Ο πρύτανης του ΕΜΠ Σδράκας το 1973 έμεινε στην ιστορία ως «ο πρύτανης των τανκς». Στη μεταπολίτευση, ο Μαρκάτος, πάλι του ΕΜΠ, κέρδισε τον τίτλο «ο πρύτανης των ΜΑΤ», γιατί έβαλε τα ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο το 1995. Τον ίδιο τίτλο κερδίζει ο Πελεγρίνης του ΕΚΠΑ, που προχώρησε σε άρση του ασύλου, με συνοπτικές διαδικασίες, εφαρμόζοντας πρώτος αυτός τις διαδικασίες του νόμου Γιαννάκου.
Δεν είχε κανένα πρόσχημα για να το κάνει. Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν διαταράχτηκε ούτε στο ελάχιστο. Η παραμικρή ζημιά δεν έγινε (αντίθετα, οι αλληλέγγυοι καθάρισαν το γιαπί που ήταν μέχρι εκείνη τη στιγμή το κτίριο). Οι φοιτητές ήταν υπέρ των απεργών πείνας. Το έκανε γιατί τον πίεσε η κυβέρνηση, που δεν έδινε δεκάρα για το άσυλο, αλλά ήθελε να χτυπήσει την απεργία πείνας. Δεν είχε το θάρρος έστω να παραιτηθεί, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση και υπερασπιζόμενος το δίκιο, όπως του ζητήθηκε ακόμα και από πανεπιστημιακούς.
Αυτό το ανθρωπάριο φέρει τον τίτλο του καθηγητή Φιλοσοφίας. Με τι μούτρα θα αντικρίσει τους φοιτητές του; Μπα, δεν θα έχει πρόβλημα. Εχει συνηθίσει στην οσφυοκαμψία και το φτύσιμο. Εδώ δε δίστασε να βγει ο ίδιος στην πιάτσα και να διαφημίσει στους μετανάστες ότι βρήκε κτίριο για να στεγαστεί ο αγώνας τους. Σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση και τον ιδιοκτήτη της Kappa Research, προσπάθησε να εξαπατήσει τους μετανάστες, με μοναδικό σκοπό να φύγει το βάρος από πάνω του.
