Φυσικά, οι κατώτατοι μισθοί δεν είναι για τους νεοπροσλαμβανόμενους, αλλά για τους λεγόμενους ανειδίκευτους. Μ’ αυτή τη διατύπωση, όμως, ο Πεταλωτής έκλεισε το μάτι σε συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τους καπιταλιστές, να συμφωνήσουν μια μικροαύξηση, για να βγουν όλοι από τη δύσκολη θέση. ΓΣΕΕ και καπιταλιστές να σώσουν το πνεύμα του «κοινωνικού εταιρισμού» και η κυβέρνηση να μην αναγκαστεί να καταφύγει σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, αλλά να δημαγωγεί ότι σέβαται τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Φυσικά, τις σέβεται όταν είναι συμβατές με το Μνημόνιο. Σ’ αυτό ήταν ξεκάθαρος ο Πεταλωτής: «Το μνημόνιο δεν καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Ενθαρρύνουμε αυτές τις συλλογικές διαπραγματεύσεις να έχουν ένα περιεχόμενο ανάλογο του μνημονίου».
Μια Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, υπογεγραμμένη από ΓΣΕΕ και καπιταλιστικές οργανώσεις, με μια αύξηση της τάξης του 1%, θα ήταν ό,τι πρέπει για την κυβέρνηση. Ούτε την τρόικα θα ενοχλούσε, αν αυτό το 1% δεν επεκτεινόταν και στις κλαδικές συμβάσεις, πράγμα που μπορεί να εξασφαλιστεί με την κατάργηση της διαιτησίας.
Αυτή την προοπτική άφησε να διαφανεί ο εργατοπατέρας Παναγόπουλος (για να ‘χει να λέει ότι «έσπασε» το Μνημόνιο) και στο καπάκι την άφησε ανοιχτή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. «Ας περιμένουμε πρώτα το αποτέλεσμα των συζητήσεων των συλλογικών διαπραγματεύσεων και μετά θα το δού-με», ήταν η απάντηση του Πεταλωτή.
Αν οι καπιταλιστές τραβήξουν το σκοινί ή αν η ΓΣΕΕ θελήσει κάτι παραπάνω, τότε η κυβέρνηση θα επιβάλλει το Μνημόνιο με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, όπως εμμέσως πλην σαφώς δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Οπως είναι γνωστό, το Μνημόνιο προβλέπει ότι «η κυβέρνηση θα εφαρμόσει μέτρα που θα εγγυώνται ότι οι τρέχοντες κατώτατοι μισθοί θα παραμείνουν σταθεροί σε ονομαστικούς όρους για τρία χρόνια». Ο Πεταλωτής, επιχειρώντας μια χοντροκομμένη λαθροχειρία και ποντάροντας στο ότι οι πολιτικοί συντάκτες ούτε που έχουν διαβάσει το Μνημόνιο, είπε: «Επειδή δε, όλο αυτό το διάστημα αναπτύσσεται μια δημόσια συζήτηση ως προς το τι περιλαμβάνει το μνημόνιο, θα ήθελα να αναφέρω ότι στο μνημόνιο αναφέρεται το “πάγωμα” των νεοπροσλαμβανομένων, των κατώτατων μισθών».
Αν αξίζει να σημειωθεί κάτι ακόμη, είναι ότι η κυβέρνηση, που μέχρι πριν από μερικές εβδομάδες σκιζόταν να λέει ότι το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν έχει να κάνει με τους μισθούς, τώρα γυρίζει την πλάκα και ευθυγραμμίζεται με όσα λένε ο Στρος-Καν και ο Ρεν. Προσέξτε τη διατύπωση του Πεταλωτή, που πρώτη φορά είναι τόσο καθαρή: «Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η ανταγωνιστικότητα, που είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος, έχει ειδικές διαστάσεις για την υλοποίησή της και για την αύξησή της. Και μια από αυτές τις διαστάσεις είναι και το κόστος εργασίας. Αυτό, νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να το παραβλέψει, γιατί το κόστος εργασίας έχει ένα σημαντικό ρόλο στην ίδια την ανάπτυξη και στην ίδια την οικονομία». Πάμε, λοιπόν, για ένα μακροχρόνιο πάγωμα μισθών, που σε συνδυασμό με τα άλλα μέτρα (αποσάθρωση εργασιακών σχέσεων) θα επιτρέψει στους καπιταλιστές ν’ αυξήσουν το βαθμό εκμετάλλευσης.
