«Αναθεώρηση των μνημονιακών μέτρων ζητά από την ελληνική κυβέρνηση η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας». Αυτός ήταν ο βαρύγδουπος τίτλος δελτίου Τύπου που εξέδωσε η ΓΣΕΕ στις 20 Ιούνη, το οποίο μεταξύ άλλων ανέφερε: «H αρμόδια επιτροπή του ΙLO μετά από προσφυγή της ΓΣΕΕ και σε συνέχεια της προηγούμενης απόφασής της του 2011, διαπίστωσε ότι η παρούσα εργασιακή πολιτική της ελληνικής Κυβέρνησης με την εφαρμογή των μνημονίων παραβιάζει τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας και συγκεκριμένα την ΔΣΕ 98, τη συλλογική αυτονομία και αποδυναμώνει τη διαδικασία συλλογικής διαπραγμάτευσης. Ζητά δε από την ελληνική Κυβέρνηση την επείγουσα αναθεώρηση των μέτρων και την αποκατάσταση των επιπτώσεών τους στην κοινωνία με άμεση διεξαγωγή πλήρους και ειλικρινούς κοινωνικού διαλόγου, όχι για τα θέματα που η Κυβέρνηση επιθυμεί, αλλά με την πλήρη συμμετοχή των κοινωνικών διαπραγματευτών».
Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι αυτά δεν έχουν καμιά σημασία. Αποτελούν σκέτο ευχολόγιο. Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) δεν είναι παρά ένας μηχανισμός συμβολής στην κοινωνική ειρήνη, που δρα σε διεθνές επίπεδο. Δίνει λόγο και στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, γιατί πρέπει κι αυτή να έχει «εμπόρευμα» για να «πουλάει» στους εργαζόμενους. Ετσι δουλεύει το σύστημα.
Εν προκειμένω, όμως, δεν έχουμε μόνο την πάγια μηδενική πρακτική αξία των όποιων αποφάσεων της ΔΟΕ. Εχουμε και μια πρόκληση. Η ΔΟΕ, με χρήματα της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης, οργάνωσε ελάχιστες μέρες μετά τη συγκεκριμένη απόφασή της, συνέδριο και «σεμινάριο υψηλού επιπέδου» (έτσι το διαφήμισε η ΓΣΕΕ). Η φιέστα έγινε στο Hilton, καλεσμένος ήταν ο Σαμαράς και την έναρξη κήρυξε ο υπουργός Εργασίας Ι. Βρούτσης! Για να πάρει μέρος στο σεμινάριο ήρθε και ο αρμόδιος επίτροπος Λάζλο Αντορ. Φυσικά, χαιρετισμούς απηύθυναν όλοι οι «κοινωνικοί εταίροι». Από Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ μέχρι Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ. Ολος ο καλός κόσμος μαζεύτηκε στις πολυτελείς σάλες του Hilton, πλημμυρισμένος από αγωνία για τη διόγκωση της ανεργίας, και αναζήτησε λύσεις για την «αντιμετώπιση της εργασιακής κρίσης στην Ελλάδα».
Ο Βρούτσης διαφήμισε την πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης και ο Αντορ την ευρωπαϊκή πολιτική για την «καταπολέμηση της ανεργίας». Η φιέστα της ΔΟΕ, ενός διεθνούς οργανισμού που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζόμενων, προσδίδει άλλο κύρος στις παπάρες του Αντορ και στους δακρύβρεχτους δεκάρικους του Βρούτση. Συνέπεσε μάλιστα η συγκεκριμένη φιέστα με την ορκωμοσία της νέας, δικομματικής κυβέρνησης, οπότε τοποθετήθηκε σαν κερασάκι στην τούρτα της κυβερνητικής προπαγάνδας.
Το θετικό είναι πως δεν υπάρχουν πλέον αφελείς για να χάψουν τα παραμύθια που σερβίρει η ΓΣΕΕ. Αυτές οι φιέστες είναι μια καλή ευκαιρία για φαγοπότι και δημόσιες σχέσεις. Σ' αυτές τις φιέστες αισθάνεται και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ότι αποτελεί εκλεκτό βραχίονα του αστικού συστήματος εξουσίας κι όχι σκέτο δουλικό. Από την άλλη, η αδιαφορία, ακόμη και η εχθρική στάση έναντι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας δεν οδηγεί πουθενά, όταν δεν υπάρχει κίνηση στην κατεύθυνση μιας ανεξάρτητης ταξικής οργάνωσης και δράσης.
