Κάθε φορά που μια κυβέρνηση σχεδιάζει να προωθήσει ένα πακέτο αντεργατικών μέτρων, φτιάχνει πρώτα μια «επιτροπή σοφών», η οποία αναλαμβάνει, με αμερόληπτο υποτίθεται τρόπο, να μελετήσει το ζήτημα και να εισηγηθεί λύσεις. Τα πορίσματα αυτών των επιτροπών χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για προπαγανδιστικούς λόγους. Διαρρέουν στον Τύπο, προκαλείται συζήτηση, ελέγχονται αντιδράσεις, φτιάχνεται το κλίμα. Στη συνέχεια, έρχονται οι κυβερνήσεις, οργανώνουν μια φάρσα «δημόσιας διαβούλευσης» και ψηφίζουν τα μέτρα που από την αρχή είχαν σχεδιάσει, παριστάνοντας μάλιστα και τις κοινωνικά ευαίσθητες, αφού δεν υιοθετούν τα –συνήθως εξωφρενικά αντιδραστικά– μέτρα που εισηγούνται οι «σοφοί». Εφαρμόζουν, δηλαδή, τη γνωστή τακτική του Νασρεντίν Χότζα.
Η τελευταία φορά που ζήσαμε αυτή τη μεθόδευση ήταν με την επιτροπή Αναλυτή για το Ασφαλιστικό. Ο Αναλυτής και η παρέα του χρυσοπληρώθηκαν για να μη κάνουν τίποτα. Εβγαλαν ένα πόρισμα της πλάκας, στο οποίο ο Αναλυτής μάζεψε κάποιες από τις πάγιες νεοφιλελεύθερες απόψεις για το Ασφαλιστικό, δούλεψε ο ίδιος σαν «λαγός» της κυβέρνησης για ένα διάστημα και στη συνέχεια αποσύρθηκε από το προσκήνιο.
Αν ο Αναλυτής ήταν πρώην αντιπρόεδρος του ΣΕΒ, δηλαδή ένας εξ ορισμού αναξιόπιστος για τους εργαζόμενους «σοφός», δεν ισχύει το ίδιο για τον Ι. Κουκιάδη. Πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, καθηγητής Εργατικού Δικαίου, με πολύ καλές σχέσεις με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που τον έχει χρησιμοποιήσει κατ’ επανάληψη, ο Κουκιάδης επιλέχτηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή για να εισηγηθεί, ως πρόεδρος μιας ακόμη «επιτροπής σοφών», αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις.
Τι θα έβγαζε ως πόρισμα μια τέτοια επιτροπή; Υπήρχε περίπτωση να βγάλει πόρισμα που να βελτιώνει, οριακά έστω, τις εργασιακές σχέσεις προς όφελος των εργαζόμενων; Να εισηγηθεί, για παράδειγμα, τη στοιχειωμένη ως αίτημα καθιέρωση του 7ωρου-35ωρου, την απαγόρευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, την απαγόρευση των υπερωριών κ.λπ.; Οχι βέβαια. Βάζοντας τον Κουκιάδη μπροστάρη η κυβέρνηση ήξερε καλά πως δε θα της χάλαγε την επιχείρηση. Ετσι και έγινε. Το πόρισμα παραδόθηκε τον περασμένο Δεκέμβρη, αλλά κρατήθηκε επτασφράγιστο μυστικό. Βλέπετε, εκείνη την περίοδο το βάρος έπεφτε στο Ασφαλιστικό και η κυβέρνηση δεν ήθελε να φορτίσει το κλίμα. Ο Κουκιάδης από τη μεριά του τήρησε το fairplay. Δεν είπε κουβέντα. Μόλις ψηφίστηκε το Ασφαλιστικό, άναψε το πράσινο φως από την κυβέρνηση και άρχισαν οι διαρροές. Διαρροές που αποκαλύπτουν ένα καθαρά αντεργατικό πόρισμα, που εισηγείται μέτρα όπως η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων, η μείωση της αποζημίωσης για απόλυση, η μη επαναπρόσληψη εργαζόμενου ακόμη κι αν έχει υπέρ του δικαστική απόφαση κ.ά.
Ταυτόχρονα, άρχισε και το γνωστό προπαγανδιστικό παιχνίδι: μαστίγιο οι «σοφοί», καρότο η κυβέρνηση. Αφού πέρασε το πρώτο σοκ, η κυβέρνηση άρχισε να εντοπίζει το πεδίο που πρώτα θα στραφεί. Είναι ο στενός και ευρύτερος δημόσιος τομέας. Ο Αλογοσκούφης έριξε τα πρώτα πυρά απαντώντας σε μια εμφανώς προσυμφωνημένη ερώτηση, σε συνέντευξή του στην «Απογευματινή της Κυριακής» (13.4.08).
– Πώς απαντάτε ειδικότερα στους εργαζομένους που ανησυχούν για αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις των ΔΕΚΟ με τις ιδιωτικοποιήσεις;
«Γιατί θα πρέπει να διαιωνίζουμε τις διαφορές στις εργασιακές σχέσεις; Εργασιακές σχέσεις δυο ταχυτήτων δεν δικαιολογούνται. Σε κάθε περίπτωση, όμως, κινούμαστε με μια λογική και ήπιας προσαρμογής και ήπιας προώθησης των μεταρρυθμίσεων. Δεν επιδιώκουμε τις κοινωνικές αναταράξεις, αλλά ούτε συμβιβαζόμαστε με τη διαιώνιση των κοινωνικών αδικιών».
«Κοινωνική αδικία» είναι η ύπαρξη καλύτερων εργασιακών σχέσεων στις ΔΕΚΟ και όχι η αθλιότητα του ιδιωτικού τομέα! Εκείνο, όμως, που πέρασε ασχολίαστο ήταν η ταύτιση με τον Αλογοσκούφη του Πασόκου Α. Παπαδόπουλου, που την ίδια μέρα έδινε συνέντευξη στην «Ελευθεροτυπία» (ούτε συνεννοημένοι να ήταν). «Τι θα λέγατε στη γενιά των 700 ευρώ;», ρωτά ο δημοσιογράφος, για να εισπράξει «πληρωμένη» απάντηση: «Θα ρωτούσα πρώτα τον εαυτό μου και μετά κάποιους αμύντορες του ακατανόητου λόγου πώς π.χ. ερμηνεύεται το γεγονός ότι για την ίδια εργασία ο οδηγός ενός κλαρκ σε ένα μεγάλο σουπερμάρκετ να έχει μισθό 700 ευρώ και ο αντίστοιχος στις μεγάλες ΔΕΚΟ 2.000 ευρώ; Αυτό αντανακλά τις μεγάλες στρεβλώσεις που υπάρχουν στην οικονομία. Επομένως, θα ρωτούσα αυτούς που θέλουν να μειωθεί η ανεργία και να αυξηθούν οι αμοιβές πολύ πάνω από τα 700 ευρώ, κάτι που είναι σωστό και αναγκαίο, θα έφτανε, άραγε, μια διαταγή των τροπαιοφόρων της διανομής, είτε της δίκαιης είτε της ριζοσπαστικής; Ή μήπως αυτό θα προερχόταν από βιώσιμες και ανταγωνιστικές στο σημερινό περιβάλλον παραγωγικές δομές;».
