Βρέθηκε, επιτέλους, ο μέγας εχθρός του έθνους. Είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Μετά την αποχώρηση των αγροτών από τα μπλόκα, ο μόνος εσωτερικός εχθρός που παρέμεινε είναι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο. Αυτοί με τους προκλητικούς μι- σθούς τους και τα ακόμα πιο προκλητικά επιδόματά τους βού-λιαξαν την οικονομία. Επιτέλους, πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οχι μόνο να μην τους δώσουν τις αυξήσεις που τους είχαν τάξει προεκλογικά (πάνω από τον πληθωρισμό, έλεγε ο σημερινός πρωθυπουργός, την περίοδο του «λεφτά υπάρχουν»), όχι μόνο να τους κόψουν το 10% από τα επιδόματα, αλλά να τους κόψουν και το 14ο μισθό. (Υπάρχει, βέβαια, μια λεπτομέρεια: οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν παίρνουν 14 μισθούς το χρόνο, αλλά λίγο πάνω από 13, διότι τα δώρα τους δεν υπολογίζονται στο σύνολο των αποδοχών. Ποιος όμως νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες;).
Το δραματικό είναι πως αυτά δεν τ’ ακούς μόνο από τα παπαγαλάκια που χύνουν καθημερινά το λαϊκίστικο-φασιστικό δηλητήριο από τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες. Τ’ ακούς και από εργαζόμενους. Από ανθρώπους του μεροκάματου, που δεν βλέπουν τον εχθρό απέναντί τους, εκεί που «κραυγάζει» θριαμβευτικά ο πλούτος, αλλά δίπλα τους. Που θεωρούν ότι ένας μισθός καλύτερος από το δικό τους είναι… εθνικό πρόβλημα. Αντί να κοιτάξουν πώς θ’ αυξήσουν το δικό τους, επιχαίρουν και συναινούν, όταν το κράτος προσπαθεί να ρίξει το μισθό των συναδέλφων τους. Ερμαια του κάθε χρυσοπληρωμένου τηλεαστέρα, που γίνεται τιμητής μόνο εκείνων που κερδίζουν τα προς το ζην με τη δουλειά τους.
Αυτοί οι τηλεαστέρες και όλα τα υπόλοιπα παπαγαλάκια της αστικής προπαγάνδας επιλέγουν σκόπιμα κάποιες ολιγομελείς κατηγορίες εργαζόμενων στο δημόσιο, όπως π.χ. οι εφοριακοί, που οι αποδοχές τους ξεπερνούν τις 2.000 ευρώ το χρόνο (αλήθεια, γιατί είναι πολλά αυτά τα λεφτά;), κρύβοντας το πραγματικό γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία κυμαίνεται πάνω-κάτω στο ενάμισι χιλιάρικο το μήνα. Ποιοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των δημόσιων υπαλλήλων, οι λίγες χιλιάδες εφοριακοί ή οι εκατοντάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί, νοσοκομειακοί και εργαζόμενοι στους ΟΤΑ; Αυτή η συντριπτική πλειοψηφία φτάνει το ενάμισι χιλιάρικο μετά από αρκετά χρόνια δουλειάς. Αυτοί βουλιάζουν την οικονομία ή τα παράσιτα της κεφαλαιοκρατίας, που λυμαίνονται προμήθειες και δημόσια έργα, που παίρνουν επιδοτήσεις επί επιδοτήσεων, που φοροαπαλλάσσονται νόμιμα και φοροδιαφεύγουν με δεκάδες κομπίνες;
Ρίχτε μια ματιά στα repos και τα άλλα χρηματιστηριακά προϊόντα που εκδίδουν οι τράπεζες. Αγγίζουν τα 300 δισ. ευρώ οι συμμετοχές των επιχειρήσεων. Ξεπέρασαν τα 100 δισ. ευρώ οι καταθέσεις τους σε προθεσμιακούς λογαριασμούς. Πάνω από 500 δισ. ευρώ διακινούν κάθε χρόνο οι περιβόητες offshore εταιρίες. Μόνο οι εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρίες δήλωσαν τη δεκαετία 2000-2009 περισσότερα από 60 δισ. καθαρά κέρδη, ενώ το ενεργητικό τους έχει ξεπεράσει τα 700 δισ. ευρώ.
Δεν αποτελεί πρόκληση όλος αυτός ο πλούτος, πλούτος φτιαγμένος με τον ιδρώτα και το αίμα των εργατών, και αποτελεί πρόκληση το ενάμισι χιλιάρικο του δάσκαλου, της νοσοκόμας, του οδοκαθαριστή; Αιδώς Αργείοι, θα λέγαμε, αλλά η λέξη ντροπή είναι άγνωστη στην αστική τάξη, στο πολιτικό της προσωπικό και στα παπαγαλάκια της προπαγάνδας της.
Στους εργαζόμενους που πέφτουν θύματα αυτής της προπαγάνδας, θα θυμίσουμε τη φράση του προτεστάντη πάστορα Μάρτιν Νιμάιλερ, που είχε φυλακιστεί από τους ναζί:
«Πρώτα ήρθαν και συλλάβανε τους κομμουνιστές. Δεν μίλησα, επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής. Επειτα ήρθαν για τους Εβραίους. Δεν μίλησα, επειδή δεν ήμουν Εβραίος. Μετά συλλάβανε τους εργάτες, μέλη των συνδικάτων. Δεν μίλησα, επειδή δεν ήμουν συνδικαλιστής. Υστερα ήρθαν για τους καθολικούς. Πάλι δεν μίλησα, επειδή ήμουν προτεστάντης. Στο τέλος, όταν ήρθαν να πιάσουν εμένα, δεν είχε απομείνει κανένας για να μιλήσει»…
ΥΓ: Η μόνη πραγματικά εθνική τάξη είναι η αστική. Είναι η μόνη που δείχνει πλήρη κατανόηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης, που χειροκροτεί τα μέτρα και φωνάζει «πάρτε κι άλλα». Ολες οι άλλες τάξεις είτε γκρινιάζουν και ψιλοαπεργούν, όπως οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, είτε δοκίμασαν να κόψουν τη χώρα στη μέση, όπως οι αγρότες. Μόνο οι καπιταλιστές, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι χοντρέμποροι δεν διαμαρτύρονται. Δεν διαμαρτύρονται ούτε όταν η κυβέρνηση τους εξοντώνει με τη φορολογία. Τόσον αλτρουϊσμό, τέτοια διάθεση για εθνική προσφορά πραγματικά δεν την περιμέναμε. Γι’ αυτό και καταγγέλλουμε τους κακεντρεχείς που υποστηρίζουν ότι οι καπιταλιστές δεν διαμαρτύρονται γιατί κανένα μέτρο δεν τους θίγει στο ελάχιστο, ούτε καν το φορολογικό.
