Τη μέρα που οι καπιταλιστές, χωρίς να λογαριάζουν τίποτα, κατέθεταν λίστα με προκλητικά αντεργατικά αιτήματα και που ο Χρυσοχοΐδης έσπευδε στα γραφεία του ΣΕΒ για να παραλάβει το προκλητικό μανιφέστο τους (πρωτοφανές να πηγαίνει υπουργός στα γραφεία ενός συνδικάτου για να παραλάβει τα αιτήματά του), η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ είχε κανονίσει ραντεβού με την Κατσέλη και τους καπιταλιστές, για να συζητήσουν τις ρυθμίσεις για τη διαιτησία και τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Το ραντεβού δεν έγινε, λόγω του ακτιβισμού του ΠΑΜΕ, γι’ αυτό και ακολούθησε ερωτικό ραντεβουδάκι στα γραφεία του ΣΕΒ ανάμεσα στη ΓΣΕΕ και τα συνδικάτα των καπιταλιστών.
Μετά άρχισαν τα ευτράπελα. Ο ΣΕΒ διοχέτευσε ατύπως στους δημοσιογράφους ότι επήλθε συμφωνία στο θέμα των συλλογικών συμβάσεων (η Κατσέλη είχε ήδη ανακοινώσει στη Βουλή ότι υπάρχει σύγκλιση στα ζητήματα της διαιτησίας). Εδωσε μάλιστα και τα σημεία της συμφωνίας. Ο Παναγόπουλος εμφανίστηκε σε ραδιοφωνικό σταθμό και δήλωσε πως τα περί συνάντησης και συμφωνίας είναι προβοκάτσια εργοδοτικών κύκλων. Τα πήραν στο κρανίο οι καπιταλιστές και αποκάλυψαν, ένας-ένας με τη σειρά, ότι η συνάντηση έγινε και κράτησε έξι ώρες. Μ’ άλλα λόγια, αφαίρεσαν από τον Παναγόπουλο το δικαίωμα να λέει ψέματα, να το παίζει μάγκας και να βγάζει ανακοινώσεις κατά του ΣΕΒ, όταν τον έχουν τσιράκι τους. Ο Παναγόπουλος δεν απάντησε στο ξεμπρόστιασμα, αλλά γύρισε την κουβέντα στο ότι η ΓΣΕΕ δεν συμφωνεί σε καμιά περίπτωση σε μείωση μισθών κάτω από τις συλλογικές συμβάσεις, υπό οποιαδήποτε προϋπόθεση.
Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Προφανώς, στους κόλπους των εργατοπατέρων επικράτησαν ψυχραιμότερες σκέψεις, ενόψει και της απεργίας της 15ης Δεκέμβρη. Με τι μούτρα να εμφανιστούν στην απεργία, όταν θα έχουν υπογράψει τη δυνατότητα μείωσης των μισθών κάτω από τις συλλογικές συμβάσεις, έστω και για 2 χρόνια (όπως λένε οι πληροφορίες που διέρρευσε ο ΣΕΒ); Ας το ψηφίσει καλύτερα η Κατσέλη, χωρίς να έχει τη δική τους υπογραφή. Επιπρόσθετα, πρέπει να υπέστησαν σοκ από το μανιφέστο που το μεσημέρι της ίδιας μέρας είχε παραλάβει ο Χρυσοχοΐδης από τον ΣΕΒ. Οι εργατοπατέρες κατάλαβαν ότι οι καπιταλιστές θέλουν πια να τους χρησιμοποιούν ανοιχτά και απροκάλυπτα σαν γιουσουφάκια.
Τι θα θεσμοθετήσει η Κατσέλη; Σε λίγες μέρες θα το ξέρουμε. Ο,τι και να θεσμοθετήσει, πάντως, θα έχει την έγκριση του ΣΕΒ. Αλλιώς, αρκεί μια απλή παρέμβαση των βιομηχάνων στην τρόικα και το θέμα τελειώνει, δεδομένου ότι το Μνημόνιο είναι σαφέστατο: οι επιχειρησιακές συμβάσεις μπορούν να υπερτερούν και των κλαδικών και της ΕΓΣΣΕ. Σ’ αυτό το σημείο, άλλωστε, το ψηφισμένο με νόμο, στηρίχτηκαν τουλάχιστον δύο επιχειρησιακές συμβάσεις, που συμφώνησαν μεροκάματα κάτω και από τα βασικά. Συμβάσεις που η Κατσέλη χαρακτήρισε νόμιμες, παραπέμποντας στα δικαστήρια όποιον θέλει να τις αμφισβητήσει.
Η μεγάλη κοροϊδία, όμως, γίνεται με το θέμα της διαιτησίας, αν αληθεύουν τα περί σύγκλισης των «κοινωνικών εταίρων», που είπε η Κατσέλη. Αναμένεται να στηθεί προπαγανδιστικό πανηγύρι περί «ξεπεράσματος του Μνημονίου», όπως έγινε και με τις εξευτελιστικές αυξήσεις της ΕΓΣΣΕ.
Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι τι νόημα έχει οποιαδήποτε ρύθμιση περί διαιτησίας, όταν για τρία χρόνια οι συλλογικές συμβάσεις είναι παγωμένες διά νόμου; Η ρύθμιση της Κατσέλη αναφέρει ότι ισχύει η διάταξη Λοβέρδου, σύμφωνα με την οποία απαγορεύεται οποιαδήποτε αύξηση πέραν των ψίχουλων της ΕΓΣΣΕ.
Τι νόημα έχει, ακόμη, οποι-αδήποτε ρύθμιση περί διαιτησίας, όταν στο νόμο του Μνημόνιου (Ν.3845, άρθρο 2, παρ. 7) αναφέρεται ρητά ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις μπορούν να υπερτερούν ο-ποιασδήποτε άλλης και επομένως οι καπιταλιστές μπορούν, με το πιστόλι στον κρόταφο των εργατών, να περνούν τις απαιτήσεις τους; (Για να μη μιλήσουμε γι’ αυτό που γίνεται πέρα από κάθε θεσμικό κανόνα, με τον εκβιασμό των απολύσεων ή του κλεισίματος της επιχείρησης, όχι μόνο σε μικρομεσαίες, αλλά και σε μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις).
Τέλος, θα πρέπει κάποια στιγμή να ξαναμιλήσουμε για την ουσία της διαιτησίας, γιατί κοντεύουν να μας πείσουν ότι πρόκειται για φιλεργατικό θεσμό. Η διαιτησία δημιουργήθηκε όχι ως θεσμός προστασίας των εργατών, αλλά ως θεσμός προστασίας των καπιταλιστών, μέσω της ανάσχεσης της ταξικής πάλης. Πώς δουλεύουν μέχρι τώρα οι διαιτητικές αποφάσεις; Εφαρμόζουν την κυβερνητική πολιτική και κινούνται στο πλαίσιο της εκάστοτε ΕΓΣΣΕ. Απλά, τώρα οι καπιταλιστές θέλουν μεγαλύτερη ασυδοσία και θεωρούν ότι αυτός ο θεσμός τούς είναι άχρηστος. Δεν έχουν, όμως, και αντίρρηση να προσφέρουν ένα δώρο στην Κατσέλη και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αν πάρουν αυτά που θέλουν σε άλλους τομείς. Δεν ανέχονται, όμως, παιχνιδάκια από τον Παναγόπουλο, που πλέον θεωρούν άχρηστο.
