Πριν μερικά χρόνια και ενόψει του ξεπουλήματος του ΟΤΕ στο ιδιωτικό κεφάλαιο, η «πράσινη» συνδικαλιστική γραφειοκρατία ήρθε σε συμφωνία με τη «γαλάζια» κυβέρνηση, πουλώντας εν ψυχρώ τους νέους εργαζόμενους, οι οποίοι άρχισαν να προσλαμβάνονται με διαφορετικό εργασιακό καθεστώς. Πούλησε τα παιδιά της, για να διατηρήσει κάποια από τα δικά της κεκτημένα.
Τώρα, η υπό τη γερμανική Deutsche Telekom διοίκηση του ΟΤΕ απαιτεί να τεθούν επί τάπητος και οι μισθοί και οι εργασιακές σχέσεις των παλιών εργαζόμενων, διότι «κοστίζουν» υπερβολικά. «Το εργασιακό κόστος αντιστοιχεί σήμερα στο 33% των εσόδων του οργανισμού, έναντι μέσου όρου 22% στην Ευρώπη», εξαιτίας «παρελθοντικών όρων, όπως τα χρονοεπιδόματα και οι ωριμάνσεις, που νομοτελειακά αυξάνουν το κόστος και πρέπει να καταργηθούν για να παραμείνει υγιής ο ΟΤΕ», απεφάνθη ο φον Βουρλούμης, που διατηρείται ακόμη στα πόστα του προέδρου και του δι-ευθύνοντος συμβούλου του ΟΤΕ, παρά τη δίωξη σε βαθμό κακουργήματος που αντιμετωπίζει. «Θα επιδιωχθεί νέο εργασιακό καθεστώς, κατόπιν διαπραγματεύσεων με την ΟΜΕ-ΟΤΕ», είπε ο Βουρλούμης, σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι δεν έχει αυταπάτες ότι οι επιδιωκόμενες αλλαγές θα γίνουν εύκολα. Ομως, «δεν υπάρχει άλλη επιλογή», συμπλήρωσε, προσθέτοντας με νόημα ότι είναι προτιμότερο να υποστούν σήμερα όλοι οι εργαζόμενοι θυσίες, παρά να έρθει η στιγμή που κάποιοι θα υποχρεωθούν να φύγουν!
Οπως λένε οι πληροφορίες, ο Βουρλούμης έστειλε επιστολή στην ΟΜΕ-ΟΤΕ με την οποία ζητάει την κατάργηση του χρονοεπιδόματος και των ωριμάνσεων, τη μείωση της αμοιβής για υπερωρίες και, βέβαια, μηδενικές αυξήσεις για το 2010 και το 2011. Ζητά, επίσης, αλλαγή των άρθρων του κανονισμού προσωπικού που αναφέρονται στις απολύσεις.
Προσέξτε την επιχειρηματολογία: ο ΟΤΕ δεν υποστηρίζει ότι δεν είναι κερδοφόρος, αλλά κάνει σύγκριση του εργασιακού «κόστους» σε σχέση με τα έσοδα. Είτε αληθεύουν τα ποσοστά που ανέφερε ο Βουρλούμης είτε όχι, η σύγκριση δεν έχει καμιά σημασία. Το ποσοστό θα μπορούσε να μειωθεί εάν αυξάνονταν τα έσοδα, οπότε με τη λογική αυτή θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε τη διοίκηση Βουρλούμη για ανικανότητα, διότι έχασε πελάτες και έσοδα έναντι των ανταγωνιστών της. Αυτό, όμως, είναι κάτι που αφορά τα αφεντικά του μάνατζερ Βουρλούμη και όχι τους εργαζόμενους.
Στην εποχή του Μνημόνιου και της οικονομικής κατοχής, κάθε καπιταλιστική επιχείρηση, ακόμη και οι κερδοφόρες σαν τον ΟΤΕ, αναζητά τρόπους ν’ αυξήσει την κερδοφορία της μέσω του χτυπήματος των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Ο ΟΤΕ είναι μια λαμπρή απόδειξη του ότι κέρδη και μισθοί είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Για ν’ αυξηθούν τα κέρδη πρέπει να μειωθούν οι μισθοί. Αυτό όμως «διαβάζεται» κι αντίστροφα.
