Μια φωτογραφία δεν ισοδυναμεί πάντοτε με χίλιες λέξεις. Κάποιες φορές θέλει χίλιες λέξεις για να καταλάβεις τι κρύβεται κάτω από την επιφάνειά της. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από την τελευταία γενική συνέλευση του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας και δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» της περασμένης Τρίτης.
Από πότε έχει το συγκεκριμένο συνδικάτο με τα πολλές χιλιάδες γραμμένα μέλη να κάνει γενική συνέλευση στα γραφεία του; Κάποτε έκανε συνελεύσεις σε κλειστά γήπεδα. Μετά πέρασε στα θέατρα. Η αίθουσα των γραφείων του, πάντως, θεωρού-νταν πάντοτε μικρή, πολύ μικρή, ακόμα και για τις ετήσιες εθιμοτυπικές συνελεύσεις. Ούτε τα μέλη των διοικήσεων των παραρτημάτων δεν μπορούσε να χωρέσει. Τώρα, τους χωρά «όλους» και μάλιστα με άνεση, όπως φαίνεται από τη φωτογραφία. Περισσεύουν καρέκλες και γι’ άλλους.
Για να ξέρουμε για τι ακριβώς μιλάμε, αναφέρουμε πως στις εκλογές του 2008 ψήφισαν 8.395 οικοδόμοι, το 2005 ψήφισαν 11.474 και το 2002 ψήφισαν 17.500. Ενας γιγαντιαίος μηχανισμός πελατειακών σχέσεων είχε στηθεί από τους ανθρώπους του Περισσού. Μοίραζαν το χαρτάκι προτεραιότητας για το χειμερινό οικοδομικό βοήθημα από τον ΟΑΕΔ και εισέπρατταν ψήφους και συνδρομές για να συντηρούν τον εργατοπατερικό τους μηχανισμό. Αντε να δούμε πόσοι θα ψηφίσουν φέτος. Γιατί φέτος δεν υπάρχουν γιαπιά και εργοστάσια για να γυρίζουν την κάλπη, όπως έκαναν στις προηγούμενες εκλογές. Κι αν δοκιμάσουν να πάνε στα καφενεία, όπου «σταλίζουν» όσοι από τους άνεργους οικοδόμους δεν γύρισαν στα χωριά τους ή στα σπίτια τους στη βαλκανική μας γειτονιά, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι δεν θ’ αντιμετωπίσουν το σιχτίρισμα.
Φταίει η κρίση, θα πουν. Ναι, η κρίση, ειδικά όταν πλήττει καθολικά έναν κλάδο, πάντοτε οδηγεί σε απομαζικοποίηση ακόμα και ενός ταξικού σωματείου. Τι έκαναν, όμως, αυτοί όταν δεν υπήρχε κρίση, όταν η οικοδομή άνθιζε, χάρη στα στεγαστικά δάνεια, όταν το λεκανοπέδιο ήταν σπαρμένο με εργοτάξια, χάρη στο μεγάλο πλιάτσικο των ολυμπιακών αγώνων του 2004; Εκαναν κομπρεμί με κατασκευαστές και εργολάβους, κομπρεμί με την κυβέρνηση και τους μιντιάρχες (για να παίρνει δουλειές η «Τυποεκδοτική») και συνήθιζαν τους οικοδόμους στη λογική της «ανάθεσης» και της μικρότερης αντίστασης. Γι’ αυτό και το οικοδομικό κίνημα κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα μόλις ξέσπασε η κρίση, μη μπορώντας να ορθώσει ούτε μια στοιχειώδη αντίσταση, διεκδικώντας έστω κάποια κρατική προστασία.
