Nα επιστρέψει άμεσα στον Κορυδαλλό ο απεργός πείνας και δίψας Βασίλης Δημάκης

Ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης, αναφέρεται στην περίπτωση του κρατούμενου Βασίλη Δημάκη, τον οποίο εκπροσωπεί νομικά, περιγράφοντας τον άνθρωπο και την περιπέτειά του:
 
«Η κραυγή του απεργού πείνας Βασίλη Δημάκη: “Δεν θα με κάνετε ξανά αυτό που ήμουν”
 
Ο Βασίλης Δημάκης είναι ένας κρατούμενος που το τελευταίο που επιθυμεί είναι τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Βρέθηκε στη φυλακή από την εφηβική του ηλικία για σοβαρά ποινικά αδικήματα, βγήκε και ξαναμπήκε στις φυλακές, υποτροπίασε. Στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του, εκεί που όλοι συνήθως αρχίζουμε να αναστοχαζόμαστε για το ποιοι είμαστε και το τι έχουμε κάνει, κοίταξε πίσω του και αντίκρυσε συντρίμμια: της ζωής των ανθρώπων που είχε πλήξει και της ζωής της δικής του. Και τότε, μέσα στη φυλακή, έκανε μια επιλογή: άρχισε να διαβάζει.
 
Η επιλογή αυτή ήταν μια εμπειρία αποκαλυπτική για τον Δημάκη. Δεν ήταν, δυστυχώς, το σωφρονιστικό σύστημα αυτό που του άλλαξε πορεία. Ηταν τα βιβλία. Βρήκε εκεί έναν πλούτο, άγνωστο σ' εκείνον, που συναντήθηκε με μια βαθιά αυτοκριτική για το χνάρι που είχε αφήσει μέχρι τότε στον κόσμο και μια εσωτερική παρόρμηση να το αλλάξει: “να κάνει κάτι” στη ζωή του.
 
Από τότε ο κρατούμενος Δημάκης μεταμορφώθηκε: παρακολούθησε το σχολείο, έδωσε εξετάσεις και πέρασε με βαθμό αριστούχου στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Eθνικού Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πολέμησε με το κορμί του, με απεργία πείνας και δίψας το 2018, για να μπορεί να παρακολουθήσει τα μαθήματα της σχολής του. Και το κατάφερε. Από τότε παρακολουθεί ανελιπώς τα μαθήματά του, είναι πλέον υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και περήφανο μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας της σχολής του.
 
Κι όμως το βράδυ της 16ης Απριλίου, άντρες των ΕΚΑΜ μπήκαν στο κελί του στις φυλακές Κορυδαλλού, τον απομάκρυναν χωρίς καμία επίσημη εξήγηση (δεν είμαι σίγουρος αν η ορθή λέξη για την άρον-άρον μεταφορά ενός ανθρώπου με ένα παπούτσι και μια παντόφλα είναι η μεταγωγή ή η απαγωγή) και κατέληξε στο πειθαρχείο των φυλακών Γρεβενών, όπου αυτή τη στιγμή βρίσκεται απομονωμένος σε καραντίνα. 
 
Η μόνη αιτία που μπορεί να υπάρχει γι' αυτή τη μεταγωγή είναι η συμμετοχή του Δημάκη στις ειρηνικές κινητοποιήσεις των κρατουμένων για την αποσυμφόρηση των φυλακών που ξεκίνησαν στις 14 Απριλίου. Η αποσυμφόρηση είναι αυτή τη στιγμή αίτημα πλήθους θεσμικών φορέων, κομμάτων και συλλογικοτήτων, ανάμεσά τους του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Η κυβέρνηση το παραδέχεται, δεν προχωρά ωστόσο στην κατάθεση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου που σύμφωνα με πληροφορίες έχει ήδη καταρτιστεί. Ισως, το “αδίκημα” του Δημάκη είναι ότι μίλησε ως εκπρόσωπος των κρατουμένων στη συνάντηση που είχε επιτροπή τους στις φυλακές με την κυρία Σοφία Νικολάου, Γενική Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής, στα τέλη Μαρτίου. Θεωρήθηκε έτσι πρωτεργάτης των κινητοποιήσεων, τις οποίες στήριξε δημόσια κατ' επανάληψη με τον λόγο του. Οπως μου είπε ο ίδιος: “ο κορονοϊός απαγόρευσε το συναθροίζεσθαι, όχι το εκφράζεσθαι”.
 
Τώρα, η κυβέρνηση, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το σωφρονιστικό σύστημα έχουν να κάνουν μια επιλογή. Είτε να επιτρέψουν σε έναν κρατούμενο που εκτίει την ποινή του να συνεχίσει τη νέα πορεία που διάλεξε στη ζωή του με τα αναπόσπαστα εφόδια που του χαρίζουν οι σπουδές του: να ξέρει πλέον να σκέφτεται, να εκφράζεται, να μιλάει. Είτε να θεωρήσουν ότι αυτά τα εφόδια είναι επικίνδυνα για την έννομη τάξη, ότι οι λέξεις είναι πολυβόλα και ότι ίσως τελικά είναι βολικότερο να γυρίσει ο Δημάκης στον παλιό κακό εαυτό του. Αλλά, όπως γράφει στην πολιτική του δήλωση ο Βασίλης, “σας υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να με κάνετε ξανά αυτό που ήμουν”.
 
Ο Βασίλης Δημάκης είναι σε απεργία πείνας από τις 21 Απριλίου διεκδικώντας την επαναμεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού. Η ζωή του διατρέχει άμεσο κίνδυνο. Δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν ελεύθερο άνθρωπο να μην τάσσεται στο πλευρό του».
 
Ο Βασίλης Δημάκης από σήμερα ξεκίνησε και απεργία δίψας, την οποία γνωστοποίησε με την εξής χειρόγραφη δήλωσή του:
 
«Κατάστημα Κράτησης Γρεβενών – Δήλωση έναρξης απεργίας δίψας
 
Από σήμερα, Δευτέρα 27/04/20 και, έπειτα από έξι μέρες επίσημα απεργία πείνας, μιας και στην ουσία δεν έχω τραφεί από την ώρα της βίαιης μεταγωγής-απαγωγής μου από τον Κορυδαλλό με προορισμό τη φυλακή Γρεβενών την Μ. Πέμπτη το βράδυ (16/04/20) με εναπομείναν σωματικό βάρος 62 kg, κατέρχομαι και σε απεργία δίψας (λευκή), διεκδικώντας και συνάμα προσπαθώντας να προστατέψω ό,τι με πολύ κόπο, αδιάκοπο αγώνα και εκπαιδευτικό μόχθο, μέχρι σήμερα κατάφερα και εννοώ, την αξιοπρεπή παρουσία-φοίτησή μου, ως μέλος της εκπαιδευτικής κοινότητας του ΕΚΠΑ, φοιτώντας στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης (Πολιτικό Νομικής) του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ομολογουμένως, κάτω από παραδεδεγμένα αντίξοες συνθήκες, μιας και η φοίτηση κατά την κράτηση, ισοδυναμεί με άθλο, κατά το κοινώς παραδεκτό!
 
Ζητώ από τους επίδοξους δήμιούς μου, που διέταξαν άκριτα την αναίτια και προκλητική για την ίδια τη Δημοκρατία μεταγωγή μου, αλλά και την εκ των πραγμάτων βίαια διακοπή των σπουδών μου, να φερθουν θεραπευτικά, μη ωθούμενοι από ταπεινά ελατήρια και συναισθήματα, να φερθούν με την προσήκουσα ανθρωπιά, που διέπει κάθε Δημοκράτη πολίτη, πριν να είναι πολύ αργά, δίνοντας την εντολή εκτέλεσης της επαναμεταγωγής μου στο κελί μου στον Κορυδαλλό, όπου βρίσκονται οι απαραίτητες σημειώσεις και τα συγγράμματά μου, έτσι ώστε να περαιώσω δίχως άλλα “εντέχνως” τοποθετούμενα προσκόμματα την μέχρι τώρα αξιοπρεπή εκπαιδευτική μου πορεία, “συναντώντας” ξανά το μέλλον μου!
 
Μου είναι αδύνατο και με ξεπερνά να δεχτώ αμαχητί το “αποφασίζομεν και διατάζομεν” άνευ λόγου και αιτίας κάποιων εκ των ιθυνόντων που αποφάσισαν τούτη τη μεταγωγή, διακόπτοντας έτσι απλά τις σπουδές και το μέλλον ενός ανθρώπου! Είναι τόσο ισχυρή η θέλησή μου για γνώση κύριοι – που αποφασίσατε για μένα χωρίς εμένα – που ακουμπά πρώτα απ' όλα την καρδιά κι έπειτα την αξιοπρέπειά μου, μη επιτρέποντάς μου καμία έκπτωση στο κομμάτι που αφορά την εκπαίδευσή μου!
 
Γι' αυτό το λόγο τοποθετώ για δεύτερη φορά το κορμί μου ως ανάχωμα, με σοβαρό κίνδυνο για τη σωματική μου ακεραιότητα τούτη τη φορά, όχι επειδή είμαι “σαλταδόρος”, αλλά επειδή για εμένα η αξιοπρέπεια έχει περισσότερη αξία και από την ίδια τη ζωή!
 
Σε πλήρη συνείδηση όντας και γνωρίζοντας πάρα πολύ καλά τους κινδύνους που ελοχεύουν για την υγεία μου και κατ'επέκταση την ύπαρξή μου, ζητώ ευγενικά από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της φυλακής Γρεβενών, σε περίπτωση οποιασδήποτε επιπλοκής της ήδη επιβεβαρυμένης υγείας μου (λιποθυμικό επεισόδιο, καρδιακή ανακοπή, κλπ) να μη μου παρασχεθεί κανενός είδους πρώτη βοήθεια ή προσπάθεια ανάνηψης, διότι κάτι τέτοιο θα συνιστά για μένα μια επιπρόσθετη πράξη κατά της ζωής μου από μέρους τους. Αδυνατώ να δεχθώ επουδενί να βρίσκει εφαρμογή στο πρόσωπό μου η γνωστή λαϊκή θυμόσοφη ρήση “να σε κάψω Γιάννη να σ' αλείψω λάδι”…
 
Με την παρούσα σαφέστατη, θέλω να πιστεύω, δήλωσή μου απαλλάσσω το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της φυλακής Γρεβενών και οποιονδήποτε άλλο πάροχο ή φορέα υγείας, από την οποιαδήποτε ποινική ή διοικητική απόπειρα απόδοσης ευθυνών, σε περίπτωση που δεν υπάρξει ομαλή εξέλιξη σε ο,τι αφορά την υγεία μου.
 
Μετά τιμής, ο απεργός πείνας και δίψας Δημάκης Βασίλειος».