Τους 51, σύμφωνα με την επίσημη στατιστική, έφτασαν οι νεκροί σε εργατικά «ατυχήματα» από την αρχή του χρόνου. Οι τρεις τελευταίοι πέθαναν μέσα σε ένα διήμερο, στα τέλη της περασμένης εβδομάδας.
Ο 17χρονος Γιάννης Κατσιγαράκης, εργαζόμενος σε εταιρία σεκιούριτι, χτυπήθηκε από το ρεύμα την ώρα που προσπαθούσε να τοποθετήσει σύστημα ασφάλειας στο Καλό Χωριό Λασιθίου. Ενα 17χρονο παιδί στάλθηκε να κάνει ηλεκτρική σύνδεση χωρίς να έχει αποσυνδεθεί το σημείο από το δίκτυο της ΔΕΗ.
Την ίδια μέρα, ένας 27χρονος εργάτης από το Ηράκλειο, γλίστρησε και έπεσε από ύψος 7 μέτρων, καθώς με ένα συνάδελφό του τοποθετούσαν τέντα σε διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου οικοδομής. Ηταν σκαρφαλωμένος σε μια πτυσσόμενη σκάλα, χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας.
Την Κυριακή, έχασε τη μάχη με το θάνατο στο Θριάσιο Νοσοκομείο ο 20χρονος Χρήστος Βιτωράτος, που νοσηλευόταν με βαριά εγκαύματα επί 16 μέρες. Χτυπήθηκε από έκρηξη φιάλης προπανίου, την οποία προσπαθούσε να τοποθετήσει σε κοσμηματοπωλείο της Πάτρας.
Κάθε περιστατικό και μια ιστορία αυθαιρεσίας και εγκληματικής αδιαφορίας των αφεντικών. Μια ιστορία περιφρόνησης και παντελούς απουσίας στοιχειωδών μέτρων ασφάλειας. Ομως, εμείς θα σταθούμε στη μακάβρια στατιστική. 51 νεκροί εργάτες μέσα σ’ ένα εξάμηνο. Πολλαπλάσιοι οι σακατεμένοι. Και παντελώς άγνωστος ο αριθμός εκείνων που στο ίδιο χρονικό διάστημα χτυπήθηκαν από κάποια επαγγελματική ασθένεια, η οποία βεβαίως δεν καταγράφεται ως επαγγελματική αλλά ως κοινή.
Εχει ιδιαίτερη σημασία αυτή η στατιστική και από μια άλλη άποψη. Από την άποψη των κυοφορούμενων νέων ανατροπών στο ασφαλιστικό σύστημα. Οχι στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, κραυγάζουν τα αφεντικά και οι καλοταϊσμένοι οικονομολόγοι που υπηρετούν τα συμφέροντά τους. Το καθεστώς των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων πρέπει να αναθεωρηθεί λέει ο νόμος Ρέππα. Δεν είναι δυνατόν το 40% περίπου των εργαζόμενων να βγαίνουν στη σύνταξη πέντε χρόνια πιο πριν. Γι’ αυτούς που δεν θα δουν ποτέ σύνταξη στη ζωή τους δεν γίνεται λόγος. Οι χαμένες ζωές τους δεν γίνονται πρωτοσέλιδα, δεν συζητιούνται, δεν απασχολούν. «Ατύχημα» είναι η επίσημη εκδοχή, λες και πρόκειται για τροχαίο.
Είναι σίγουρο ότι ο 17χρονος Κατσιγαράκης δεν ήταν ασφαλισμένος στα Βαριά και Ανθυγιεινά. Ποιος ξέρει τι ειδικότητα τον είχαν δηλωμένο τα αφεντικά. Το ίδιο και ο 20χρονος Βιτωράτος, που η δουλειά του ήταν να κουβαλάει και να τοποθετεί φιάλες υγραερίου. Η δουλειά σήμερα έχει ελαφρύνει, λένε. Υπάρχουν συνθήκες ασφαλείς. Οι εργάτες, όμως, εξακολουθούν να σκοτώνονται. Η στατιστική είναι ίδια κι απαράλλαχτη κάθε χρόνο. Κανείς δεν λογαριάζει πως πέντε χρόνια πιο πριν στη σύνταξη σημαίνουν (τουλάχιστον) λιγότερες πιθανότητες για ένα «ατύχημα». Για να αναφερθούμε μόνο σ’ αυτή την πλευρά και όχι την άλλη, την εξίσου σημαντική, αυτή του καθημερινού αργού θανάτου σε βλαβερές και εξοντωτικές συνθήκες εργασίας.
