Μιθριδατισμός. Αυτή είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει την αντιμετώπιση της κατάστασης στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος. Ολοι ξέρουμε ποια είναι η κατάσταση, όλοι ξέρουμε πως ο θάνατος παραμονεύει κάθε μέρα, σε κάθε βήμα των εργατών, αλλά το ‘χουμε συνηθίσει και πλέον το θεωρούμε περίπου ως δεδομένο, σαν κάτι που δε μπορεί ν’ αλλάξει. Γι’ αυτό και το ξεχνάμε λίγες μέρες μετά από κάθε έγκλημα.
Αυτή τη φορά η ρουλέτα σταμάτησε στο 8. Εφτά οι νεκροί μεταλλεργάτες και ένας ο φιλιππινέζος υποπλοίαρχος του «Friendship Gas», του αεράδικου που έγινε ο τάφος τους. Τα ακριβή αίτια της φωτιάς δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστά, αν και η πλοιοκτήτρια εταιρία έσπευσε να βγάλει πόρισμα, δείχνοντας ως αποκλειστικά υπαίτιους τους εργολάβους και καταφέρνοντας να βγάλει προσωρινή διαταγή σε βάρος τους, από τα πάντα πρόθυμα να εξυπηρετήσουν τους εφοπλ(η)στές δικαστήρια του Πειραιά. Η Εισαγγελία του λιμανιού, έμπειρη κι αυτή στη διαχείριση τέτοιων υποθέσεων, έσπευσε να απαγγείλει κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος. Ακόμα και ένας πρωτοετής της Νομικής μπορεί να σας πει, ότι εδώ έχουμε τον ορισμό του «ενδεχόμενου δόλου» και επομένως –τουλάχιστον σε επίπεδο αρχικής κατηγορίας– έπρεπε να είχαμε κακουργήματα σε βάρος όλων των εμπλεκόμενων (και της εφοπλιστικής εταιρίας). Ομως, μια τέτοια κατηγορία θα είχε και πολιτική, πέρα από την ποινική σημασία. Γιατί ο «ενδεχόμενος δόλος» θα σήμαινε πως η διωκτική αρχή, δηλαδή το «υπεράνω τάξεων» κράτος, θεωρεί πως και οι εφοπλιστές και οι εργολάβοι έστειλαν τους εργάτες να δουλέψουν, εν γνώσει τους (εφοπλιστών και εργολάβων) ότι υπάρχει κίνδυνος θανάτου. Αλλο πράγμα είναι η «αμέλεια», όπως καταλαβαίνετε. Η οποία, μάλιστα, στο τέλος είναι πιθανότατο να φορτωθεί στους ίδιους τους νεκρούς εργάτες.
Ολοι ξέρουμε τι γίνεται στο Πέραμα. Εν αρχή είναι οι εφοπλιστές. Θέλουν δουλειά φτηνή και γρήγορη. Μετά έρχονται οι εργολάβοι που παίρνουν τη δουλειά, με τον όρο να τη διεκπεραιώσουν φτηνά και γρήγορα. Το φτηνά και γρήγορα δημιουργεί το σκηνικό του εγκλήματος. Δε χρειάζεται να πούμε γιατί. Ολοι το ξέρουμε πια και όχι μόνο οι εργάτες της Ζώνης. Ακολουθεί το κράτος που εξασφαλίζει το περιβάλλον για όλ’ αυτά, κάνοντας τα στραβά μάτια και εξασφαλίζοντας ατιμωρησία. Μαϊμού πιστοποιητικά gas free από χημικούς μηχανικούς που γι’ αυτό πληρώνονται, κατ’ όνομα τεχνικοί ασφάλειας που έτσι και βγάλουν «κιχ» δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναβρούν δουλειά, ελεγκτικός μηχανισμός που απλά ρίχνει καμιά ματιά και πίνει καφέ με τους εργολάβους.
Και οι ίδιοι οι εργάτες; Οι εργάτες έχουν παραιτηθεί κι αυτό πρέπει να ειπωθεί. Μετά από μια μεγάλη περίοδο ανεργίας, στη διάρκεια της οποίας πείνασαν οικογένειες, η Ζώνη έχει φουλ δουλειά και οι εργάτες σκύβουν το κεφάλι και δουλεύουν, ξέροντας πως όσο και να προσέξουν το κεφάλι τους το παίζουν καθημερινά κορόνα-γράμματα. Θρηνούν κάθε φορά τους νεκρούς συναδέλφους τους, βγάζουν το άχτι τους σ’ ένα σύντομο πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ, κάνουν μερικές απεργίες και μετά ξαναγυρίζουν στη δουλειά, ξέροντας ότι τίποτα δε θ’ αλλάξει. Ξέροντας, επίσης, ότι η συνδικαλιστική τους εκπροσώπηση δε θα κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι έκανε μέχρι τώρα.
Το μεγάλο πρόβλημα στην εργατική πλευρά είναι ο ρεφορμισμός. Ο ρεφορμισμός με τη θεσμολαγνεία του και την αποκόμιση πολιτικής υπεραξίας. Ιδια ήταν η στάση του και τώρα. Ελεγχος των λίγων εργατών που συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ του Λιμενικού, μη τυχόν και το παρατραβήξουν. Οργάνωση κομματικής φιέστας μέσα στη Ζώνη. Και διατύπωση αιτημάτων που έχουν και πάλι ως κέντρο αναφοράς το κράτος και μόνο αυτό. Να συμφωνήσουμε και μεις στο αίτημα για δημιουργία κρατικού σώματος τεχνικών ασφάλειας και χημικών ναυτιλίας. Θα λυθεί μήπως το πρόβλημα; Ο ίδιος κομματικός χώρος δεν καταγγέλλει το κρατικό ΣΕΠΕ για αδιαφορία; Ο ίδιος χώρος δεν καταγγέλλει το ΥΕΝ ότι δίνει πιστοποιητικά αξιοπλοΐας στα σαπάκια; Γιατί να μη γίνεται το ίδιο και με τη Ζώνη; Θα δυσκολευτούν για λίγο οι εφοπλιστές και οι εργολάβοι, αλλά θα βρουν τη λύση. Μήπως το ίδιο δεν έγινε με τις Μικτές Επιτροπές Ελέγχου, στις οποίες συμμετέχει και το Συνδικάτο; Ελυσαν το πρόβλημα;
Ενα ταξικό κίνημα θα έπαιρνε την υπόθεση στα χέρια του. Θα επέβαλε με δικούς του ελέγχους το σεβασμό των κανονισμών ασφάλειας. Γιατί δεν το προσπαθούν τόσα χρόνια τώρα;
Το «Friendship Gas», που έγινε φέρετρο για 8 ανθρώπους, 7 μεταλλεργάτες και τον φιλιππινέζο υποπλοίαρχό του, ανήκει στην εταιρία «Μάγκνους» του εφοπλιστή Πετρίδη.
Κατηγορίες έχουν απαγγελθεί κατά των ιδιοκτητών και του εργοδηγού του συνεργείου, κατά του χημικού ναυτιλίας και του τεχνικού ασφαλείας και κατά του πλοιάρχου. Τον εφοπλιστή ουδείς ενόχλησε και ουδείς πρόκειται να ενοχλήσει. Το σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο που οι πραγματικοί ένοχοι για τα εγκλήματα κατά εργαζόμενων να παραμένουν στο απυρόβλητο και να δικάζονται μόνο κάποιοι από τους υφιστάμενούς τους.
