Πλησιάζει ο καιρός που θ’ αρχίσει η μετεγκατάσταση του εργοστασίου του Παπαστράτου από τον Πειραιά στον Ασπρόπυργο και οι καπιταλιστές της Φίλιπ Μόρρις αρνούνται να βάλουν λεωφορεία για τη μεταφορά των εργατών από τις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά στις νέες εγκαταστάσεις τους, που βρίσκονται ψηλά, στην άκρη του Ασπρόπυργου, όπου δεν πηγαίνει δημόσια συγκοινωνία. Δίνουν μόνο 150 ευρώ το μήνα ως έξοδα μετακίνησης, ενώ γνωρίζουν, ότι πολλοί εργάτες δε διαθέτουν δικό τους μεταφορικό μέσο και ότι τα χρήματα αυτά δε φτάνουν ούτε για ζήτω, μιας και θα αναγκάζονται να χρησιμοποιούν και ταξί. Δε φτάνει που οι εργάτες θα χάνουν πολύ χρόνο, απλήρωτο, στο δρόμο για να φτάνουν στη δουλειά, θέλουν να τους επιβάλουν με το ζόρι και τη σημαντική δαπάνη της μετακίνησή τους. Για να δέσουν δε το γάϊδαρό τους και να κάνουν ακόμη πιο δύσκολη τη ζωή των συναδέλφων της συνδικαλιστικής παράταξης «Αμεση Δημοκρατία», υποχρέωσαν τα σκυλάκια τους, τους εργατοπατέρες, να βάλουν αυτή τους την απόφαση ως ένα από τα άρθρα της νέας ξεπουληματικής επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας.
Γιατί αυτή η επιμονή της Φίλιπ Μόρρις; Τους κοστίζει λιγότερο με τα 150 ευρώ που δίνει στον κάθε εργάτη από το να βάλει λεωφορεία για τη μετακίνησή τους; Σε καμιά περίπτωση δεν κοστίζει λιγότερο. Τότε γιατί το κάνει; Το κάνει γιατί θέλει να εξωθήσει πολλούς εργάτες σε παραίτηση, για να μη φανεί ότι τους απολύει η εταιρία και να διεκδικούν οι εργάτες την αποζημίωση και το σπουδαιότερο για να μη χρεωθεί η εταιρία τις απολύσεις κι άλλων εκατοντάδων εργατών. Ανεξάρτητα από το τι προβλέπει η εργατική νομοθεσία και η νομολογία για τις μετακινήσεις εργατών επιχειρήσεων, που μονομερώς αποφασίζουν να μετεγκατασταθούν σ’ άλλη περιοχή του Λεκανοπέδιου, ένα είναι σίγουρο. Η εταιρία είναι υποχρεωμένη να βάλει λεωφορεία και ακόμη να θεωρεί εργάσιμο το χρόνο της μετακίνησης από και προς το εργοστάσιο. Ας μη ξεχνάμε, ότι με την αρχική έγκριση της «επένδυσης» οι καπιταλιστές της Φίλιπ Μόρρις θα έπαιρναν 20 εκατ. ευρώ. Δε γνωρίζουμε τι ποσό τελικά πήραν, γιατί σύμφωνα με τον «αναπτυξιακό» νόμο το αρχικό σχέδιο μπορεί να αναθεωρηθεί και να αυξηθεί το ποσό της δωρεάν κρατικής συμμετοχής και αυτό δεν δημοσιοποιείται.
Η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμη για τη δουλειά και το ψωμί εκατοντάδων εργατών του Παπαστράτου. Πρέπει να κινηθούν άμεσα και να δεσμεύσουν την Φίλιπ Μόρρις να κρατήσει όλους τους εργάτες, μόνιμους και συμβασιούχους, και στο νέο εργοστάσιο.
Στις 6, 7, και 8 Μάρτη του 2007 είχαν γίνει εκλογές και τις είχαν κερδίσει οι εργατοπατέρες, αφού πρώτα είχαν καλλιεργήσει μαζί με την εργοδοσία της Φίλιπ Μόρρις κλίμα φόβου στους εργάτες, ότι δηλαδή εάν παραμείνει στο προεδρείο του σωματείου η «Αμεση Δημοκρατία» δε θα γίνει η μετεγκατάσταση του εργοστασίου στον Ασπρόπυργο, θα φύγει από την Ελλάδα η Φίλιπ Μόρρις και όλοι οι εργάτες θα χάσουν ην δουλειά τους. Οσο κι αν αυτό φαίνεται χαζό, γιατί η Φίλιπ Μόρρις δε θα κλώτσαγε τα 20 και πάνω εκατ. ευρώ από τον κρατικό κορβανά και τόσα άλλα που θα έχανε εάν έφευγε από μια αγορά που την ελέγχει. Η προσφυγή που έκαναν οι εργαζόμενοι που κινούνται γύρω από την «Αμεση Δημοκρατία» κατά του ΔΣ και των αποφάσεων της γενικής συνέλευσης που έγινε στις 6, 7, και 8 Μάρτη κερδήθηκε και έτσι τόσο το ΔΣ όσο κι όλες οι αποφάσεις βγήκαν παράνομες. Αυτές οι αποφάσεις, σε συνδυασμό με την παρανομία της Φίλιπ Μόρρις να μην ικανοποιεί τις υποχρεώσεις της έναντι των εργατών που συνταξιοδοτούνται, υποχρεώσεις που απορρέουν από το ιδιωτικό συνταξιοδοτικό που είχε φτιάξει παλιά ο Παπαστράτος (στο πλαίσιο της ρεφορμιστικής πολιτικής του δεν έβαζαν φράγκο οι εργάτες) εξαγρίωσαν πάλι τους εργάτες που άρχισαν να ξεθαρρεύουν. Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, με την κατάργηση και της νέας ξεπουληματικής επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης εργασίας, οι εργάτες οφείλουν να απαιτήσουν μαζικά από την εργοδοσία να τους πληρώνει με τις συμφωνίες που είχαν πετύχει επί Παπαστράτου και να τους καταβάλει όλα τα κλεμμένα.
