Μια απέραντα λαοθάλασσα από φοιτητές, πανεπιστημιακούς, εργαζόμενους στα πανεπιστήμια, εκπαιδευτικούς, καταδίκασε χθες, ημέρα ψήφισης του κατάπτυστου νομοσχέδιου Μητσοτάκη-Πιερρακάκη, την εμπορευματοποίηση της Παιδείας, την ίδρυση ιδιωτικών μαγαζιών εμπόρων της γνώσης και στην ανώτατη εκπαίδευση. Η κυβέρνηση την αντιμετώπισε με χημικά, ξύλο, ανοιγμένα κεφάλια φοιτητών και προσαγωγές-συλλήψεις.
Μέσα στη Βουλή ένας προκλητικός, θρασύς, κυνικός, γελοίος Μητοστάκης, άπλωνε την πραμάτεια των ιδεοληψιών, της αντιδραστικής ιδεολογίας και πρακτικής της Δεξιάς, που έχει μίσος για τη νεολαία, για το αναφαίρετο δικαίωμα της μόρφωσης και της Παιδείας, για τους δημοκρατικούς αγώνες. Μας φανέρωνε την ασχετοσύνη του, καθώς αυτός γεννημένος και μεγαλωμένος πορφυρογέννητος και με συμπεριφορά αυτοκρατορίσκου δεν έχει περάσει ούτε έξω από ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, δεν έχει ιδέα του τι θα πει να ιδρώνεις, να μοχθείς για να διαβείς την πόρτα του, να διαμορφώνεις την κοινωνική και πολιτική σου συνείδηση στα παλλόμενα από ιδέες, πολιτικές και συνδικαλιστικές αντιπαραθέσεις πανεπιστημιακά αμφιθέατρα.
Σταχυολογούμε από τα πολλά ανεκδιήγητα, προκλητικά, αντιδραστικά ευφυολογήματα του Μητσοτάκη:
- Οι έλληνες φοιτητές περνούν μέσα από σκληρές δοκιμασίες (πανελλαδικές εξετάσεις, Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής) για να μπουν στα ποιοτικά δημόσια πανεπιστήμια (εξ ου και θεσμοθετήθηκαν η ΕΒΕ και ισχύουν οι πανελλαδικές), αλλά οι έχοντες τα ριάλια, χωρίς αυτούς τους περιορισμούς, έχουν το δικαίωμα να μπουν σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, αποκτώντας «πτυχία» ισότιμα με τους πρώτους: «Σε ποιον στερεί το δικαίωμα στη γνώση; Ο Έλληνας φοιτητής ο οποίος δίνει πανελλαδικές εξετάσεις και μπαίνει στο δημόσιο πανεπιστήμιο έχει τη δυνατότητα να σπουδάσει δωρεάν σε ποιοτικά δημόσια πανεπιστήμια της επιλογής του και ανάλογα με τις επιδόσεις του στις εξετάσεις. Αν μας κατακρίνετε για την ελάχιστη βάση εισαγωγής, εμείς είμαστε πολύ υπερήφανοι, διότι δεν πρόκειται να ‘’σπρώχνουμε’’ νέα παιδιά σε τμήματα τα οποία πρακτικά υπολειτουργούν».
- Η γνώση δεν είναι δικαίωμα αλλά πραμάτεια που προσεγγίζεται μέσω του ψυχοφθόρου, γεμάτου μόχθου δρόμου των πανελλαδικών είτε αγοράζεται από τα «καλάθια» των ιδιωτικών πανεπιστημίων και των κολλεγίων. Η κυνική αυτή αντίληψη φανερώνει, εκτός των άλλων, και απίστευτη ισοπέδωση της ποιότητας της προσφερόμενης γνώσης:
«Λοιπόν, σε κανέναν δεν στερεί αυτό το νομοσχέδιο το δικαίωμα στη γνώση. Όπως σήμερα πολλά νέα παιδιά επιλέγουν, κάποια γιατί δεν έχουν περάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο ή κάποια γιατί αυτή είναι η επιλογή τους, να σπουδάσουν στο εξωτερικό, πληρώνοντας δίδακτρα. Όπως άλλα παιδιά επιλέγουν σήμερα να φοιτήσουν στα κολέγια, τα οποία έχουν αναγνωρισμένα επαγγελματικά δικαιώματα, πληρώνοντας και αυτά ένα τίμημα. Κάποια άλλα παιδιά μπορεί να σπουδάσουν και σε δημόσια ΙΕΚ χωρίς να πληρώσουν τίποτα». - Τα παιδιά που έχουν πάει να φοιτήσουν στην Κύπρο (χωρίς να εξετάζουμε αν πρόκειται για «πανεπιστήμια» του κιλού με στόχο το κέρδος) δεν είναι 4.000 που λένε τα επίσημα στοιχεία (πηγή: UNESCO Institute for Statistics-UIS, στοιχεία για το 2021), αλλά 20.000 που λέει το υπουργείο Παιδείας, φουσκώνοντας το νούμερο, για να δικαιολογήσει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, με στόχο -υποτίθεται- να τα φέρει πίσω: «Και τα παιδιά τα οποία έχουν φύγει σήμερα και έχουν πάει στην Κύπρο, 4.000 είπατε; 20.000 είναι τα παιδιά τα οποία έχουν πάει στην Κύπρο, για την ακρίβεια 20.546 σύμφωνα με το site του Υπουργείου Παιδείας. Τόσοι είναι οι Έλληνες οι οποίοι σπουδάζουν σήμερα στην Κύπρο. Αυτή είναι, λοιπόν, μία πραγματικότητα. Σε κανέναν, λοιπόν, δεν κλείνουμε το δικαίωμα στη γνώση».
- Δεν υπάρχει καμιά «συνωμοσία» ούτε επιχειρηματικά συμφέροντα πίσω από τις προετοιμασίες που ήδη έχουν γίνει από ιδιωτικά πανεπιστήμια. Και τότε πώς έχει ετοιμάσει ήδη βαλίτσες για την Αθήνα η Ιατρική Σχολή του ιδιωτικού Πανεπιστήμιου Λευκωσίας σε συνεργασία με αμερικανικό fund;: «Πρέπει να σας πω επίσης ότι όλη αυτή η επιχειρηματολογία σας γύρω από την εξυπηρέτηση συμφερόντων από αυτή την κυβέρνηση, την οποία υιοθέτησε και με πολύ οργίλο και θυμωμένο ύφος ο κ. Ανδρουλάκης, είναι μία επιχειρηματολογία η οποία δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι σήμερα -γιατί μας κατηγορήσατε, κ. Ανδρουλάκη, ότι ‘’εξυπηρετούμε’’, λέει, ‘’συμφέροντα’’- έχουν ήδη γίνει επενδύσεις. Βεβαίως γίνονται επενδύσεις. Με τον υφιστάμενο νόμο των κολεγίων γίνονται επενδύσεις σήμερα στην Ελλάδα. Και τι μας λέτε δηλαδή; Κάποιο σενάριο συνωμοσίας, ότι κάποιοι γνώριζαν, είχαν εσωτερική πληροφόρηση ότι η κυβέρνηση θα νομοθετήσει κάτι το οποίο είναι μπροστά στο προεκλογικό της πρόγραμμα. Άρα, ποιον αιφνιδιάσαμε;…».
- Ενας από τους λόγους που θεσπίσαμε την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής είναι για να πετσοκόψουμε τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και να τα στείλουμε «πεσκέσι» στη λεγόμενη τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση, να τσακίσουμε τα όνειρά τους για εισαγωγή στα ΑΕΙ, να μειώσουμε δραστικά την τάση για πανεπιστημιακές σπουδές, που χτίζουν προσωπικότητες μη αρεστές στο σύστημα, να εμπεδώσαμε μέσα σε αυτά τα παιδιά την πεποίθηση ότι αυτό είναι το μέλλον του ψυκτικού από το Περιστέρι: «Εμείς, λοιπόν, ερχόμαστε και λέμε, βεβαίως θέλουμε να ενισχύσουμε την τεχνική εκπαίδευση και ένας από τους λόγους που εφαρμόσαμε και την ελάχιστη βάση εισαγωγής είναι ακριβώς γιατί προτιμούμε να στρέψουμε παιδιά σε μια μεταλυκειακή εκπαίδευση η οποία θα τους δώσει τη δυνατότητα εκείνη να έχουν μια πιστοποίηση και ένα ακαδημαϊκό εχέγγυο που να τους βρει θέση στην αγορά εργασίας,…».
- Δικαιούμαστε να ερμηνεύουμε τις ρητές απαγορευτικές διατάξεις του άρθρου 16 κατά πώς συμφέρει τα αφεντικά μας στην ΕΕ, συμφέροντα που εκφράζονται και από την νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΕ: «Για να επανέλθω, λοιπόν, στο βασικό ζήτημα του νομοσχεδίου, εμείς επαναλαμβάνουμε τη θέση μας ότι κινούμαστε στα όρια του Συντάγματος, διότι το Σύνταγμα, όπως έχει εξηγήσει πολλές φορές και ο Υπουργός, είναι ένα ζωντανό κείμενο, το οποίο προσαρμόζεται και το οποίο λαμβάνει υπόψιν και τη νομολογία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων».
- Τα επιχειρηματικά συμφέροντα, οι εταιρίες των καπιταλιστών έχουν κάθε δικαίωμα να εισβάλλουν στην ανώτατη εκπαίδευση, να την μανιπουλάρουν και να την κατευθύνουν βάσει των συμφερόντων τους. Η ουμανιστική προσέγγιση του πανεπιστήμιου είναι παρελθόν και ιδεοληψία όσων αγωνίζονται χρόνια τώρα να αποτρέψουν την εφαρμογή αυτής της χυδαίας και επικίνδυνης αντίληψης: «οι εποχές που κάποιοι έκαναν καριέρα φωνάζοντας ‘’έξω οι εταιρείες από τα πανεπιστήμια’’ έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τα πανεπιστήμια είναι εδώ για να παρέχουν εξεικευμένη γνώση και να συνδέουν αυτή τη γνώση με την αγορά εργασίας».
- Οι φοιτητές που αντιστέκονται είναι «μπαχαλάκηδες»: «Κατάληψη στα ΑΕΙ θα κάνει πλέον μόνο η γνώση, η ελευθερία κι ο πολιτισμός. Αυτό για όσους κάνανε καριέρες στα αμφιθέατρα και θεωρούν κάποιες σχολές τσιφλίκια τους».
