Γράψαμε χθες αναλυτικά για τη μετατροπή της ΚΕΜ (Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών) σε προσωπικό φέουδο της Σοφίας Νικολάου (με τη σύμφωνη γνώμη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Προ Πο, Χρυσοχοΐδη-Οικονόμου, και του Μητσοτάκη και των επιτελών του). Εκτός από τον εαυτό της, που είναι ex officio πρόεδρος της ΚΕΜ, διόρισε και τον κουμπάρο και δικηγορικό της συνεργάτη (παρακάμπτοντας δύο πανεπιστημιακούς), ενώ την τρίτη θέση καταλαμβάνει ex officio ο εισαγγελέας-επόπτης των Φυλακών Κορυδαλλού (σήμερα η αντεισαγγελέας Εφετών Αικατερίνη Μπαρτζάκλη).
Πολλές φορές, όμως, η Νικολάου παρακάμπτει ακόμα και την ΚΕΜ και παίρνει προσωπικές αποφάσεις, τις οποίες καλείται εκ των υστέρων να επικυρώσει η ΚΕΜ.
Ετσι έγινε και στην περίπτωση του Δημήτρη Κουφοντίνα. Η ΚΕΜ αποφάσισε στις 21 Δεκέμβρη την επαναμεταγωγή του στον Κορυδαλλό, βάσει του φωτογραφικού νόμου 4760/2020. Την ίδια μέρα, η Νικολάου έβγαλε προσωπική απόφαση, με την οποία διέταξε τη μεταγωγή Κουφοντίνα στον Δομοκό, επικαλούμενη την πανδημία του κοροναϊού. Το γράφουμε για μια ακόμη φορά: αφού και οι δύο αποφάσεις βγήκαν την ίδια μέρα, γιατί δεν πέρασε και τη δεύτερη απόφαση από την ΚΕΜ; Προφανώς δεν ήθελε να ρισκάρει μειοψηφία. Πολλές μέρες αργότερα, ισχυρίστηκε ότι η προσωπική της απόφαση εγκρίθηκε από την ΚΕΜ στις 4 Γενάρη (δηλαδή μετά από δύο εβδομάδες!), ποτέ όμως δεν απάντησε γιατί πήρε προσωπική απόφαση για τον Δομοκό, χωρίς να την περάσει από την ΚΕΜ, μολονότι και οι δύο αποφάσεις πάρθηκαν την ίδια μέρα;
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Νικολάου συμπεριφέρεται απέναντι σε κρατούμενους λες και είναι διοικήτρια στρατοπέδου συγκέντρωσης, όπου δεν ισχύει κανένας νόμος. Τα ίδια είχε κάνει πριν από 11 μήνες.
Συγκεκριμένα, στις 16 Απρίλη του 2020, η Νικολάου, παρακάμπτοντας την ΚΕΜ, αποφάσισε τη μεταγωγή τριών κρατούμενων από τον Κορυδαλλό σε άλλες φυλακές, «κατόπιν αξιόπιστων πληροφοριών για λόγους δημόσιας τάξης, ασφάλειας και εύρυθμης λειτουργίας του Καταστήματος»!
Στην προσωπική της απόφαση έδωσε κατεπείγοντα χαρακτήρα, επικαλούμενη και πάλι «λόγους δημόσιας τάξης, ασφάλειας και εύρυθμης λειτουργίας του Καταστήματος». Με ύφος ανώτερου στρατιωτικού διοικητή σημείωσε: «Ο κ. Εισαγγελέας Πλημ/κών προς τον οποίο ανακοινώνεται η απόφαση αυτή παρακαλείται για την άμεση εκτέλεσή της». Και από κάτω: «Η απόφαση αυτή να τεθεί υπόψη της ΚΕΜ για έγκριση»!
Στην προκλητική αυτή προσωπική απόφαση της Νικολάου δε γινόταν καμιά αναφορά σε τυχόν πειθαρχικά παραπτώματα ή αδικήματα των κρατούμενων, αλλά επίκληση «αξιόπιστων πληροφοριών», χωρίς να αναφέρεται το περιεχόμενο των πληροφοριών και η πηγή προέλευσής τους, για να μπορούν οι κρατούμενοι να αντικρούσουν την απόφαση με όποια νομικά μέσα έχουν στη διάθεσή τους.
Ούτε υπήρχε καμιά δικαιολόγηση του κατεπείγοντος, που υποτίθεται ότι επέβαλε την κατ’ εξαίρεση λήψη προσωπικής απόφασης από τη Νικολάου, αντί για απόφαση από την ΚΕΜ, που είναι το αρμόδιο όργανο για τις μεταγωγές.
Γι’ αυτό το καφκικό σκηνικό που αντιμετώπισαν οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι γράψαμε αναλυτικά στις 28 Απρίλη του 2020. Οι κρατούμενοι τιμωρήθηκαν με εκδικητική μεταγωγή, επειδή διαμαρτυρήθηκαν για τον τεράστιο συνωστισμό στις φυλακές και ζήτησαν τη λήψη μέτρων υγιεινής, ασφάλειας και αποσυμφόρησης των φυλακών σε συνθήκες πανδημίας. Θεωρήθηκε ότι «έβγαλαν γλώσσα» στην… αυτοκράτειρα Σοφία, όταν αυτή επισκέφτηκε τον Κορυδαλλό.
Τουλάχιστον ένας από τους τρεις κρατούμενους, με απεργία πείνας και δίψας, κατάφερε να πετύχει την επαναμεταγωγή του στον Κορυδαλλό. Με το δίκαιο του αιτήματός του συμπαρατάχθηκε ένα ευρύ κίνημα αλληλεγγύης, στο οποίο συμμετείχαν και πολλοί «επώνυμοι». Την απόφαση επαναμεταγωγής του κρατούμενου στον Κορυδαλλό δεν καταφέραμε να τη βρούμε, όμως το γεγονός είναι ότι η Νικολάου βρήκε έναν εύσχημο τρόπο για να υποχωρήσει (προφανώς πήρε διαταγή από τους πολιτικούς της προϊστάμενους).
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Νικολάου πήρε μια εκδικητική απόφαση με καθαρά προσωπικά κίνητρα (η ίδια αφήνει να εννοηθεί ότι της αρέσει να την αποκαλούν… Θάτσερ). Στην περίπτωση του Δημήτρη Κουφοντίνα, όμως, η εκδικητική απόφαση έχει πολιτικό χαρακτήρα. Η Νικολάου είναι απλώς το εκτελεστικό όργανο.
Ο τρόπος δράσης, βέβαια, και στις δύο περιπτώσεις είναι πανομοιότυπος: προσωπικές αποφάσεις της Νικολάου, με προκλητικά αόριστη επιχειρηματολογία, η οποία μάλιστα στην περίπτωση του Δ. Κουφοντίνα μοιάζει με κινούμενη άμμο. Πρώτα επικαλείται τον κοροναϊό. Μετά επικαλείται ότι ο Κορυδαλλός είναι μόνο φυλακή υποδίκων. Μετά λέει «ας κάνει ο Κουφοντίνας μια αίτηση στην ΚΕΜ», εν γνώσει της ότι λέει ψέματα, γιατί ο Κουφοντίνας είχε υποβάλει αίτηση 11 μέρες προτού ξεκινήσει απεργία πείνας. Μετά λέει «πηγαίνετε στα δικαστήρια», εν γνώσει της ότι τα δικαστήρια θα απορρίψουν κάθε προσφυγή λόγω απαραδέκτου, επειδή δεν πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις του νόμου (να υπάρχουν δυο απορρίψεις από την ΚΕΜ).
Το μόνο που δεν κάνει η Νικολάου είναι να συγκαλέσει την ΚΕΜ για να συζητήσει την αίτηση που έχει υποβάλει ο Κουφοντίνας από τις 28 Δεκέμβρη (πριν από 70 μέρες!) και επανυπέβαλε η συνήγορός του στις 28 Φλεβάρη. Η Νικολάου παραδέχεται (με έγγραφό της στις 3 Μάρτη) ότι εκκρεμεί αίτηση Κουφοντίνα στην ΚΕΜ και την ίδια στιγμή δηλώνει προκλητικά ότι… κάποια στιγμή θα συγκληθεί η ΚΕΜ. Την ίδια στιγμή που ο Κουφοντίνας σβήνει!
Γι’ αυτό πρέπει να ακουστεί μυριόστομη η κραυγή: Τέρμα πια στην κοροϊδία. Τελειώστε το τώρα, προτού τελειώσει η ζωή του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα! Εκτός αν τον θέλετε νεκρό.
Για το τελευταίο αξίζει να επαναλάβουμε τη σημερινή δήλωση του καθηγητή του Columbia και μέλους της Επιτροπής «Ελλάδα 2021», Χρίστου Παπαδημητρίου: «Παρακολουθώ με τρόμο και ντροπή την Ελλάδα, 200 χρόνια μετά το 1821, να πορεύεται για τον πρώτο θάνατο απεργού πείνας στην Ευρώπη τα τελευταία σαράντα χρόνια, λόγω εκδικητικής μεταχείρισης από το κράτος».
