Η περίπτωση του Σάββα Ξηρού μας ήρθε αμέσως στο μυαλό, όταν διαβάσαμε τις προτροπές του προέδρου του Αρείου Πάγου Ρ. Κεδίκογλου προς τους δικαστές να μη δείχνουν υπέρμετρη αυστηρότητα στις αποφάσεις τους για προφυλακίσεις και για αιτήματα αποφυλάκισης. Ο διοικητικός προϊστάμενος της ποινικής δικαιοσύνης, βέβαια, με τις δηλώσεις του αυτές ήρθε να εξυπηρετήσει μια αδήριτη κρατική ανάγκη: να αποσυμφορηθούν κάπως οι φυλακές, που έχουν γεμίσει με προφυλακισμένους για ψύλλου πήδημα και με τις συνεχείς μαζικές απορρίψεις των αιτημάτων για υπό όρους αποφυλάκιση (το 90% των αιτήσεων αναστολής εκτέλεσης ποινής απορρίπτονται από το Πενταμελές Εφετείο), ενώ ανάλογη συμπεριφορά επιδεικνύουν και τα Συμβούλια που κρίνουν αιτήσεις αποφυλάκισης προφυλακισμένων υποδίκων.
Πέρα, όμως, από τις πραγματικές προθέσεις του Ρ. Κεδίκογλου, ο βαριά άρρωστος Σάββας Ξηρός είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις της αναλγησίας του συστήματος ποινικού κολασμού. Φτάνει να ρίξει κανείς μια ματιά σε πρόσφατη ιατρική γνωμάτευση του οφθαλμίατρου Νίκου Μανιού, ο οποίος παρακολουθεί τον πολιτικό κρατούμενο, για να του σηκωθεί η τρίχα κάγκελο. Αφού περιγράψει αναλυτικά την κατάσταση του αριστερού ματιού (μπορεί να μετρήσει δάχτυλα σε απόσταση 40 εκατοστών και μόνο σε ορισμένη θέση του οπτικού του πεδίου) και του δεξιού ματιού (αντιλαμβάνεται μόνο κινούμενο χέρι) και προτείνοντας συγκεκριμένες εξετάσεις, που δεν γίνονται, ο γιατρός καταλήγει: «Από την κλινική εξέταση προκύπτει ότι η κατάσταση του ασθενούς βαίνει επιδεινούμενη και λαμβανομένων υπ’ όψη των συνθηκών κράτησης και της πλήρους ανεπαρκείας του οφθαλμολογικού ιατρείου της φυλακής κινδυνεύει άμεσα να υποστεί επιπλέον μείωση της ελαχίστης όρασής του».
Τί άλλο να συμπληρώσουμε εμείς; Να θυμίσουμε μόνο, ότι ο Σ. Ξηρός δεν είναι μόνο σχεδόν τυφλός. Είναι και σχεδόν κουφός, ενώ επιπρόσθετα έχει αναπνευστικά και αγγειακά προβλήματα. Κι όμως, χρειάστηκε να περάσουν 6 μήνες και να απευθυνθεί δυο φορές στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για να τηρήσει ο εισαγγελέας Καρούτσος τη νομιμότητα, δηλαδή να εισάγει την αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής για να συζητηθεί από το Πενταμελές Εφετείο. Αρνιόταν πεισματικά, με επίκληση νομικίστικων επιχειρημάτων και παρανομώντας ασύστολα, ακόμα και να την εισάγει και υποχρεώθηκε να το κάνει ύστερα από παρέμβαση Λινού που του υπενθύμισε το καθήκον του.
Μπορούμε, λοιπόν, να αισιοδοξούμε ότι στις 5 Οκτώβρη, που θα συζητηθεί η αίτηση, θα τηρηθεί η νομιμότητα; Αν είμαστε αφελείς (ή πολιτικοί απατεώνες), θα εκφράσουμε την εμπιστοσύνη μας στην αμεροληψία της Δικαιοσύνης και θα περιμένουμε στωικά ν’ ακούσουμε την απόφαση. Επειδή ούτε αφελείς ούτε πολιτικοί απατεώνες είμαστε, επειδή ξέρουμε ότι η υπόθεση Σάββα Ξηρού είναι μια καθαρά πολιτική υπόθεση, οφείλουμε να παρέμβουμε ενεργά, για να τους υποχρεώσουμε (αν μπορέσουμε) να τηρήσουν τη νομιμότητα και να αποφυλακίσουν τον συγκεκριμένο πολιτικό κρατούμενο, που η φυλάκισή του στις συνθήκες της απομόνωσης των ειδικών κελιών συνιστά σκάνδαλο πολιτικό, νομικό, αλλά και ανθρωπιστικό. Υπάρχει ευαισθησία ή όχι;
