Ριζοσπάστης, 2.11.2012. Στη σελίδα 8 διαβάζουμε ρεπορτάζ με τίτλο «Να κάνουμε ό,τι και οι χαλυβουργοί»!, το οποίο αναφέρεται στην ομιλία εργάτη στη γενική συνέλευση των εργατών της ΕΒΓΑ, ο οποίος «ανέβηκε στο βήμα μόνο και μόνο για να πει στους συναδέλφους του πως ο μόνος δρόμος που έχουν οι εργαζόμενοι είναι ο δρόμος του αγώνα, ακριβώς όπως έκαναν οι χαλυβουργοί». Οπως είναι γνωστό, προηγήθηκε ολόκληρη φιέστα του Περισσού, στο κλειστό της Ριζούπολης, με το ίδιο θέμα.
Δέκα σελίδες παρακάτω, στη σελίδα 18 διαβάζουμε ρεπορτάζ με τίτλο «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ:Εκβιάζει για νέες απολύσεις ή 3μηνη διαθεσιμότητα», από το οποίο πληροφορούμαστε για το τελεσίγραφο που παρέδωσε ο Μάνεσης στο ΔΣ του σωματείου, ανακοινώνοντάς του ότι «για να μη κάνει απολύσεις θα θέσει άμεσα όλο το προσωπικό του εργοστασίου σε διαθεσιμότητα για 3 μήνες». Οπως σημειώνεται στο ίδιο ρεπορτάζ, «δεν είναι τυχαίο ότι ο Μάνεσης φρόντισε και εξασφάλισε πρώτα (προχτές Τετάρτη) την υπογραφή του σωματείου του Βόλου σε επιχειρησιακή σύμβαση που προβλέπει μειώσεις μισθών 18% για 4 μήνες σε όλους τους εργαζόμενους στα εργοστάσια σε Βόλο και Βελεστίνο».
Αυτές οι γραμμές γράφονται την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η γενική συνέλευση των χαλυβουργών της Αθήνας. Δεν έχουμε ρεπορτάζ, ούτε γνωρίζουμε τι απόφαση πάρθηκε τελικά. Το ίδιο πρωί ο Ριζοσπάστης έγραφε ότι «το Σωματείο ξεκάθαρα απάντησε ότι δεν αποδέχεται το αντεργατικό μέτρο της διαθεσιμότητας και αυτό θα θέσει και στη σημερινή ΓΣ. Ετσι, ο Μάνεσης κλείνει μόνος του το εργοστάσιο για το οποίο όλοι οι μηχανισμοί της κυβέρνησης είχαν “κοπιάσει” ώστε να ανοίξει σπάζοντας την ηρωική πολύμηνη απεργία των απεργών χαλυβουργών».
Το σωματείο δεν συμφωνεί μεν, αλλά δεν μπορεί να κάνει και τίποτα για ν’ αποτρέψει την απόφαση του Μάνεση να θέσει όλο το προσωπικό σε διαθεσιμότητα. Ετσι, πέρα από τις 200 απολύσεις, οι οποίες δεν πάρθηκαν πίσω μετά το σπάσιμο της απεργίας, πέρα από τη μακρόχρονη απεργία στη διάρκεια της οποίας υπέφεραν οικονομικά, οι χαλυβουργοί του Ασπρόπυργου θα πρέπει τους επόμενους τρεις μήνες να ζουν με το 50% του μισθού τους.
Είναι φανερό ότι ο Μάνεσης επιδιώκει την εξόντωση των εργατών, σπρώχνοντας αρκετούς απ’ αυτούς να φύγουν. Παίρνει την εκδίκησή του. Οταν δεν δίστασε να εκβιάσει ωμά και να ρίξει τους μισθούς των εργατών σε Βόλο και Βελεστίνο, οι οποίοι δούλεψαν σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός καθ’ όλη τη διάρκεια της απεργίας των συναδέλφων τους, θα διστάσει να φερθεί απάνθρωπα και εκδικητικά προς εκείνους που απήργησαν επί τόσους μήνες;
Το να καταγγέλλουμε τον βιομήχανο για τη συμπεριφορά του και τη συγκυβέρνηση για την κατασταλτική της πολιτική (άνοιξε με τα ΜΑΤ το εργοστάσιο τάχα για να δουλέψει ο κόσμος και τώρα έρχεται ο Μάνεσης και το κλείνει) είναι σωστό. Οταν αναφερόμαστε στην Ελληνική Χαλυβουργία, όμως, δεν αναφερόμαστε σε ένα οποιοδήποτε εργοστάσιο στο οποίο οι εργάτες δέχονται την επίθεση των καπιταλιστών ιδιοκτητών. Δεν μπορείς να μιλάς για τη Χαλυβουργία και να κάνεις πως δεν αντιλαμβάνεσαι ποιο είναι το μήνυμα που περνάει σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Πόσο μάλλον να στήνεις φιέστες για τη «μεγάλη νίκη των χαλυβουργών».
Οι εργάτες, με την επίσημη ανεργία πάνω από 25% και με την απειλή της απόλυσης να κρέμεται σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια τους σκέφτονται: όταν οι χαλυβουργοί απήργησαν τόσους μήνες, είχαν πίσω τους ένα κόμμα και τη συνδικαλιστική του παράταξη, είχαν τόση αλληλεγγύη, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, και δεν κέρδισαν, ενώ τώρα το αφεντικό παίρνει τη ρεβάνς κάνοντας ό,τι θέλει, πού να κουνηθούμε εμείς; Τα κεφάλια μέσα κι όσο αντέξουμε. Τι απαντάει ο Περισσός σ’ αυτές τις απόψεις; Οτι είναι ηττοπαθείς, διότι ο αγώνας των χαλυβουργών κέρδισε και μόνο επειδή έγινε!
Καταφεύγουν σε μια ιδεοληψία, η οποία απλώνει ακόμη περισσότερο την ηττοπάθεια ανάμεσα στους εργάτες, για να κρύψουν τις τεράστιες ευθύνες τους για την εξέλιξη του αγώνα στη Χαλυβουργία, που τον χρησιμοποίησαν μόνο για δικούς τους κομματικούς σκοπούς. Συμπεριφέρθηκαν σαν αισχροί τυχοδιώκτες, αφήνοντας την απεργία να σέρνεται παθητικά, χωρίς κανένα σχέδιο. Στο τέλος έβλεπαν τους απεργούς να φυλορροούν και παρακαλούσαν να επέμβουν τα ΜΑΤ, για να ‘χουν ένα άλλοθι για το σταμάτημα της απεργίας. Και βέβαια, επειδή πρόκειται για αστικό και όχι εργατικό κόμμα, όχι μόνο δεν κάθησαν να αναλύσουν την πορεία του αγώνα, να βρουν τι έφταιξε, να κάνουν μια ειλικρινή αυτοκριτική για τις δικές τους ευθύνες, να βρουν τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε, άρχισαν να στήνουν νέες κομματικές φιέστες, την ώρα που ο βιομήχανος ετοίμαζε τη ρεβάνς του.
Στην εποχή της κρίσης και της αλματώδους αύξησης της ανεργίας οι εργατικοί αγώνες δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το παράδειγμα της απεργίας στη Χαλυβουργία Ελλάδας προσφέρεται για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων για το πότε πρέπει να ξεκινά ένας αγώνας, για το πώς πρέπει να οργανώνεται, για τους ελιγμούς που πρέπει να γίνουν στη διάρκειά του, για τα μέσα πάλης που πρέπει να χρησιμοποιηθούν κτλ. Οι αστορεφορμιστές του Περισσού ποτέ δεν πρόκειται να κάνουν αυτή τη συζήτηση. Καθήκον να γενικεύσουν την πείρα έχουν οι πραγματικά ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος.
