Από το βράδυ της περασμένης Κυριακής ζούμε στον αστερισμό των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Τα ψευτοδιλήμματα πέφτουν βροχή: «δημοκρατία ή φασισμός;», «δημοκρατία ή λαϊκισμός;», «Ευρώπη ή αντιευρωπαϊσμός;» και πάει λέγοντας.
Αν κάνουμε ένα σύντομο ταξίδι προς το νότο, στην Ιταλία, θα βρούμε τον Ματέο Σαλβίνι και τη Λέγκα του να αποτελούν μέρος της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που στηρίζει την κυβέρνηση Ντράγκι (προηγουμένως στήριξε την πρώτη κυβέρνηση Κόντε, μαζί με το «Κίνημα 5 Αστέρων»), χωρίς το πολιτικό σύστημα της Ιταλίας να ενοχλείται από το νεοφασιστικό, ρατσιστικό, ξενοφοβικό, λαϊκιστικό, αντι-ΕΕ πρόγραμμα της Λέγκα.
Ο Σαλβίνι και η Λέγκα δοκιμάστηκαν κυβερνητικά και έδειξαν ότι δεν εννοούν τίποτα απ’ όσα έλεγαν ενάντια στην ΕΕ και την ιταλική κεφαλαιοκρατία. Ετσι, το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα τους αγκάλιασε και τους θεωρεί πλέον ως μια συνιστώσα του «δημοκρατικού τόξου». Η δημιουργία ενός ανοιχτά φασιστικού μορφώματος στα δεξιά της Λέγκα, των «Αδερφών της Ιταλίας», βοήθησε τον Σαλβίνι να ρετουσάρει τη ρητορική του και να νομιμοποιήσει τη Λέγκα ως «συστημικό» κόμμα.
Το ίδιο προσπαθεί να κάνει η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Εδιωξε από το κόμμα πρώτα τον πατέρα της και μετά την ανιψιά της, άλλαξε το όνομα από «Εθνικό Μέτωπο» σε «Εθνική Συσπείρωση» και σ’ αυτές τις εκλογές εγκατέλειψε τη λυσσασμένη ξενοφοβική και ρατσιστική ρητορική (μέχρι και σέλφι με μουσουλμάνα φρόντισε να βγάλει!) και την έφερε στα μέτρα της παραδοσιακής γαλλικής Δεξιάς. Εγκατέλειψε ακόμα και την αντι-ΕΕ ρητορική των προηγούμενων χρόνων. Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε σαν η προστάτιδα του «πορτοφολιού» των Γάλλων, ου μην και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων, υποσχόμενη επαναφορά του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 60 (από τα 62), την ώρα που ο Μακρόν ανακοίνωνε αύξησή του στα 65. Κι όπως ακριβώς έγινε στην Ιταλία, εμφανίστηκε και στη Γαλλία ένα ανοιχτά φασιστικό μόρφωμα, με επικεφαλής έναν ρατσιστή κρυφοναζιστή, τον Ζεμούρ, που δούλεψε ως μοχλός δημοκρατικής νομιμοποίησης της Λεπέν.
Αλήθεια, ποιος μιλάει για δημοκρατία; Ο Μακρόν που έδωσε χαρακτήρα πογκρόμ στην καταστολή του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων, βάζοντας τους μπάτσους να εκτοξεύουν βομβίδες χημικών σε ευθεία βολή, με αποτέλεσμα πολλοί διαδηλωτές να χάσουν μάτια, άλλοι να τρυματιστούν σοβαρά, να υπάρξουν ακόμα και θάνατοι;
Είναι αλήθεια ότι το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα στη Γαλλία και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες δε θέλει τη Λεπέν. Τη θεωρεί αναξιόπιστη και τυχοδιώκτρια και πιθανή πηγή προβλημάτων αν βρεθεί επικεφαλής του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Δεν την φοβάται, όμως. Οπως δεν φοβήθηκε τον Τραμπ, μολονότι και το λεγόμενο «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες αισθάνονταν αηδία στη θέα και στο άκουσμά του. Ξέρει πως και η Λεπέν, αν θέλει να επιβιώσει πολιτικά, θα πρέπει να κάνει ό,τι έκανε ο Σαλβίνι. Ετσι και εκλεγεί η Λεπέν θα αγκαλιαστεί με όλους και θα την αγκαλιάσουν όλοι, όπως αγκαλιάζουν τη θρησκόληπτη, ξενοφοβική, κρυφοφασιστική τριπλέτα των Κατσίνσκι, Μοραβιέτσκι, Ντούντα στην Πολωνία, που πρωταγωνιστεί στην αντι-ρωσική υστερία.
Αν θέλουμε με δυο λόγια να εκτιμήσουμε το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, θα λέγαμε ότι νίκησε ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός. Η αποχή έφτασε το 26,31% (έναντι 22,22% στον πρώτο γύρο του 2017) κι αυτό το ποσοστό είναι το δεύτερο μεγαλύτερο μετά το 28,4% του 2002. Η αύξηση της αποχής ήταν ελάχιστη και το τελικό ποσοστό της πολύ χαμηλό, δείγμα του ότι οι λαϊκοί αγώνες του τελευταίου διαστήματος δεν οδήγησαν σε μια εκλογική καταδίκη του συστήματος. Οι γάλλοι εργάτες, εργαζόμενοι, αγρότες εξακολουθούν να επιδεικνύουν εκλογική συνέπεια, θεωρώντας προφανώς ότι η ψήφος τους μετράει (κι ας μην μετράει).
Από τη στιγμή που δεν υπάρχει μια συνεπής ταξική-επαναστατική δύναμη, ικανή να συνδυάσει κοινοβουλευτικό και (κυρίως) εξωκοινοβουλευτικό αγώνα, η ψήφος αντικαθρεφτίζει όλη την αντιφατικότητα του αυθόρμητου κινήματος των τελευταίων ετών. Ετσι, ένας πολιτικός κλόουν, παλιός τροτσκιστής που είχε κάνει εισοδισμό στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας, από το οποίο κάποια στιγμή αποχώρησε, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, έφτασε το 21,95%, πήρε την τρίτη θέση και έχασε τη δεύτερη από τη Λεπέν για 500.000 ψήφους.
Στην πρώτη μετεκλογική του ομιλία ο Μελανσόν φρόντισε να πει ότι εξακολουθεί να πιστεύει στην αστική δημοκρατία και κάλεσε τους ψηφοφόρους του να μην ψηφίσουν τη Λεπέν. Το επανέλαβε τρεις φορές, με εμφατικό τρόπο και θεατρινίστικη ρητορική. Την επομένη ξεκαθάρισε πως όσοι δε θέλουν να ψηφίσουν τον Μακρόν πρέπει να κάνουν αποχή και σε καμιά περίπτωση να μην ψηφίσουν τη Λεπέν (η αποχή ευνοεί τον Μακρόν που προηγείται).
Κάποιοι έσπευσαν να ερμηνεύσουν αυτόν τον αντι-Λεπέν οίστρο του Μελανσόν (που δεν τον είχε επιδείξει το 2017), ως προσπάθεια να αποσείσει κάθε ευθύνη από τη μετακίνηση ψηφοφόρων του σε ψήφο υπέρ της Λεπέν. Πρώτο μέλημα του Μελανσόν, όμως, είναι να ρίξει γέφυρες προς την πλευρά του Μακρόν. Στις 12 και στις 19 Ιούνη θα γίνουν οι δύο γύροι των βουλευτικών εκλογών, ο Μελανσόν ξέρει πως το μόρφωμα του Μακρόν αποκλείεται να πάρει απόλυτη πλειοψηφία και στήνει από τώρα σκηνικό «κολεγιάς».
Αυτές οι φιλοδοξίες του ενισχύονται από το γεγονός ότι οι υποψήφιοι των άλλοτε κραταιών παραδοσιακών αστικών κομμάτων της Γαλλίας συνετρίβησαν, κι αυτό μπορεί να είναι πρόκριμα για τη συντριβή αυτών των κομμάτων και στις βουλευτικές εκλογές. Αυτό κανένας δεν μπορεί να το προεξοφλήσει (οι βουλευτικές εκλογές στη Γαλλία έχουν διαφορετική δυναμική από τις προεδρικές), όμως ο Μελανσόν σ’ αυτό ποντάρει.
Η γκολική Δεξιά, με υποψήφια την νομάρχη του Ιλ-ντε-Φρανς (ευρύτερη περιοχή του Παρισιού) Βαλερί Πεκρές, που ξεκίνησε προ μηνών με τα γκάλοπ να της δίνουν τη δεύτερη θέση στον πρώτο γύρο και νίκη επί του Μακρόν στο δεύτερο γύρο, «έγραψε» 4,78%! Σκεφτείτε ότι ο «σκανδαλιάρης» Φρανσουά Φιγιόν το 2017 είχε πάρει 20,01% και είχε θεωρηθεί «παλτό». Η πλάκα είναι πως η Πεκρές δεν έπιασε το 5% που είναι απαραίτητο για να πάρει ένα κόμμα επιχορήγηση για την καμπάνια του και οι γκολικοί βγήκαν στη γύρα εκλιπαρώντας τον κόσμο να τους δώσει λεφτά για να πληρώσουν τα χρέη!
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, με υποψήφια τη λαμπερή δήμαρχο του Παρισιού Αν Ινταλγκό, πήγε ακόμα χειρότερα, μένοντας σ’ ένα εξευτελιστικό 1,75% (πέρασε μόνο τους τροτσκιστές υποψήφιους Πουτού και Αρτό)!
Το Γαλλικό «Κομμουνιστικό» Κόμμα δεν κατάφερε ούτε τώρα να σηκώσει κεφάλι, καθώς ο υποψήφιός του Φ. Ρουσέλ πήρε 2,28%.
Οι Πράσινοι, με υποψήφιο τον «σοβαρό» Γιανίκ Ζαντό, περιορίστηκαν σ’ ένα ταπεινό 4,63%, γεγονός που απέδειξε ότι δεν υπάρχει κανένα «πράσινο ρεύμα» που διατρέχει την Ευρώπη και πως η σχετική επιτυχία των Πράσινων στη Γερμανία ήταν ένα «ειδικά γερμανικό» γεγονός.
Ολους τους πέρασε ο ρατσιστής Ζεμούρ, που πλασαρίστηκε στην τέταρτη θέση με 7,07%. Μπορεί πριν από καιρό τα γκάλοπ να τον έφερναν «μπάρα-μπάρα» ή και πάνω από τη Λεπέν, όμως έφαγε τη σκόνη της και το μόνο που κατάφερε ήταν να τη βοηθήσει να νομιμοποιηθεί σαν παραδοσιακή Δεξιά και όχι Ακροδεξιά.
Ο Μακρόν ήρθε πρώτος με 27,84% (24,01% είχε πάρει το 2017) και η Λεπέν δεύτερη με 23,15% (το 2017 είχε πάρει 21,30%). Δηλαδή, ο αυτοκρατορίσκος του «ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά» και η μασκαρεμένη φασίστρια ενίσχυσαν τα ποσοστά τους σε σχέση με το 2017, ενώ η μεταξύ τους διαφορά αυξήθηκε υπέρ του Μακρόν.
Προς τι οι δραματικοί τόνοι, όταν ο Μακρόν προηγείται με 4,7% και μπορεί να αντλήσει ψήφους από μια δεξαμενή πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτήν της Λεπέν; Αρκεί να σημειώσουμε ότι από το βράδυ των εκλογών τάχθηκε υπέρ του Μακρόν η Πεκρές, σήμερα έκανε δήλωση υπέρ του Μακρόν ο Σαρκοζί, ενώ ο Μελανσόν έκανε το εμφατικό αντι-Λεπέν κάλεσμα που αναφέραμε παραπάνω. Προσθέστε και τα ποσοστά των Πράσινων και των Σοσιαλιστών (το Γ«Κ»Κ δεν ξέρουμε τι θέση πήρε) και θα αντιληφθείτε ότι η διαφορά δυνητικών ψηφοφόρων είναι χαώδης υπέρ του Μακρόν.
Φοβούνται, λέει, ότι ένα ποσοστό μεταξύ 25% και 30% των ψηφοφόρων του Μελανσόν κι άλλο τόσο των ψηφοφόρων της Πεκρές θα ψηφίσει Λεπέν, από μίσος και απέχθεια προς τον Μακρόν. Οι φόβοι τους μπορεί να είναι βάσιμοι (για την έκταση μιας αντι-Μακρόν ψήφου προς τη Λεπέν δεν μπορούμε να κάνουμε εκτίμηση) κι εκείνο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως θα είναι κι αυτό –σε όποια έκταση κι αν εκδηλωθεί- «έργο Μακρόν». Εργο ενός αυταρχικού, με αυτοκρατορικό σύνδρομο αστού πολιτικού, ανθρώπου των τραπεζών και υπηρέτη των μονοπωλίων, που τσάκισε την εργατική τάξη, το λαό και της νεολαίας της Γαλλίας.
Ομως, ακόμα κι αν υπάρξουν αυτές οι διαρροές από τους ψηφοφόρους του Μελανσόν και της Πεκρές, από τη στιγμή που τα γκάλοπ δίνουν ίδια ποσοστά να ψηφίζουν Μακρόν, ο οποίος προηγείται ήδη με 4,7%, και πάλι ο Μακρόν θα κερδίσει. Εστω και οριακά. Αυτό το οριακό δεν το θέλουν. Θέλουν μια όσο γίνεται πιο «καθαρή» νίκη του Μακρόν, αν και ξέρουν ότι αυτή δεν πρόκειται να φτάσει το 66,10%-33,90% του 2017. Η γαλλική μπουρζουαζία θέλει νίκη του Μακρόν γιατί μ’ αυτόν αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά, η δε μπουρζουαζία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών θέλει νίκη Μακρόν για να την παρουσιάσει ως «συντριβή του λαϊκισμού» και «νίκη της ευρωπαϊκής ιδέας».
Γι’ αυτό και βάζουν μπροστά τους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα, ενώ ο Μακρόν, με ύφος εμπόρου σε ανατολίτικο παζάρι, δήλωσε ήδη ότι θα συζητούσε να… κατεβάσει την αύξηση του ορίου ηλικίας στα 64 (αντί των 65 που προβλέπει το πρόγραμμά του)!
Θα ήταν άτοπο να απευθύνουμε εμείς εκκλήσεις στη γαλλική εργατική τάξη. Απλά θα πούμε πως αν ήμασταν Γάλλοι θα καλούσαμε σε αποχή, ως απάντηση στα ψευτοδιλήμματα της αστικής τάξης, ως αντίδραση στη λογική του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, ως παρακαταθήκη για μια αγωνιστική διαδρομή με στόχο την οικοδόμηση ενός επαναστατικού πολιτικού επιτελείου της εργατικής τάξης.
ΥΓ. Το 2017, η αποχή ανέβηκε ελάχιστα μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου. Από 22,23% σε 25,44%. Μένει να δούμε τι θα γίνει φέτος στο δεύτερο γύρο στις 24 Απρίλη.
