Σε μια εξευτελιστική για τον Μακρόν διαδικασία, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε χτες την αναστολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης ως το 2027. Την άνοιξη της ίδιας χρονιάς θα διεξαχτούν οι επόμενες προεδρικές εκλογές. Υπέρ της πρότασης τάχτηκαν 255 βουλευτές (μεταξύ αυτών και του κόμματος της Λεπέν), ενώ την καταψήφισαν 146 (μεταξύ αυτών και εκείνοι της Ανυπότακτης Γαλλίας του Μελανσόν) – σε σύνολο 577 βουλευτών.
Η διαδικασία ήταν εξευτελιστική για τον Μακρόν, γιατί αυτός ήταν που ψήφισε τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση με την αύξηση των ορίων ηλικίας, αδιαφορώντας για τις διαμαρτυρίες και την οργή της γαλλικής εργατικής τάξης και καταστέλλοντας με ωμή βία τις κινητοποιήσεις της. Τώρα, βάζει τον ψηφισμένο νόμο στο ράφι, για να διασώσει την κυβέρνηση του Σεμπαστιάν Λεκορνί – ουσιαστικά για να διασώσει την ολοκλήρωση της θητείας του, γιατί με τις κυβερνήσεις του να καταψηφίζονται η μία μετά την άλλη, θα σερνόταν αναγκαστικά σε πρόωρες προεδρικές εκλογές.
Η αναστολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης ήταν ο βασικός όρος που έθεσαν οι σοσιαλδημοκράτες του PS, που προσπαθούν να ανακάμψουν υπό την ηγεσία του Ολιβιέ Φορ. Ο Φορ, αφού οδήγησε τους σοσιαλδημοκράτες στο «Νέο Αριστερό Μέτωπο», σε σύγκρουση με μια μεγάλη πτέρυγα του κόμματός του, και είδε το PS να αυξάνει τις έδρες του και στην Ευρωβουλή και στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, διέλυσε επί της ουσίας το «Μέτωπο» και κάνει αυτόνομο παιχνίδι, με στόχο να μαζέψει το PS ένα μεγάλο μέρος των σοσιαλδημοκρατών που είχαν ακολουθήσει τον Μακρόν και θα βρεθούν ξεκρέμαστοι, καθώς μακρονιστές χωρίς τον Μακρόν δε θα υπάρξουν.
Ακολουθώντας αυτή την τακτική, ο Φορ μπήκε σε παζάρι με τους μακρονιστές και αντάλλαξε την ανοχή της κοινοβουλευτικής του ομάδας στην κυβέρνηση Λεκορνί με την αναστολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης για δύο χρόνια.
«Η αναστολή ισχύει μόνο μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2028. Αλλά ένα τοτέμ του Μακρονισμού έπεσε και η συζήτηση για το συνταξιοδοτικό μας σύστημα θα βρεθεί στο επίκεντρο των επόμενων προεδρικών εκλογών», έγραψε, δίνοντας το στίγμα της τακτικής που θα ακολουθήσει το PS από τώρα μέχρι τις προεδρικές εκλογές: «ψηφίστε τον δικό μας υποψήφιο, για να καταργηθεί οριστικά η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση».
«Μια νίκη για τα 3,5 εκατομμύρια Γάλλους που θα μπορέσουν να συνταξιοδοτηθούν νωρίτερα”, έγραψε σε ανάρτησή του το PS, ενώ ο Φορ, εφαρμόζοντας την τακτική του διμέτωπου, επιτέθηκε στην Ανυπότακτη Γαλλία (με την οποία, κατά τα άλλα, είναι σύμμαχοι στο Νέο Αριστερό Μέτωπο) για την επιλογή της να ψηφίσει κατά της αναστολής. «Στο όνομα της “μεγάλης βραδιάς”, δεν πρέπει να δεχτούμε μια άμεση και θετική εξέλιξη για εκατομμύρια μελλοντικούς συνταξιούχους! Όχι στην ΑΠΟΧΗ, στην ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΗ!“, έγραψε ο Φορ στο X.
Το μήνυμα είναι προφανές: «ο Μελανσόν και το κόμμα του είναι ανεύθυνοι λογάδες, ενώ εμείς κάνουμε πολιτική με άμεσα οφέλη για τους εργαζόμενους».
Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και το κόμμα της Λεπέν. Αντίθετα, η παραδοσιακή Δεξιά, σύμμαχος του Μακρόν σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, καταψήφισε την αναστολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. «Αυτή η αναστολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης είναι μια συνθηκολόγηση. Είμαι τρομοκρατημένος από τη δειλία της κυβέρνησης, η οποία μόλις θυσίασε το μέλλον των νεότερων γενεών μας στο βωμό της πολιτικής της επιβίωσης», έγραψε ο Μπρουνό Ρετεγιό, πρώην υπουργός Εσωτερικών και πρόεδρος των Ρεπουμπλικανών.
Είναι προφανές ότι η τράπουλα στη γαλλική αστική πολιτική σκηνή ανακατεύεται. Ο ισχυρός πόλος του Μακρόν δεν υπάρχει πια, η Δεξιά των Ρεπουμπλικανών έχει τα χάλια της, η λεγόμενη Αριστερά διασπάστηκε αμέσως εις τα εξ ων συνετέθη προεκλογικά και η Ακροδεξιά της Λεπέν κινδυνεύει να πάει στις προεδρικές εκλογές χωρίς τη Λεπέν υποψήφια.
Η Λεπέν ανακοίνωσε ότι δε θα είναι υποψήφια για την προεδρία το 2027, εφόσον το εφετείο δεν ακυρώσει την πενταετή εκλογική απαγόρευση που της επιβλήθηκε πρωτόδικα για υπεξαίρεση κοινοτικών κονδυλίων. Το εφετείο θα εκδικάσει την υπόθεσή της τον Γενάρη, όμως η απόφαση δε θα βγει πριν από τον Σεπτέμβρη του 2026. Αν προσφύγω στο Ανώτατο Δικαστήριο και αυτό με δικαιώσει μετά από τρεις ή τέσσερις μήνες, θα είναι πολύ αργά για μια σωστή προεδρική καμπάνια, δήλωσε χτες η Λεπέν. «Δεν πρόκειται να το αφήσω αυτό να σέρνεται», κατέληξε, υπονοώντας με παράπονο ότι θα παραδώσει τη σκυτάλη στον «ζεν πρεμιέ της Ακροδεξιάς», τον τριαντάχρονο «προτεζέ» της Ζορντάν Μπαρντελά. Οι οιωνοί πάντως δεν είναι καλοί γι’ αυτήν, καθώς την Τρίτη το γαλλικό Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την έφεσή της κατά της αποπομπής της από το δημοτικό συμβούλιο στο Πα-ντε-Καλέ.
Ο Μελανσόν, που φιλοδοξεί να εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλίας, θα είναι το 2027 76 ετών και θα έχει απέναντί του κατά πάσα πιθανότητα τον 30χρονο ακροδεξιό Μπαρντελά και τον 48χρονο «σταρ» των σοσιαλδημοκρατών Ραφαέλ Γκλικσμάν (ευρωβουλευτή σήμερα), που τον σπρώχνει το μιντιακό σύστημα και μεγάλο κομμάτι της γαλλικής κεφαλαιοκρατίας. Δύσκολα θα περνούσε στο δεύτερο γύρο, με βάση το σημερινό σκηνικό. Οπότε ο Γκλικσμάν θα μπορούσε να νικήσει, με βάση τη γνωστή λογική «όλοι μαζί στο δεύτερο γύρο κατά των Λεπενιστών», και οι σοσιαλδημοκράτες να ξαναβρεθούν με την προεδρία στα χέρια τους.
Μ’ αυτούς τους υπολογισμούς γίνονται οι καντρίλιες των γαλλικών αστικών πολιτικών κομμάτων, σε μια εποχή εξ αντικειμένου μεταβατική, καθώς κλείνει ο κύκλος του μακρονισμού. Πάνω στις καντρίλιες τους, όμως, πέφτει βαριά η σκιά της κοινωνικής απειλής. Δεν είναι τυχαίο ότι η ανατολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, που ήταν σημαία του Μακρόν και την ψήφισε το 2023 ενεργοποιώντας το άρθρο 49.3 του Συντάγματος που επιτρέπει την παράκαμψη της Εθνοσυνέλευσης, αναδείχτηκε σε όρο για την επιβίωση της κυβέρνησης Λεκορνί. Κανένα κόμμα (πλην των Μακρονιστών και των Ρεπουμπλικανών) δε δεχόταν να στηρίξει μια κυβέρνηση που θα εφάρμοζε την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 64 από τα 62 χρόνια. Η Ανυπότακτη Γαλλία, που καταψήφισε την αναστολή, δεν υποστήριζε, φυσικά, τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, αλλά ζητούσε την κατάργηση και όχι την αναστολή της.
Τίποτα, όμως, δεν ολοκληρώνεται όταν οι εργατικοί αγώνες δεν οδηγούν άμεσα στη νίκη, αλλά ο απόηχός τους διαμεσολαβείται από τα αστικά κόμματα. Ο Φιλίπ Αζιόν, που πήρε φέτος το Νόμπελ Οικονομίας (μαζί με άλλους) και έχει διατελέσει σύμβουλος του Μακρόν, δήλωσε πριν από λίγο καιρό πως η αναστολή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης θα αποτρέψει τον κίνδυνο ανόδου της Ακροδεξιάς στην εξουσία, σε περίπτωση νέων βουλευτικών εκλογών. Το κόστος της αναστολής της μεταρρύθμισης θα είναι μικρότερο από την αστάθεια που θα προκαλούσε μία ακόμη κυβερνητική κατάρρευση, επισήμανε.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν ούτε κατά διάνοια μομφή στη γαλλική εργατική τάξη και τον πολύμηνο αγώνα που έδωσε ενάντια στη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση του Μακρόν. Απλά επισημαίνουν τα στενά όρια της άσκησης πίεσης στα αστικά πολιτικά κόμματα. Η απειλή των εργατικών αγώνων είναι αυτή που έχει προκαλέσει την κρίση στο πολιτικό σύστημα της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας. Προκειμένου να ελεγχτεί η πολιτική κρίση, ακόμα και ο αλαζόνας βοναπαρτίσκος Μακρόν δέχτηκε να βάλει στο ράφι τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμισή του. Την ψήφισε με δικτατορικό τρόπο, την έβαλε στο ράφι με κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ενώ ο Λεκορνί υποχρεώθηκε να υποσχεθεί ότι δε θα ξανανομοθετήσει παρακάμπτοντας την Εθνοσυνέλευση με το άρθρο 49.3 του Συντάγματος.
Μόλις ελεγχτεί η πολιτική κρίση και γίνουν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές το 2027, η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση θα κατέβει και πάλι από το ράφι. Αν δεν καταργηθεί με νόμο, από 1.1.2028 θα ισχύσει κανονικά. Η γαλλική εργατική τάξη θα βρεθεί και πάλι μπροστά στην ίδια πρόκληση.
