O Mακρόν έβγαλε το στέμμα του Βασιλιά Ηλιου και ντύθηκε Δαντόν, απευθύνοντας διάγγελμα στο γαλλικό λαό χθες το βράδυ, στο οποίο παραδέχτηκε ότι έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (το αυτονόητο δηλαδή) και δήλωσε πως δεν μπορεί να αγνοήσει ούτε τη μεγάλη αποχή ούτε «τα ρήγματα, τους βαθείς διχασμούς που διαπερνούν τη χώρα μας και αντανακλώνται στη σύνθεση της νέας Εθνοσυνέλευσης».
Δήλωσε πως… πήρε το μήνυμα (πόσο πρωτότυπο!) και αναγνώρισε ότι «πρέπει να μάθουμε να κυβερνούμε και να νομοθετούμε διαφορετικά», «να οικοδομήσουμε συμβιβασμούς, εμπλουτισμούς, τροποποιήσεις, αλλά να το κάνουμε με απόλυτη διαφάνεια» και κυρίως με «όλες τις πολιτικές δυνάμεις».
Και με τη Λεπέν; Φυσικά και με τη Λεπέν, με την οποία συναντήθηκε ο Μακρόν, όπως και με τους ηγέτες όλων των άλλων αστικών κομμάτων. Μόνο ο Μελανσόν δεν πήγε, αλλά αυτουνού δεν του δίνει πια κανένας σημασία. Δεν είναι καν βουλευτής, διότι δεν κατέβηκε υποψήφιος με τη… βεβαιότητα ότι θα είναι ο πρωθυπουργός που θα «συγκατοικήσει» με τον Μακρόν. Εκανε ο δόλιος μια προσπάθεια να συγκροτήσει το NUPES ενιαία κοινοβουλευτική ομάδα, αλλά όλοι οι σύμμαχοι (σοσιαλιστές, «κομμουνιστές», Πράσινοι) του το ξέκοψαν. Οπως είχε συμφωνηθεί προεκλογικά, κάθε κόμμα θα συγκροτήσει τη δική του κοινοβουλευτική ομάδα. Ετσι, ο Μελανσόν επιχείρησε έναν θρίαμβο ρακένδυτου Καίσαρα, συνοδεύοντας τους βουλευτές της Ανυπότακτης Γαλλίας στο κοινοβούλιο.
Το κόμμα της Λεπέν θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Η ίδια δήλωσε ότι θα παραιτηθεί από την προεδρία του κόμματος για να επικεντρωθεί στα κοινοβουλευτικά της καθήκοντα, διεκδικώντας πόστα σε σημαντικές επιτροπές της Βουλής. Είναι προφανές ότι «κοιτάζει» στις επόμενες προεδρικές εκλογές και κύριος στόχος της είναι να αποδείξει ότι και η ίδια και το κόμμα της ανήκουν στο περιβόητο «ρεπουμπλικανικό μέτωπο», το οποίο έως τώρα εμποδίζει τη νίκη της στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.
Γι’ αυτό και φρόντισε να αποκαλύψει ότι ο Μακρόν της έκανε πρόταση να συμμετάσχει σε «κυβέρνηση εθνικής ενότητας»! Μα αν η Λεπέν κρίνεται αναγκαία για μια «κυβέρνησης εθνικής ενότητας», γιατί να μην είναι κατάλληλη και για πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας; Οταν θα ολοκληρώνει τη δεύτερη θητεία του, ο Μακρόν θα καμαρώνει ότι «έκανε τη στρίγγλα αρνάκι», ότι… μετάλλαξε τη φασίστρια Λεπέν ώστε να χωράει στον εθνικό κορμό!
Το ότι ο Μακρόν ψάχνει τη δυνατότητα σχηματισμού «κυβέρνησης εθνικής ενότητας» επιβεβαίωσε και ο γενικός γραμματέας του «Κ»ΚΓ Φαμπιέν Ρουσέλ που διάβηκε την πύλη του Ελυζέ και συναντήθηκε με τον πρόεδρο.
Τη συνταγή χάλασε ο ηγέτης της παραδοσιακής Δεξιάς (Ρεπουμπλικανοί) Κριστιάν Ζακόμπ, που αγνόησε τις προτροπές ακόμη και μεγαλοστελεχών του κόμματός του και δήλωσε ότι δε θα κάνει κυβερνητική συνεργασία με τον Μακρόν, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν «προδοσία των ψηφοφόρων μας». Δήλωσε ότι «παραμένουμε στην αντιπολίτευση», χωρίς να παραλείψει να διευκρινίσει ότι η στάση τους θα είναι «υπεύθυνη» και δε θα παραλύσουν «τους θεσμούς». Είναι προφανές ότι ο Ζακόμπ έχει φιλοδοξίες. Θέλει να βοηθήσει το σύστημα, όχι όμως να χρεωθεί το κόστος της πολιτικής Μακρόν. Αντίθετα, βλέπει για τον εαυτό του ένα ρόλο αντι-Μακρόν. Θέλει να είναι αυτός στο δεύτερο γύρο των επόμενων προεδρικών εκλογών.
Η Λεπέν εμφανίστηκε πιο… συναινετική από τον Ζακόμπ, διαβλέποντας περιθώρια συνεργασίας με τον κυβερνητικό συνασπισμό. Δήλωσε πως «αν τα μέτρα που κάθε φορά παρουσιάζονται κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, θα τα ψηφίζουμε. Αν όχι, θα τα τροποποιούμε. Αν οι τροποποιήσεις μας δεν περιλαμβάνονται στα κείμενα, τότε θα εναντιωνόμαστε». «Είμαστε βουλευτές υπεύθυνοι», ήταν η κορόνα με την οποία προσπάθησε να πετάξει από πάνω της την κατηγορία του… «αντισυστημισμού», που της έχουν κολλήσει.
Ο εθνικός γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ολιβιέ Φορ (υπενθυμίζουμε ότι ήταν αυτός που επέμεινε να μπει το ΣΚΓ στη NUPES, παρά την αντίθεση των βαρόνων του κόμματος) ανέλαβε να επισκευάσει το στραπατσαρισμένο κύρος του Μακρόν. «Πιστεύω ότι κατάλαβε το μήνυμα των Γάλλων, με την έννοια ότι δεν μπορεί πια να είναι ο παντοδύναμος πρόεδρος, ο υπερ-πρόεδρος», δήλωσε μετά τη συνάντησή του με τον Μακρόν. Μίλησε για «πλούσια ανταλλαγή απόψεων» και άφησε ανοιχτό παράθυρο για συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας, διερωτώμενος: «Τι θα κάνει τώρα [ο Μακρόν]; Θα είναι απλά ένα πλαίσιο για να πει ότι έκανε διαβουλεύσεις;».
Ο Μελανσόν δήλωσε ότι «πρώτιστο καθήκον της κυβέρνησης Μπορν είναι να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, την οποία δεν θα πάρει. Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να καταλάβει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας». Δηλαδή, πέταξε το μπαλάκι στην ίδια την κυβέρνηση, καλώντας την να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, αντί να καταθέσει πρόταση μομφής ο ίδιος, όπως είχε αφήσει να εννοηθεί. Προφανώς, μετά την επί της ουσίας διάλυση της NUPES, δεν τολμά να καταθέσει πρόταση μομφής, γιατί θα ξεφτιλιστεί, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία της αντιπολίτευσης θα προτιμήσει να απόσχει, για να μη δημιουργήσει πολιτική κρίση.
Ο Μακρόν, αφού έκανε τη «σούμα» συναντώντας όλους τους πολιτικούς αρχηγούς (πλην Μελανσόν που δεν πήγε), είπε στο διάγγελμά του ότι «οι περισσότεροι απέκλεισαν την υπόθεση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία άλλωστε στα μάτια μου δεν είναι δικαιολογημένη» (αφού δεν τη θεωρεί αναγκαία, τότε γιατί την πρότεινε;). Σημείωσε, όμως, με νόημα ότι όλοι συμφώνησαν στην ανάγκη να αποφευχθεί ένα πολιτικό αδιέξοδο και εξέφρασε την πεποίθηση ότι είναι εφικτή «η εύρεση μιας ευρύτερης και καθαρότερης πλειοψηφίας», ζητώντας από τα κόμματα της αντιπολίτευσης «να διευκρινίσουν, τις επόμενες ημέρες, το μερίδιο της ευθύνης και της συνεργασίας που είναι διατεθειμένα να πάρουν».
Αν οι Ρεπουμπλικανοί επιμείνουν στην άρνησή τους (τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται σίγουρο, γιατί ο Ζακόμπ δεν είναι μόνος του), τότε ο Μακρόν θα βάλει την Ελιζαμπέτ Μπορν να μιμηθεί τον Μισέλ Ροκάρ, που κυβέρνησε το 1988-91 ως κυβέρνηση μειοψηφίας του προέδρου Μιτεράν. Βέβαια, ο Ροκάρ πέρασε καμιά τριανταριά νομοσχέδια με βάση το άρθρο 49 του γαλλικού Συντάγματος (παρακάμπτοντας τη Βουλή), ενώ από το 2008 αυτή η δυνατότητα έχει περιοριστεί σε ένα δημοσιονομικό και ένα άλλο νομοσχέδιο το χρόνο. Μπορεί να περάσει τα «ζόρικα» (π.χ. την αύξηση των ορίων ηλικίας) παρακάμπτοντας τη Βουλή και στα άλλα νομοσχέδιο να ζητήσει ad hoc πλειοψηφίες.
Μακρονιστές τοποθετήθηκαν ήδη υπέρ της αναζήτησης και ακροδεξιών ψήφων προκειμένου να εξασφαλιστούν πλειοψηφίες. «Οταν χρειαζόμαστε πλειοψηφία και αν είναι καλό για τους Γάλλους, θα αναζητήσουμε αυτές τις ψήφους», δήλωσε τη Δευτέρα η μακρονίστρια βουλευτής Σελίν Καλβέζ, προκαλώντας αίσθηση. Πάει κι αυτό, όμως, καθώς μια μέρα αργότερα η Λεπέν αποκάλυψε ότι ο Μακρόν τής έκανε πρόταση κυβερνητικής συνεργασίας. Οταν ζητάς από τη Λεπέν να μπει στην κυβέρνηση, υπάρχει περίπτωση να μην αναζητήσεις τις ψήφους των βουλευτών της για την ψήφιση νομοσχεδίων;
Ο «κεντρώος» Φρανσουά Μπαϊρού, πρόεδρος του MoDem, που εγκατέλειψε την πολύχρονη συνεργασία με τη Δεξιά και μπήκε στο συνασπισμό του Μακρόν, το είπε… αγαπησιάρικα: «Υπάρχουν άνθρωποι στα δεξιά, στα αριστερά, στο κέντρο, στα άκρα. Εχουν δικαίωμα να βρίσκονται εκεί. Πρέπει να βρούμε μια αρμονία ώστε όλες αυτές οι ευαισθησίες να μπουν στη συμφωνία που είναι η δημοκρατία». Κάποιοι άλλοι, όπως ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κλεμάν Μπον, προσπάθησαν να σώσουν τα προσχήματα. «Θα είμαι απόλυτα σαφής, δεν μπορεί να υπάρξει η οποιαδήποτε συμφωνία, ούτε καν ευκαιριακή, με την Εθνική Συσπείρωση. Δεν έχουμε κοινές ιδέες με την Εθνική Συσπείρωση», δήλωσε ο… ντούρος αντιφασίστας Μπον που πλέον έχει καταπιεί τη γλώσσα του.
Το παιχνίδι είναι ακόμη ανοιχτό και οι εξελίξεις μπορεί να οδηγήσουν σε διαφοροποιήσεις στο μέλλον, όμως προς το παρόν ας κρατήσουμε δύο συμπεράσματα:
- Κανένα «χάος» δεν προέκυψε στη Γαλλία μετά τις βουλευτικές εκλογές. Η απειλή του «χάους» ήταν ένας προεκλογικός εκβιασμός του Μακρόν. Η θεωρία του «χάους» παίζεται, επίσης, πολύ έντονα στην Ελλάδα, για να βοηθήσει τον Μητσοτάκη, με τη δημιουργία ενός φόβητρου για τους «νοικοκυραίους». Στο γαλλικό αστικό πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει κανένας πανικός για κάποιο επικείμενο «χάος». Υπάρχει, άλλωστε και το παράδειγμα της όμορης προς τη Γαλλία Ιταλίας, όπου ο κοινοβουλευτικός κατακερματισμός δεν εμποδίζει το κράτος να λειτουργήσει (χωρίς μάλιστα η πολιτειακή δομή στην Ιταλία να έχει τα συγκεντρωτικά χαρακτηριστικά που έχει το γαλλικό προεδρικό σύστημα).
- Καμιά εχθρότητα δεν έχει το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα με τον εθνικοφασισμό της Λεπέν. Τα περί «ρεπουμπλικανικού μετώπου» που θα ανακόψει «την άνοδο της Ακροδεξιάς» αποδείχτηκε ένα προεκλογικό ψευτοδίλημμα του Μακρόν, γεγονός που είχαμε επισημάνει εξαρχής. Ο φασισμός είναι σάρκα από τη σάρκα της αστικής τάξης και αυτό αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά.
