Η πιο κρατικοδίαιτη τάξη της κοινωνίας, οι καπιταλιστές, χτυπούν και πάλι με μια προκλητική πολιτική παρέμβαση, απαιτώντας από το πολιτικό σύστημα να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις απαιτήσεις τους. Στις 29 Γενάρη ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος έστειλε επιστολή στον υπουργό Οικονομίας Γ. Παπαθανασίου, την οποία έσπευσε να δώσει στη δημοσιότητα την περασμένη Τρίτη. Από την αρχή κιόλας της επιστολής οι καπιταλιστές δίνουν το στίγμα τους, επιτιθέμενοι στην κυβέρνηση για την πολιτική της έναντι των αγροτών. Τα ψίχουλα που αναγκάστηκε να δώσει, τα οποία δεν άφησαν ευχαριστημένους ούτε τους γαλάζιους αγροτοπατέρες-μεγαλοαγρότες, επειδή δεν καλύπτουν τη ζημιά αλλά τη μειώνουν κατά ένα μικρό μέρος, χαρακτηρίζονται ως αποτέλεσμα εκβιασμού. Προσέξτε τι γράφουν: «Οι παροχές που δίνονται είτε περιστασιακά, είτε υπό το κράτος εκβιασμού ως κατασταλτικό φάρμακο στις επιμέρους κοινωνικές διεκδικήσεις, χωρίς προηγούμενη ιεράρχηση των αναγκών και των στόχων, χωρίς να εντάσσονται σ’ ένα σαφές και συνεπές σχέδιο, θα καταστούν μπούμερανγκ για το κοινωνικό σύνολο και το κοινό μας μέλλον»!!!
Και ποιο είναι εκείνο το «ολοκληρωμένο πρόγραμμα μακράς πνοής» που προτείνουν οι καπιταλιστές; Οπως το συνηθίζουν, το περιβάλλον με το ένδυμα του εθνικού, για να καλύψουν το στυγνά ταξικό του χαρακτήρα. Τα θέλουν όλα. Για την ακρίβεια, τα απαιτούν όλα. Απαιτούν να αλλάξει η οικονομική και κοινωνική πολιτική σε τρόπο που να μπορούν να στραγγίσουν κάθε πηγή, προκειμένου να διατηρήσουν αλώβητα τα κέρδη τους και στις συνθήκες της κρίσης. Υποτίθεται πως καταθέτουν «ένα πλαίσιο μέτρων με αναφορά σε τέσσερις άξονες: τη στήριξη των κοινωνικά και οικονομικά πιο ευάλωτων ομάδων, την προστασία της απασχόλησης, την αναθέρμανση της οικονομίας και την προώθηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών». Ας δούμε έναν προς έναν αυτούς τους άξονες, για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται.
Τα «μέτρα κοινωνικής στήριξης» δεν είναι παρά τα φιλανθρωπικά βοηθήματα που ήδη έχει υποσχεθεί η κυβέρνηση, για να λέει πως κάνει κοινωνική πολιτική: «Προικοδότηση του Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής με τα υπεσχημένα και άμεση χρήση των πόρων του». Οσο για τα «μέτρα για τη διατήρηση της απασχόλησης», δεν είναι παρά ένας ωμός εκβιασμός σε βάρος των εργαζόμενων και του κράτους: ή κάνετε αυτά που απαιτούμε ή αρχίζουμε τις μαζικές απολύσεις. Τι απαιτούν;
Απαιτούν καταρχάς να πάρουν όλα τα κονδύλια από τον ΟΑΕΔ με πρόσχημα την… κατάρτιση ανέργων: «Ειδική επιδότηση επιχειρήσεων από τον ΟΑΕΔ που αναλαμβάνουν να καταρτίσουν εργαζόμενους που έχουν χάσει τη θέση εργασίας τους – Στοχευμένη προώθηση προγραμμάτων κατάρτισης για την ανάπτυξη δεξιοτήτων σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας με στόχο την ενίσχυση της απασχόλησης ειδικά των νέων και των γυναικών – Ενεργές πολιτικές δια βίου μάθησης ειδικά για εργαζόμενους σε κλάδους που φθίνουν».
Επειδή δεν τους φτάνουν τα λεφτά του ΟΑΕΔ, ζητούν ακόμα «το κράτος να αναλάβει μέρος των ασφαλιστικών εισφορών νέων που δεν έχουν εργασιακή εμπειρία για κάποιο χρονικό διάστημα (π.χ. 12 μήνες)». Ζητούν, δηλαδή, και πρόσθετη επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών για νέους εργαζόμενους, χωρίς πουθενά να δεσμεύονται –έστω για τα μάτια του κόσμου– ότι δεν θα κάνουν απολύσεις, αλλά η επιδότηση θα αφορά μόνο νέες προσλήψεις.
Τέλος, ζητούν και «προσωρινή μείωση των ασφαλιστικών εισφορών στο ύψος που αντιστοιχεί στις εισφορές του βασικού μισθού για νέες προσλήψεις εντός του 2009 σε επιχειρήσεις που απασχολούν μέχρι 10 εργαζόμενους». Αυτό μπορεί από πρώτη άποψη να φαίνεται (και είναι) άνοιγμα προς τους λεγόμενους μικρομεσαίους, όμως είναι βέβαιο ότι τη μερίδα του λέοντος φιλοδοξούν να εισπράξουν οι ίδιοι, διότι δεν υπάρχει μεγάλη καπιταλιστική επιχείρηση που να μη διαθέτει θυγατρικές με λίγους εργαζόμενους (π.χ. εμπορικά τμήματα και όχι μόνο). Κι αν δεν έχουν, μπορούν κάλλιστα να δημιουργήσουν.
Αφού τελειώσουν με τα «μέτρα για τη διατήρηση της απασχόλησης», που είναι ακριβώς το αντίθετο απ’ αυτό που περιγράφει ο τίτλος τους, περνούν στις «καθαυτό» δικές τους απαιτήσεις. Ο κατάλογος είναι τεράστιος, γι’ αυτό και σταχυολογούμε μερικά απ’ αυτά που απαιτούν: «Κατάργηση ειδικών φόρων στην επιχειρηματική δράση – συγκέντρωσης κεφαλαίου, ειδικές εισφορές κ.λπ. – Επίσπευση έγκρισης και χρηματοδότησης αναπτυξιακών προγραμμάτων ΕΣΠΑ – Αμεση προώθηση όλων των ΣΔΙΤ – Επιτάχυνση των διαδικασιών αξιολόγησης, ελέγχου και εκταμίευσης των επιχορηγήσεων του επενδυτικού νόμου (σ.σ. τα λεφτά και γρήγορα, χωρίς ούτε τους τυπικούς ελέγχους) – Αμεση ολοκλήρωση της αναθεώρησης του Ν.325/05 για την αδειοδότηση νέων εγκαταστάσεων και αναθεώρηση παλαιών (σ.σ. ξεχάστε περιβαλλοντικούς όρους και άλλους ελέγχους, δώστε μας τις άδειες αμέσως μόλις τις ζητάμε, μαζί με το κρατικό παραδάκι, φυσικά) – Απλοποίηση και επιτάχυνση διαδικασιών δημοσίων προμηθειών».
Κερασάκι στην τούρτα είναι η απαίτηση για «πραγματική εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος». Ούτε ένας χρόνος δεν πέρασε από την ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου Καραμανλή-Πετραλιά κι αυτοί ζητούν νέες ανατροπές ή μάλλον ζητούν μια σαρωτική μεταρρύθμιση, που θα μετατρέψει όλες τις συντάξεις σε φιλανθρωπικά βοηθήματα (κυρίως τις συντάξεις σε Δημόσιο και ΔΕΚΟ, γιατί οι του ΙΚΑ ήδη αποτελούν φιλανθρωπικά βοηθήματα).
Η κυβέρνηση δεν έδωσε καμιά απάντηση στο προκλητικό διάβημα των καπιταλιστών του ΣΕΒ. Ούτε πρόκειται να δώσει επίσημα. Ομως, καθώς αντιμετωπίζει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα, είναι σίγουρο ότι θα χρειαστεί τη στήριξή τους. Πρέπει, λοιπόν, να περιμένουμε ότι θα ξεκινήσει από μέτρα που μοστράρονται ότι δήθεν είναι για την καταπολέμηση της ανεργίας, ενώ δεν είναι παρά μέτρα μεταφοράς νέων κρατικών πόρων στα ταμεία των επιχειρήσεων. Και όχι μόνο κρατικών πόρων, αλλά και πόρων που συγκεντρώνονται απευθείας από τους εργαζόμενους, όπως είναι τα κονδύλια του ΟΑΕΔ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέτρα, όπως η επιδότηση από το κράτος των ασφαλιστικών εισφορών για τους νέους εργαζόμενους, είναι και προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, επίσημα διατυπωμένες, ενώ δεν πρόκειται να διαφωνήσει ούτε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο όχι μόνο να αντιπαλευτεί κάθε τέτοιο μέτρο, αλλά και να διεκδικηθεί η κατάργηση όλων των ρυθμίσεων που μεταφέρουν πόρους από τον ΟΑΕΔ ή το κράτος στις επιχειρήσεις. Ούτε ένα ευρώ στους καπιταλιστές.
