Ολα ακολουθούν το δρόμο μιας καλοσχεδιασμένης μεθόδευσης με επικοινωνιακά και ουσιαστικά στοιχεία. Τίποτα δε γίνεται τυχαία. Ας δούμε τις εξελίξεις και τα δεδομένα:
♦ Η κυβέρνηση θέλει να βγει από την κοινοτική επιτήρηση, για να χρησιμοποιήσει την έξοδο ως «βαρύ χαρτί» στο προεκλογικό χρηματιστήριο. Η ΕΕ εγείρει ζήτημα Ασφαλιστικού, αφού έχει κατατάξει την Ελλάδα στις χώρες «υψηλού κινδύνου». Η κυβέρνηση, όμως, δεν θέλει να ανοίξει το Ασφαλιστικό προεκλογικά, για ευνόητους λόγους. Θέλει να πάρει πρώτα τη δεύτερη τετραετία και μετά να εξαπολύσει την επίθεση. Εδώ δεν προχώρησε ούτε καν στη σύσταση της επιτροπής για την επανάκριση των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. Πώς θα ισορροπήσει ανάμεσα στην πίεση της Κομισιόν και τις προεκλογικές της ανάγκες;
♦ Αντί να βγουν μπροστά τα κυβερνητικά στελέχη, βάζουν τον Ν. Αναλυτή, πρόεδρο της Επιτροπής «εμπειρογνωμόνων». Τι εστί Αναλυτής; Βιομήχανος. Στέλεχος του «Τιτάνα», επί σειρά ετών αντιπρόεδρος του ΣΕΒ, αρμόδιος για τις σχέσεις με τη ΓΣΕΕ, στη συνέχεια πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΟΚΕ). Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Με μια συνέντευξη στο «Ρόιτερς» και με δηλώσεις στα ελληνικά ΜΜΕ την επόμενη, πρόσφερε ένα διήμερο ποτ-πουρί ασφαλιστικής τρομοκρατίας (θα δούμε παρακάτω το περιεχόμενό του).
♦ Μαζί με τον Αναλυτή εμφανίστηκε και ο Τσιτουρίδης με… βελτιωμένη δήλωση στους δημοσιογράφους: «Οι θέσεις της κυβέρνησής μας είναι δεν θα αιφνιδιάσουμε κανέναν και δεν πρόκειται να θίξουμε διαμορφωμένες ορθολογικές προσδοκίες και δικαιώματα εργαζομένων». Το επίθετο «ορθολογικές» προστίθεται για πρώτη φορά μπροστά από το ουσιαστικό «προ-σδοκίες», υπονοώντας (ευθέως και όχι εμμέσως), ότι υπάρχουν και «μη ορθολογικές» προσδοκίες των εργαζόμενων. Ποιες είν’ αυτές; Σφίγγα ο Σάββας. Εν αντιθέσει με τον Αναλυτή, βέβαια, που είπε ότι το όριο ηλικίας για τους κάτω των 35 ετών μπορεί κάλλιστα να αυξηθεί, διότι όποιοι βρίσκονται σ’ αυτή την ηλικία δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλιση.
♦ Με το κλίμα έτοιμο, ο Αλογοσκούφης προχώρησε σε συνάντηση με τον επίτροπο Χ. Αλμούνια. Στις δηλώσεις που έκαναν μετά τη συνάντηση (οι οποίες πάντοτε σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι συμφωνημένες εκ των προτέρων), ο Αλμούνια σημείωσε ότι ο Αλογοσκούφης του εξέθεσε κάποιες σκέψεις για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, αλλά λόγω των επικείμενων εκλογών στην Ελλάδα δεν αναμένεται να ληφθούν κάποια μέτρα.
Η πολιτική παραφιλολογία (ή παραπολιτική φιλολογία, αν θέλετε) στην Ελλάδα ασχολήθηκε μόνο με την αναφορά Αλμούνια σε επικείμενες εκλογές, στο πλαίσιο του γνωστού παιχνιδιού «μάντεψε πότε θα γίνουν οι πρόωρες εκλογές». Η ουσία, όμως, βρίσκεται στο πρώτο σκέλος της τοποθέτησης του Επιτρόπου Οικονομικών της ΕΕ. Στο ότι συζήτησε με τον Αλογοσκούφη το Ασφαλιστικό και εκείνος του αποκάλυψε το βασικό περιεχόμενο του κυβερνητικού σχεδίου. Δικαίως, λοιπόν, μιλούν κάποιοι της αντιπολίτευσης για «κρυφή ατζέντα» της κυβέρνησης. Δικαίως, στο πλαίσιο του αστικού πολιτικού ανταγωνισμού. Γιατί οι πάντες ξέρουν ότι σε μία κατεύθυνση εστιάζονται και οι νέες αλλαγές στο ασφαλιστικό: στην ίδια που είχαν εστιαστεί και όλες οι προηγούμενες: αύξηση ορίων ηλικίας και μείωση συντάξεων. Οι τεχνικές αλλάζουν από εποχή σε εποχή και από νόμο σε νόμο, η ουσία όμως μένει αναλλοίωτη. Για ποια «κρυφή ατζέντα» γίνεται, λοιπόν, λόγος; Ολοφάνερη είναι η ατζέντα και απλώς η μεθόδευση γίνεται συνυπολογίζοντας τις εκλογικές ανάγκες της κυβέρνησης.
Ο Αλμούνια έδειξε πλήρη κατανόηση γι’ αυτές τις εκλογικές ανάγκες της κυβέρνησης. Εχει διατελέσει υπουργός και ξέρει απ’ αυτά. Ταυτόχρονα, όμως, δεν δεσμεύτηκε δημόσια για έξοδο της Ελλάδας από το καθεστώς επιτήρησης τον Ιούνη, όπως έκανε για τη Γερμανία. Προφανώς, θέλει να πάρει περισσότερες συμβάσεις και ίσως χρειαστεί το ζήτημα να το χειριστεί σε υψηλό πολιτικό επίπεδο ο ίδιος ο Καραμανλής, αν αποφασίσει να πάει σε πρόωρες εκλογές την άνοιξη. Αν αποφασίσει για το φθινόπωρο, τότε μπορεί να περιμένει τον Ιούνη.
Οσο για τις δηλώσεις Αναλυτή, δεν είπε τίποτα καινούργιο. Αφού καταστροφολόγησε (λες και θα καταρρεύσει ο ελληνικός καπιταλισμός από το Ασφαλιστικό), μίλησε για αύξηση των ορίων ηλικίας των εργαζόμενων που είναι κάτω των 35 ετών. Πέρα από τη σημασία που έχει ο διαχωρισμός σε νέους και παλιούς εργαζόμενους, πρέπει να σημειώσουμε ότι πάντοτε αυτός ο διαχωρισμός ήταν το πρώτο βήμα για την εξίσωση προς τα κάτω, προς ένα χειρότερο καθεστώς κοινωνικής ασφάλισης. Ο ίδιος δεν παρέλειψε να υποστηρίξει πως πρέπει να καταργηθεί κάθε μορφή πρόωρης συνταξιοδότησης (και η 35ετία, δηλαδή) και να παραμείνουν μόνο τα Βαρέα και Ανθυγιεινά, με αναθεώρηση του καταλόγου, φυσικά (θα αποχαρακτηριστούν τα περισσότερα επαγγέλματα).
Σήμερα, λοιπόν, ζούμε τα προεόρτια, κάτι σαν μπαράζ ψυχολογικού πολέμου, και μετά τις εκλογές θα δεχτούμε την επίθεση.
