Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που η ΓΣΕΕ πανηγύριζε ότι έλυσε το πρόβλημα των 1200 εργαζόμενων που απέμειναν στα εργοστάσια του ομίλου Λαναρά, εξασφαλίζοντας από την κυβέρνηση τη χορήγηση δανείου για να επαναλειτουργήσει η επιχείρηση, πάντοτε υπό τη διοίκηση του Λαναρά. Μαζί πανηγύριζε και ο ΣΥΝ, που στήριξε αυτή τη «λύση», λες και δεν ήξερε ότι ο μόνος που θα βολευτεί θα είναι ο Λαναράς.
Στις αρχές της εβδομάδας, η κυβέρνηση διαμήνυσε στους «εταίρους» της, ότι κάτι έχει στραβώσει με τη χρηματοδότηση. Θορυβημένος ο Παναγόπουλος έσπευσε την Τετάρτη και συναντήθηκε με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών, ο οποίος τον ενημέρωσε ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού της Κομισιόν «θεωρεί ότι η σχεδιαζόμενη παροχή της εγγύησης αποτελεί κρατική ενίσχυση και αντιτίθεται στην κοινοτική πολιτική για τον ανταγωνισμό».
Αμέσως η ΓΣΕΕ και ο ΣΥΝ (διά του βουλευτή Π. Λαφαζάνη) έσπευσαν να βγάλουν πύρινες ανακοινώσεις κατηγορώντας την κυβέρνηση για αθέτηση των συμφωνηθέντων. Ο Αλογοσκούφης, που δε θέλει αυτή την περίοδο να βάλει ένα ακόμη μπελά στο κεφάλι του, έσπευσε να τους καλέσει σε σύσκεψη την Πέμπτη, μαζί με τις πιστώτριες τράπεζες και εκπρόσωπο του Λαναρά. Οπως ανακοινώθηκε από το υπουργείο μετά τη σύσκεψη, «Ο υπουργός έδωσε συγκεκριμένες κατευθύνσεις για την επεξεργασία σχεδίου, το οποίο θα ανακοινωθεί την ερχόμενη Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου, προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία εξυγίανσης της εταιρίας». Η ΓΣΕΕ από τη μεριά της επιβεβαίωσε τη δήλωση Αλογοσκούφη, περηφανεύτηκε ότι η συνάντηση έγινε «με παρέμβαση της ΓΣΕΕ» και πέταξε το καθιερωμένο πυροτέχνημα, ότι «οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε αγωνιστική ετοιμότητα ώστε να υλοποιηθούν επιτέλους οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης για την άμεση χρηματοδότηση της επιχείρησης, την καταβολή των δεδουλευμένων και η παραγωγική βάση ευαίσθητων περιοχών της χώρας. Καμιά υποχώρηση απ’ τα συμφωνηθέντα δεν είναι παραδεκτή και ανεκτή».
Εχουν μετατρέψει τους εργαζόμενους σε… συνδιαχειριστές ενός καπιταλιστικού ομίλου, τον οποίο θα εξακολουθήσει να διοικεί ο καπιταλιστής που τον έχει οδηγήσει στην απαξίωση. Ετσι, τους ευνουχίζουν αγωνιστικά και τους στρέφουν σε μια κατεύ-θυνση που την έχουν πληρώσει σκληρά οι εργαζόμενοι των παλιών «προβληματικών επιχειρήσεων» (δεκαετία 80-90), που αφού δούλεψαν σαν σκυλιά και έκαναν σημαντικόταατες υποχωρήσεις, για να «εξυγιανθούν» οι επιχειρήσεις, στο τέλος βρέθηκαν στο δρόμο. Εκεί οδηγεί η λογική της βιωσιμότητας με καπιταλιστικά κριτήρια.
