«Είμαστε συνταξιδιώτες σ’ ένα πλοίο που βουλιάζει. Αν καταλάβουμε ότι η μοίρα μας είναι κοινή θα μπορέσουμε να συγκλίνουμε και σε κοινές θέσεις». Μ’ αυτά τα λόγια σφράγισε τη σύντομη δήλωσή του ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος, βγαίνοντας από τη σύσκεψη των «κοινωνικών εταίρων», την περασμένη Τετάρτη.
Mη βιαστείτε να πείτε «παπαριές του Δασκαλόπουλου», πριν διαβάσετε τι δήλωσε ο Παναγόπουλος: «Σήμερα έγινε ένας ουσιαστικός διάλογος και πρέπει να είμαστε καθαροί, να μην αφήνουμε κανένα νέφος για να βγαίνουν συμπεράσματα στα δελτία ειδήσεων (…) Η συζήτηση έγινε σε ένα κλίμα που θέλω να σας το περιγράψω. Να μην προχωρήσει κι άλλο η βίαιη εσωτερική υποτίμηση που αποτελεί τη συνταγή της Τρόικα και εφαρμόζει η Κυβέρνηση. Να μην υποτιμηθεί κι άλλο η αξία της μισθωτής εργασίας» (η έμφαση δεν είναι δική μας, αλλά από το κείμενο που διένειμε το Γραφείο Τύπου της ΓΣΕΕ).
Και η ΓΣΕΕ στη δική της ανακοίνωση σημείωσε: «Παρά τις διαφωνίες κοινή συνισταμένη όλων των πλευρών αποτελεί η αναγκαιότητα διασφάλισης της Εθνικής Σύμβασης και η συνέχιση του διαλόγου (…) Στόχος και κοινή απόφαση είναι ο διμερής διάλογος εργοδοτών-εργαζομένων να μετατραπεί σε τριμερή, με τη συμμετοχή της κυβέρνησης».
Η παρουσία όλων σ’ αυτή τη σύναξη επιβεβαίωσε τους «συνταξιδιώτες» του Δασκαλόπουλου. Η δήλωση του Παναγόπουλου έδωσε απλά περισσότερη έμφαση.
Τι συμβολίζουν αυτά που ανακοινώθηκαν; Οτι η ΓΣΕΕ επικύρωσε με τον πιο επίσημο τρόπο όλα όσα έχουν γίνει σε βάρος των εργαζόμενων και των συνταξιούχων τα τελευταία δύο χρόνια. «Να μην υποτιμηθεί κι άλλο η αξία της μισθωτής εργασίας», δήλωσε με έμφαση ο Παναγόπουλος. Δηλαδή, ο γέγονε γέγονε και η ΓΣΕΕ δεν ζητάει τίποτα πίσω. Ζητάει απλά να μη γίνουν κι άλλα!
Δεν θυμόμαστε άλλη φορά εργατοπατέρες (εκτός από τους πουλημένους τραμπού-κους του προδικτατορικού Μακρηθεοδωρισμού) να έ-χουν μιλήσει με τέτοιο τρόπο. Να έχει προηγηθεί η πιο λυσσασμένη επίθεση του κεφάλαιου, με απανωτές αφαιρέσεις κατακτήσεων δεκαετιών, κι αυτοί να δηλώνουν ότι δεν έχουν καμιά απαίτηση, παρά μόνο να μη γίνουν άλλες περικοπές μισθών.
Οι καπιταλιστές από τη μεριά τους άπλωσαν όλη την ατζέντα των διεκδικήσεών τους στο τραπέζι (μπορεί να τις δει κανείς στην ιστοσελίδα του ΣΕΒ). Ζήτησαν να μη δοθεί η αύξηση που προβλέπει για τον Ιούλη του 2012 η ΕΓΣΣΕ. Να αναθεωρηθούν οι αυτόματες αυξήσεις που προβλέπονται στην ΕΓΣΣΕ και τις κλαδικές συμβάσεις (τριετίες και λοιπά επιδόματα). Αυτά ήταν το ορντέβρ. Ακολούθησαν πάγιες διεκδικήσεις του ΣΕΒ, όπως η μείωση του «μη μισθολογικού κόστους», η παροχή φορολογικών κινήτρων, η χρηματοδότηση προγραμμάτων «κατάρτισης» από το ΕΣΠΑ, η υιοθέτηση αυτούσιας της ευρωπαϊκής οδηγίας για τη μερική απασχόληση, η απλοποίηση των διαδικασιών για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η εκλογίκευση των προστίμων και των ποινικών κυρώσεων όπου δεν υπάρχει δόλος του εργοδότη, η άρση των περιπλοκών και των αντιθέσεων στην ισχύουσα εργατική νομοθεσία.
Πλην των μισθολογικών, η ΓΣΕΕ συμφώνησε να βάλει πλάτη για όλα τα άλλα και να απευθυνθεί από κοινού με τους καπιταλιστές στην κυβέρνηση για την υλοποίησή τους! Η ίδια ούτε για τα προσχήματα δεν κατέθεσε κάποια αιτήματα (π.χ. για την προστασία των ανέργων) ζητώντας από τους καπιταλιστές να τα προωθήσουν από κοινού.
Στο τέλος, ο Παναγόπουλος πανηγύρισε: σώσαμε τον 13ο και 14ο μισθό, σώσαμε την ΕΓΣΣΕ! Και με νόημα επανέλαβε, ότι η ΓΣΕΕ διαπραγματεύεται μόνο την ΕΓΣΣΕ και όχι τις κλαδικές συμβάσεις. Ακόμα και άθιχτη να μείνει η ΕΓΣΣΕ, το γεγονός ότι όλοι οι μισθοί και τα μεροκάματα τείνουν να κατέβουν στο επίπεδο της ΕΓΣΣΕ, με την αθρόα εφαρμογή των επιχειρησιακών και των ατομικών συμβάσεων, ουδόλως απασχολεί τους εργατοπατέρες.
Και βέβαια, συμφώνησαν να μελετήσουν τα ινστιτούτα τους προτάσεις για τη μείωση του «μη μισθολογικού κόστους». Δηλαδή, για τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των καπιταλιστών, που θα στείλει πιο βαθιά στα τάρταρα τα ασφαλιστικά ταμεία.
Ομως, ούτε η ΕΓΣΣΕ είναι εξασφαλισμένη. Ακόμα κι αν εφαρμοστεί μέχρι το τέλος του 2012 (δηλαδή με τις α-στείες αυξήσεις του Ιούλη), η επόμενη ΕΓΣΣΕ θα είναι χωρίς καμιά αύξηση και με «χτυπημένες» τις τριετίες. Κι αν δεν συμφωνήσει η ΓΣΕΕ, θα βρεθεί τρόπος να το επιβάλει η κυβέρνηση. Αλλωστε, το παζάρι συνεχίζεται «σε καλό κλίμα».
Οταν, λοιπόν, σ’ αυτό το παζάρι η μία πλευρά (οι καπιταλιστές) διατυπώνει κάποια αιτήματα, η άλλη πλευρά (η ΓΣΕΕ) δεν μπορεί να είναι μόνο άρνηση. Κάτι πρέπει να δώσει κι αυτή, αλλιώς θα πέσει η χατζάρα της τρόικας. Το ‘χουν βρει το κόλπο: δέχονται τα «λίγα», δήθεν για να αποφύγουν τα «πολλά».
ΥΓ: Οι «χαπενιτζήδες» του ΠΑΜΕ αυτή τη φορά δεν πήγαν να διαλύσουν τη συνάθροιση των «κοινωνικών εταίρων» κι ας έγινε στο ίδιο μέρος. Τα χάπενινγκ γίνονται μια φορά και έχουν μόνο συμβολική και όχι ουσιαστική σημασία.
