηλότερες, το Συγκρότημα Αλαφούζου, οπότε θα έβαζε και τον εαυτό του μέσα. Δεύτερο, επειδή τώρα υπηρετεί ένα άλλο Συγκρότημα (Μαρινάκη), οπότε θα ίσχυε το ίδιο και γι’ αυτόν και για τους συναδέλφους του. Οπότε προτιμά να μιλήσει για την… ανεξαρτησία των δημοσιογράφων, που… μόνοι τους κάνουν τις στρατηγικές επιλογές γραμμής.
