H EφΣυν του Μελισσανίδη το έχει σίγουρο: Τα λεφτά που συγκεντρώνονταν στην Ιταλία για να βοηθήσουν τον αποκλεισμένο λαό της Γάζας πήγαιναν στη Χαμάς. Ο τόνος της είδησης είναι σχεδόν πανηγυρικός. Η απόδοση της είδησης δεν κρατά την παραμικρή επιφύλαξη. Εδώ ισχύει η γνωστή παροιμία: θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει.
Η υπόθεση «φωνάζει» ότι πρόκειται για κακοστημένη προβοκάτσια φασιστικού τύπου. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι από το 2006 η Χαμάς διοικεί τη Γάζα ως κυβέρνηση. Νόμιμη κυβέρνηση, με την ψήφο του παλαιστινιακού λαού. Είναι λογικό, λοιπόν, βοήθεια που στέλνεται για τον παλαιστινιακό λαό να τη διαχειρίζονται οι κρατικές υπηρεσίες. Επομένως, αν στείλεις βοήθεια σε νοσοκομεία, σε ορφανοτροφεία, σε γηροκομεία, σε σχολεία κτλ., αυτή μπορεί -με προβοκατόρικο τρόπο- να χαρακτηριστεί «βοήθεια στη Χαμάς».
Ας μην ξεχνάμε ότι η σιωναζιστική προπαγάνδα έχει βαφτίσει «οργάνωση της Χαμάς» ακόμα και την UNRWA, την υπηρεσία του ΟΗΕ για την αρωγή στους παλαιστίνιους πρόσφυγες του 1948, του 1967 και του 1973, που αποτελούν το μισό πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας.
Ας θυμηθούμε τι έλεγε πριν από μερικούς μήνες η Φραντσέσκα Αλμπανέζε, Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, Ιταλίδα κατά σύμπτωση:
«Αλλά η Χαμάς, η Χαμάς, η Χαμάς… Δεν νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν την παραμικρή ιδέα ή γνώση για το τι είναι η Χαμάς. Η Χαμάς είναι μια πολιτική δύναμη που νίκησε στις εκλογές το 2005, είτε μας αρέσει είτε όχι. Εκείνες που αποκλήθηκαν οι πιο δημοκρατικές εκλογές. Kαι η Χαμάς οργάνωσε ένα σύστημα σχολείων, δημόσιων υπηρεσιών, νοσοκομείων. Ηταν απλά η Αρχή, όπως αποκαλείται στην τεχνική ορολογία, η ντε φάκτο Αρχή. Ετσι, είναι κρίσιμο να καταλάβετε πως όταν σκέφτεστε τη Χαμάς, δεν πρέπει απαραίτητα να σκέφτεστε κομμένα λαρύγγια, ανθρώπους οπλισμένους μέχρι τα δόντια ή μαχητές. Δεν είναι έτσι».
Σχολιάζαμε τότε ότι χρειάζεται θάρρος για να μιλάς στον αστικό κόσμο μ’ αυτόν τον τρόπο. Η δική μας ανάλυση για το Παλαιστινιακό και για τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στο πλαίσιό του είναι πιο βαθιά και πιο πλατιά απ’ αυτή της Φραντσέσκα Αλμπανέζε. Είναι μια μαρξιστική ταξική και πολιτική ανάλυση. Ομως, οι αλήθειες που θαρραλέα εκφωνεί η Αλμπανέζε βοηθούν πολύ κόσμο να απαλλαγεί από τα σκατά της σιωνιστικής και ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας.
Ο ιταλικός αστυνομικοδικαστικός μηχανισμός έχει μακρά παράδοση από στήσιμο τέτοιου τύπου σκευωριών. Από την εποχή του Μουσολίνι και των φασιστών μέχρι την εποχή των αποκληθέντων «μολυβένιων χρόνων», όταν αρκούσε ακόμα και η γνωριμία με κάποιο μέλος οργάνωσης του αντάρτικου πόλης για να συλληφθείς, να ανακριθείς με βασανιστήρια, να δικαστείς και να καταδικαστείς.
Σήμερα, υπό την κυβέρνηση της φασιστο-Μελόνι, αυτός ο αστυνομικοδικαστικός μηχανισμός, με τη μακρά παράδοση στη βρόμικη δουλειά της προβοκάτσιας, στήνει μια υπόθεση για να χτυπήσει το μαζικό κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Οι ιταλοί εισαγγελείς συνέλαβαν ακόμα κιαι τον πρόεδρο του Συνδέσμου Παλαιστινίων της Ιταλίας, Μοχάμαντ Χανούν, για να βάλουν στον κοινό παρονομαστή της «στήριξης της τρομοκρατίας» ολόκληρο το κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα δεξιά, ακροδεξιά και φασιστικά μίντια πανηγυρίζουν και χύνουν χολή κατά της «ιταλικής Αριστεράς που βρέθηκε στη λάθος πλευρά της Ιστορίας».
Για παράδειγμα, η δεξιά «Libero» γράφει στο editorial της πρώτης σελίδας με την υπογραφή του Mario Sechi:
Η παρέα είναι ποικίλη. Και αυτοί είναι χαλασμένοι.
Ο Ντι Μπατίστα με τον Χννούν, συνέλεγαν βοήθεια «για την Παλαιστίνη», μια αλληλεγγύη που κατέληγε στη Χαμάς και όχι στο λαό. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της ιταλικής Αριστεράς: ότι τάχθηκε αμέσως και χωρίς τύψεις με το μέρος του επιτιθέμενου, με τη λάθος πλευρά της Ιστορίας.
Όχι, αγαπητοί σύντροφοι, το σκάνδαλο δεν είναι η φωτογραφία που τραβήξατε με τον Μοχάμαντ Χανούν· ούτε καν ο αυτοκτονικός σας ζήλος για χαμένες υποθέσεις. Το πολιτικό πρόβλημα είναι ότι βρίσκεστε στη λάθος πλευρά της Ιστορίας και δεν το αντιλαμβάνεστε. Από τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου προχωράτε μπροστά με ψεύτικες ειδήσεις εμπνευσμένες από τη Χαμάς, όταν ήταν ξεκάθαρο σε οποιονδήποτε ότι παιζόταν μια αναμέτρηση μεταξύ Καλού και Κακού και οι καλοί δεν ήταν αυτοί που σφάζουν παιδιά στην κούνια.
Το να στηρίζετε τους φιλοπαλαιστίνιους ήταν ένα κεφαλαιώδες λάθος. Οι λίγοι στο Δημοκρατικό Κόμμα που το κατάλαβαν (ο Ντελ Ρίο, η Πιτσιέρνο και άλλοι μεταρρυθμιστές) περιθωριοποιήθηκαν, αντιμετωπίστηκαν σαν παρίες σε ένα κόμμα του οποίου η επωνυμία είναι «δημοκρατικό», μόνο στη θεωρία.
Η σύγχυση πλέον είναι αδύνατη· επιπλέον, δεν υπάρχει ούτε καν ίχνος αυτοκριτικής: συνεχίζετε με υπέρτατη αλαζονεία και άγνοια. Πρόκειται για έναν συγχρωτισμό που είναι κοινός σε όλη τη Διεθνή της Αριστεράς: ανοιχτές πόρτες στη μετανάστευση και γάμος με την κουλτούρα της Παγκόσμιας Ιντιφάντα. Οι Δημοκρατικοί στην Αμερική πλήρωσαν το τίμημα ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα του Λευκού Οίκου στον Ντόναλντ Τραμπ· ο Εμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία κυβερνά εναντίον του ίδιου του εαυτού του· ο Κιρ Στάρμερ στο Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται στη δίνη της καταιγίδας, με ένα σκάνδαλο την ημέρα. Το τελευταίο αφορά τον Αλάα Αμπντ Ελ-Φατάχ, έναν υποτιθέμενο ακτιβιστή ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υποδέχτηκαν οι Εργατικοί στην Αγγλία με ανοιχτές αγκάλες, για να αποκαλυφθεί στη συνέχεια ότι πρόκειται για έναν αντισημίτη, αντιβρετανό, κατά συρροή μισούντα την αστυνομία του Ηνωμένου Βασιλείου, σε σημείο να εύχεται τον θάνατο των αστυνομικών.
Η παρέα είναι ποικίλη, οι σύντροφοι είναι αλλοιωμένοι. Σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη. Η Ιταλία δεν ανήκει σε αυτό το κόκκινο τσίρκο μόνο επειδή οι πολίτες, σε μια στιγμή διαύγειας, ψήφισαν την Κεντροδεξιά και επέλεξαν τη Μελόνι ως ηγέτιδα. Κάθε φορά που η Αριστερά θα αναφέρεται στη Γάζα, από εδώ και στο εξής όλοι θα θυμούνται ότι στήριζε όσους συγκέντρωναν χρήματα για τους σφαγείς της Χαμάς.
Η ψήφος έχει σημασία· το να ψηφίζει κανείς εναντίον αυτής της Αριστεράς είναι σωστό και δίκαιο.
Η φασιστο-Μελόνι το ‘παιξε τυπικά, εκφράζοντας απλά την ικανοποίησή της για την αστυνομική και δικαστική επιχείρηση, χωρίς περαιτέρω σχόλια. Ο σύμμαχός της, ηγέτης της Λέγκα και υπουργός Υποδομών, Ματέο Σαλβίνι, όμως, βρήκε την ευκαιρία για να βγει από το περιθώριο, δηλώνοντας: «Κάποιοι δεν κατάλαβαν τίποτα, κατέβηκαν να διαδηλώσουν υπέρ της λανθασμένης πλευράς. Ελπίζω να απελαθούν όσοι βρίσκονται παράνομα στην Ιταλία και η ειρηνευτική διαδικασία να συνεχιστεί, παρά το κίνημα υπέρ της Παλαιστίνης»!
Αυτός είναι ο στόχος τους το κίνημα υπέρ της Παλαιστίνης, για το οποίο η Χαμάς και οι άλλες οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης είναι ο νόμιμος εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού.
Η εξωνημένη ιταλική «Αριστερά» άρχισε τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης, αποδεχόμενη πλήρως την προβοκάτσια της φασιστο-Μελόνι και του αστυνομικοδικαστικού μηχανισμού.
«Καταδικάσαμε πάντα κάθε μορφή τρομοκρατίας, αλλά η Δεξιά πρέπει να σταματήσει την απαράδεκτη αυτή προπαγάνδα», ανακοίνωσαν οι Ιταλοί Οικολόγοι. Στο ίδιο μήκος κύματος το Δημοκρατικό Κόμμα συμπλήρωσε πως «όσοι νομίζουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν αισχρά την ιστορία αυτή, με στόχο να σπιλωθούν οι πρωτοβουλίες υπέρ των Παλαιστινίων, θα πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν όλες τις συνέπειες που προβλέπονται από τον νόμο».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Οι θέσεις μας… Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα – Δυο χρόνια σταθερότητας και η θέληση για απελευθέρωση
