Στις 9 Ιούνη του 2008, οι 22 από τους 27 υπουργούς Εργασίας των κρατών-μελών της ΕΕ ψήφισαν στο Συμβούλιο τις τροποποιήσεις της Οδηγίας 88 του 2003 με τις οποίες εισάγονται βαριές αντεργατικές ρυθμίσεις που μας πηγαίνουν πίσω, σ’ έναν εργασιακό μεσαίωνα. Συγκεκριμένα, δίνουν τη δυνατότητα στους καπιταλιστές να απασχολούν τους εργαζόμενους μέχρι 65 ώρες τη βδομάδα και να διαχωρίζουν την εφημερία σε ανενεργό και ενεργό χρόνο, ώστε τον ανενεργό χρόνο να μην τον θεωρούν χρόνο εργασίας.
Στη συνέχεια, ο πρόεδρος του Συμβουλίου των υπουργών Εργασίας μαζί με την Κομισιόν συνδιαμόρφωσαν την κοινή Θέση που δημοσιεύτηκε στις 15 Σεπτέμβρη στην επίσημη εφημερίδα της ΕΕ. Στις 18 Σεπτέμβρη δημοσιεύτηκε ανακοίνωση της Κομισιόν, με την οποία εξηγεί για ποιους λόγους συμφώνησε με το Συμβούλιο των υπουργών Εργασίας.
Για παράδειγμα, η Κομισιόν πρότεινε να εξεταστεί μετά από τρία χρόνια η δυνατότητα κατάργησης του άρθρου 22, με το οποίο δίνεται το δικαίωμα στους καπιταλιστές να απασχολούν τους εργαζόμενους 65 ώρες στην πενθήμερη εβδομάδα, δηλαδή 13 ώρες την ημέρα, χωρίς να πληρώνουν δραχμή για τις επιπλέον 17 πέρα από τις 48 ώρες. Το Συμβούλιο Υπουργών, σύμφωνα μ’ αυτό που αναφέρεται στην κοινή θέση, δεν δέχτηκε αυτή την πρόταση της Κομισιόν, ούτε ακόμη τη θέση του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου για την κατάργηση του άρθρου 22 μετά από τρία χρόνια.
Καταρχάς, πρέπει να τονίσουμε ότι οι κύριοι αυτοί περιορίζουν το χρόνο που μπορούν να έχουν οι εργαζόμενοι για ύπνο, ξεκούραση και τις δικές τους δραστηριότητες μόνο στις 11 ώρες! Δεύτερον, πρέπει να τονίσουμε ότι οι υπουργοί Εργασίας των χωρών της ΕΕ φέρονται πολύ πιο σκληρά από τους τεχνοκράτες της Κομισιόν, που έχουν την φήμη του σκληρού και στις προτάσεις τους βάζουν φανερά τα συμφέροντα του κεφαλαίου πάνω από τα συμφέροντα των εργαζόμενων και αδιαφορούν απροκάλυπτα για τις λαϊκές επικρίσεις και διαμαρτυρίες, οποιαδήποτε μορφή και αν παίρνουν αυτές. Είναι τόσο κυνικό το Συμβούλιο που στην κοινή θέση δηλώνει, ότι «η πρόταση επιδιώκει να παράσχει μεγαλύτερη ευελιξία στους εργοδότες και στα κράτη μέλη κατά την οργάνωση του χρόνου εργασίας».
Στις 5 Νοέμβρη, συνεδρίασε στις Βρυξέλλες η Επιτροπή Απασχόλησης και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και συζήτησε πάνω στην Κοινή Θέση του Συμβουλίου Υπουργών και της Κομισιόν. Σ’ αυτή την επιτροπή πήρε μέρος και ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δ. Παπαδημούλης, που εκπροσώπησε μάλιστα και την «Ευρωπαϊκή Ομάδα της Αριστεράς» στις συνεδριάσεις της, ενόψει της συζήτησης που θα ξαναγίνει στις 15-18 Δεκέμβρη στην Ολομέλεια του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου πάνω στην Κοινή Θέση Συμβουλίου και Κομισιόν. Η επιτροπή αυτή πήρε μερικές αποφάσεις που θα τις εισηγηθεί στην ολομέλεια.
Ο Δ. Παπαδημούλης, ενώ γνωρίζει τόσο την Κοινή Θέση της 15ης Σεπτέμβρη όσο και την Ανακοίνωση της Κομισιόν, χαρακτηρίζει πολύ σημαντικές τις αλλαγές που προτείνει η επιτροπή να γίνουν στην Κοινή Θέση. Ποιες είν’ αυτές; Πρώτον, μέσα σε τρία χρόνια να καταργηθεί το δικαίωμα των καπιταλιστών να απασχολούν τους εργαζόμενους 65 ώρες στην πενθήμερη εβδομάδα. Δεύτερον, ορίζονται αυστηρότεροι όροι εφαρμογής του δικαιώματος αυτού (αυτό αναφέρει γενικά στην ανακοίνωσή του ο Δ. Παπαδημούλης, χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα πράγματα). Τρίτον, το σύνολο του χρόνου εφημερίας θεωρείται χρόνος εργασίας. Τέταρτο, τον συνυπολογισμό των περιόδων εργασίας στις περιπτώσεις περισσότερων της μιας συμβάσεων.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο Δ. Παπαδημούλης γνωρίζει ότι η πλειοψηφία των ευρωβουλευτών είναι υπέρ των βασικών επιλογών της Κοινής Θέσης που συνδιαμόρφωσαν Συμβούλιο και Κομισιόν. Γνωρίζει ακόμη, ότι η εξαίρεση του άρθρου 22, που δίνει το δικαίωμα στους καπιταλιστές ν’ απασχολούν τους εργαζόμενους για 65 ώρες στην πενθήμερη εβδομάδα καθώς και ο χωρισμός της εφημερίας σε ενεργό και ανενεργό χρόνο είναι από τα βασικά ζητήματα στα οποία δεν θα κάνουν πίσω Συμβούλιο και Κομισιόν. Γνωρίζει ακόμη, ότι το πρώτο από τα αιτήματα που ψηφίστηκε στην επιτροπή το είχε ξαναεισηγηθεί το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και δεν το δέχτηκαν οι άλλοι δύο θεσμοί. Γνωρίζει ακόμη, ότι το Συμβούλιο απέρριψε τα άλλα αιτήματα και αυτό το αποδέχτηκε η Κομισιόν. Γνωρίζει τέλος, ότι οι αποφάσεις του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου έρχονται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Υπουργών και τις νομοθετικές προτάσεις της Κομισιόν. Παρολαυτά, ο «ριζοσπάστης και αντιδογματικός αριστερός» εκθειάζει τις αποφάσεις της επιτροπής του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, βλογώντας τα γένια του, με σκοπό να καλλιεργήσει φρούδες ελπίδες στους έλληνες εργαζόμενους.
Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, ότι η υπόθεση μ’ αυτή τη μεσαιωνικού τύπου Οδηγία θα κλείσει μετά τη δεύτερη συζήτηση στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Σε κάθε περίπτωση θα κλείσει μέσα στο 2009 και θ’ αρχίσει να εφαρμόζεται μολονότι προβλέπονται τρία χρόνια προετοιμασίας για να εφαρμοστεί από τα κράτη-μέλη. Θα γίνει αυτό, γιατί θα αρχίσουν να πιέζουν οι καπιταλιστές στα κράτη-μέλη για την άμεση εφαρμογή της. Η διέξοδος, λοιπόν, βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης, των επαναστατών και των πρωτοπόρων εργατών, που πρέπει να δράσουν αποφασιστικά για να μείνει στα χαρτιά αυτή η Οδηγία.
