Το περιστατικό έγινε στις 13 Γενάρη, αλλά έγινε γνωστό με ένα μήνα καθυστέρηση, χάρη σε βίντεο που δημοσίευσε ο περιφερειακός σταθμός ΙΟΝΙΑΝ TV χθες (στο τέλος μπορείτε να δείτε το βίντεο). Βλέπετε, ο θάνατος ενός εργάτη δεν αποτελεί είδηση, ακόμα κι όταν επέρχεται υπό… ιδιάζουσες συνθήκες.
Ο Μίρζα Μοσλίμ, ένας 22χρονος εργάτης από το Πακιστάν, βρήκε τραγικό θάνατο σε εργοστάσιο κατασκευής φερέτρων στην Πάτρα. Δούλευε ανασφάλιστος, όπως και άλλοι εργάτες. Δεκαοχτώ ήταν οι Πακιστανοί στο εργοστάσιο, έξι οι Ελληνες! Οταν πήγε κλιμάκιο του ΕΦΚΑ για έλεγχο, τ’ αφεντικά έδωσαν εντολή στους ανασφάλιστους να κρυφτούν. Ο Αλί κρύφτηκε στη σκεπή του εργοστάσιου και όταν έφυγαν οι ελεγκτές δόθηκε σήμα να γυρίσουν στις δουλειές τους. Καθώς ετοιμαζόταν να κατέβει, η οροφή υποχώρησε και ο εργάτης έπεσε από μεγάλο ύψος και τραυματίστηκε βαριά. Εξέπνευσε μετά από λίγες μέρες στο νοσοκομείο, όπου δηλώθηκε με άλλο όνομα! Λεπτομέρεια: στις 25 Γενάρη το εργοστάσιο τυλίχτηκε στις φλόγες και καταστράφηκε ολοσχερώς…
Ο δικηγόρος της επιχείρησης εμφανίζεται στο βίντεο να δηλώνει ότι ο Μίρζα είχε δώσει μόνος του άλλο όνομα, επειδή ο ίδιος δεν είχε χαρτιά. Ναι, αλλά εργαζόταν ανασφάλιστος. Αλλιώς τι δουλειά είχε να κρύβεται στη σκεπή; Κι αφού εργαζόταν ανασφάλιστος, τι χρειαζόταν το πλαστό όνομα;
Ο τραγικός θάνατος του μετανάστη εργάτη φέρνει με επιτακτικό τρόπο στην επικαιρότητα το ζήτημα των εργατών-σκιών. Των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται για χρόνια στην Ελλάδα και εξακολουθούν να είναι χωρίς χαρτιά, χωρίς άδεια παραμονής, και να δουλεύουν «μαύρα», κατατώντας αθύρματα του κάθε εργοδότη, από τα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας μέχρι τη ΒΙΠΕ της Πάτρας και από τα υπόγεια μεγάλων τουριστικών μονάδων στα νησιά και τα συσκευαστήρια αγροτικών προϊόντων μέχρι τα ραφτάδικα, τα βενζινάδικα και κάθε είδους επιχείρηση στις πόλεις. Για να αποκτήσουν χαρτιά πρέπει να έχουν επίσημα έγγραφα για την παραμονή τους επί χρόνια στη χώρα. Ομως για ν’ αποκτήσουν επίσημα έγγραφα πρέπει να έχουν χαρτιά. Ετσι, χιλιάδες μετανάστες εργάτες εξακολουθούν να ζουν με το φόβο της σύλληψης και του εγκλεισμού τους σε κάποια «Αμυγδαλέζα» και αναγκάζονται να δουλεύουν υπό τις χειρότερες εργασιακές συνθήκες, με άθλια μεροκάματα, σύγχρονοι σκλάβοι της καπιταλιστικής παραγωγής.
Το 2011 η χώρα είχε συγκλονιστεί από την απεργία πείνας 300 μεταναστών (αραβικής καταγωγής, οι περισσότεροι δούλευαν και κατοικούσαν στα Χανιά και τη γύρω περιοχή). Μολονότι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου δε σήκωσε τους τόνους και φαινόταν έτοιμος να υποχωρήσει και να δεχτεί τη νομιμοποίηση των απεργών πείνας μεταναστών, ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών ύψωσε τείχος αδιαλλαξίας. Δίπλα του στάθηκε με φανατισμό ο υπουργός Υγείας που χαρακτήριζε τους απεργούς πείνας «υγειονομική βόμβα στο κέντρο της Αθήνας». Ο υπουργός Εσωτερικών με την τευτονική αδιαλλαξία ήταν ο σημερινός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Ραγκούσης και υπουργός Υγείας ο Ανδρέας Λοβέρδος! Από τότε χρονολογούνται οι καλές σχέσεις και η καλή χημεία του Τσίπρα με τον Ραγκούση.
Εκείνη η απεργία πείνας ηττήθηκε «από τα μέσα», χάρη στη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με μια σειρά οπορτουνιστές που η αλληλεγγύη τους δεν ξεπερνούσε τα όρια της μικροαστικής ευπρέπειας και των καλών σχέσεών τους με τον ΣΥΡΙΖΑ. Παραπέμπουμε στη λεπτομερειακή ανάλυσή μας εκείνη την περίοδο, που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην Κόντρα:
Ο τραγικός θάνατος του Μίρζα Μοσλίμ επαναφέρει το βασικό αίτημα που εκείνη η απεργία πείνας ανέδειξε για πρώτη φορά με τόσο αποφασιστικό τρόπο: άδεια παραμονής σε όλους τους μετανάστες εργάτες. Για να βγουν από τις σκιές, για να πάψουν να αποτελούν αθύρματα στα χέρια κάθε καπιταλιστή εργοδότη, μικρού ή μεγάλου, για να εργάζονται με τους ίδιους όρους που εργάζονται και οι έλληνες εργάτες και οι εργάτες από χώρες-μέλη της ΕΕ.
