Περίμενε κανείς πως στις φετινές φοιτητικές εκλογές, μετά από μια διετία μη-εκλογών (τριετία από τις προηγούμενες εκλογές), δε θα ξέσπαγε ο καθιερωμένος καυγάς για τα ποσοστά; Η ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ, φυσικά, το τερμάτισε, δίνοντας στον εαυτό της 46,7% και μοιράζοντας στους υπόλοιπους το υπόλοιπο μισό! Δηλαδή, με τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του να έχει κάνει ΤΑ αίσχη στα πανεπιστήμια και την κοινωνία, η φοιτητική παράταξη της Δεξιάς ανέβασε το ποσοστό της και κόντεψε να πιάσει απόλυτη πλειοψηφία! Αρα, «οι φοιτητές επικροτούν την κυβερνητική πολιτική»!
Η ΠΚΣ-ΚΝΕ έδωσε άλλη εικόνα. Πρώτη δύναμη η ίδια με 33,43%, δεύτερη η ΔΑΠ με 27,66%, τρίτη η ΠΑΣΠ-ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ με 10,13% και η ΕΑΑΚ σπασμένη στα δύο, με 10,00% (ολοστρόγγυλο!) και 5,29%, ώστε να βγαίνει οριακά τρίτη η ΠΑΣΠ. Η νΚΑ στην ιστοσελίδα της δίνει (σε 186 σχολές) πρώτη την ΠΚΣ με 33,10%, δεύτερη τη ΔΑΠ με 27,53%, τρίτο το… μείγμα «ΕΑΑΚ με ΑΡΕΝ & αγωνιστικές δυνάμεις» με 16,83% και τέταρτη την ΠΑΣΠ με 10,05%.
Τη μεγαλύτερη πλάκα την έχουν οι συριζαίοι. Μπορεί η παράταξή τους (BLOCO) να πήρε γύρω στο 2,5%, όμως για τα συριζο-Μέσα η είδηση είναι λες και δεν υπάρχει! Λογικό: μετά τους πανηγυρισμούς για τον… άνεμο αλλαγής που (υποτίθεται ότι) έφερε η συμμετοχή στις κομματικές κάλπες, το 2,5% της φοιτητικής τους παράταξης είναι σκέτος… παγετώνας.
Το «μέτρημα» της ΠΚΣ και της νΚΑ δεν έχει μεγάλες διαφορές. Οι διαφορές εντοπίζονται στο «σερβίρισμα». Ομως αυτό είναι το θέμα; Πώς μοιράστηκε το 10% των φοιτητών και φοιτητριών που ψήφισε; Ναι, αυτή είναι η συμμετοχή. Ψήφισαν κάτι παραπάνω από 50.000 σε ένα σύνολο περίπου 550.000.
Πρέπει να σημειώσουμε ότι και τις παλιές εποχές, όταν ο φοιτητικός συνδικαλισμός μπορούσε να ονομάζεται έτσι, δεν ψήφιζε το σύνολο των φοιτητών και φοιτητριών. Η συμμετοχή, όμως, ήταν πολύ μεγαλύτερη και -κυρίως- με διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Δεν έβγαινε πρώτη –ή έστω δεύτερη όπως φέτος- η παράταξη των πάρτι και των εκδρομών στη Μύκονο.
Οι φοιτητικές εκλογές εδώ και πολλά χρόνια είναι μια μάχη μηχανισμών για την απόσπαση σφραγίδων. Γιατί σφραγίδες είναι τα ΔΣ των φοιτητικών συλλόγων που εκλέγονται. Αυτό, όμως, ουδόλως απασχολεί τους μηχανισμούς, οι οποίοι μέσα από την εκλογική διαδικασία αναπαράγονται.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που οι φοιτητικοί σύλλογοι είχαν κύρος και επηρέαζαν τις εξελίξεις. Το φοιτητικό κίνημα, που έχει να επιδείξει πολλές αγωνιστικές εξάρσεις αυτά τα χρόνια της ανυποληψίας των «σφραγίδων», έχει κινηθεί σε όλες τις περιπτώσεις μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Τα κύματα των καταλήψεων δεν αποφασίστηκαν από τις «σφραγίδες» των ΔΣ, αλλά από γενικές συνελεύσεις που για τα οργανωτικά ζητήματα εξέλεγαν πάντοτε Επιτροπές Κατάληψης.
Οταν το κίνημα βρίσκεται σε ύφεση, δεν του φταίει το ότι δεν υπάρχει (εδώ και πολλά χρόνια ΕΦΕΕ) ή το ότι η ΔΑΠ μπλοκάρει τα ΔΣ πολλών συλλόγων. Ούτε το πέρασμα της πλειοψηφίας στην ΠΚΣ και τα ΕΑΑΚ εγγυάται άνοδο του κινήματος (το μόνο που εγγυάται είναι το κατέβασμα πανό με τις υπογραφές φοιτητικών συλλόγων στις κομματικές συγκεντρώσεις
Είναι ντροπή, λοιπόν, να πανηγυρίζουν κάποιοι για το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα σε δομές που θυμίζουν άταφο πτώμα. Να εξετάζουν την κατάσταση του κινήματος υπό το πρίσμα αυτής της διαδικασίας, προσχωρώντας στη χειρότερη μορφή κοινοβουλευτικοποίησης».
Φοιτητικός συνδικαλισμός εξακολουθεί να υπάρχει, μόνο που δεν έχει σχέση με τις «σφραγίδες» και τις εκλογές που τις μοιράζουν, αλλά με τις ζωντανές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, οι οποίες αναπτύσσονται πάντοτε ερήμην των «σφραγίδων». Αυτό ευνοείται και από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει το συγκεκριμένο τμήμα του κοινωνικού κινήματος, με τη διαρκή παρουσία των φοιτητών και φοιτητριών στους χώρους των πανεπιστημίων, χωρίς το φόβο κάποιου αφεντικού και των ρουφιάνων του. Ετσι ωριμάζουν οι συνθήκες μέσα στο κίνημα -ένα κίνημα αυθόρμητο, φυσικά- και εξελίσσονται τα περιοδικά αγωνιστικά του ξεσπάσματα. Και έτσι θα εξακολουθήσει να συμβαίνει.
