Η λύσσα που βγάζουν τα φιλοκυβερνητικά (και όχι μόνο) ΜΜΕ ενάντια στους απεργούς της ΔΕΗ και της Τράπεζας της Ελλάδας (από βδομάδα την ίδια λύσσα θα βγάζουν και για τους απεργούς των Δήμων, όταν θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι στο σκουπίδι) ας αποτελέσει το μπούσουλά μας. Μας έδειξαν που πονάει η κυβέρνηση, που πονάει το σύστημα.
Τι δεν είπε το στόμα τους, τι δεν έγραψε η πένα τους. «Κοινωνικά ανάλγητους που χάνουν το δίκιο τους», ανέβαζαν τους απεργούς της ΔΕΗ, «ανεύθυνους που αμαύρωσαν τη διεθνή εικόνα της χώρας και την κατάντησαν σαν την Αλβανία του Εμβέρ Χότζα», κατέβαζαν τους απεργούς της ΤτΕ. Μέχρι και για «μίσος κατά της πατρίδας τους» κατηγόρησε τους απεργούς της ΔΕΗ ο αρχι-ρουφιάνος του ΣΚΑΙ.
Ο… στοχαστικός πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος εγκατέλειψε το μειλίχιο ύφος του και μίλησε για «ακραίες συμπεριφορές και πρακτικές (που) δεν αποτελούν λύση». Και ο Καραμανλής, με ύφος χιλίων πιθήκων, μίλησε για «ειδικότερα συμφέροντα» που αντιδρούν «με αυθαίρετους και παράνομους τρόπους», που «εκμεταλλεύονται την προνομιακή δυνατότητά τους να ταλαιπωρούν το κοινωνικό σύνολο» και που «τιμωρούν έτσι το κοινωνικό σύνολο για να αποτρέψουν τις αλλαγές που θα ωφελήσουν τους πολλούς». Στο τέλος, με μουσολινικό ύφος, απεφάνθη: «Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος δεν θα σταματήσει γιατί λίγοι και προνομιούχοι λειτουργούν ως κατεστημένο».
Να ο δρόμος, μας τον δείχνουν μόνοι τους. Μας δείχνουν που πονάνε, πότε πονάνε. Ας ρίξουν όσες 24ωρες τουφεκιές θέλουν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Ας κάνει όσα συλλαλητήρια θέλει το ΠΑΜΕ. Ας γίνουν όσοι περίπατοι Πεδίο Αρεως – Σύνταγμα. Μια κυβέρνηση που αποφάσισε να προωθήσει για ψήφιση ένα αντεργατικό νομοσχέδιο ξέρει πως θα έχει πολιτικό κόστος. Επομένως, αν απέναντί της έχει μόνο αυτό, δεν έχει κανένα λόγο να κάνει πίσω.
Μια κυβέρνηση, όμως, που βλέπει τα ζωτικά κέντρα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής να πλήττονται πονάει. Πονάει, γιατί πονάνε οι καπιταλιστές, τα συμφέροντα των οποίων εκπροσωπεί. Τότε κόβεται ο τσαμπουκάς της. Τότε αναγκάζεται να κάνει πίσω.
Σε ένα πράγμα ποντάρει η κυβέρνηση: στην ηττοπάθεια. Γι’ αυτό ο Καραμανλής, καλός στην υποκριτική, αποπνέει αποφασιστικότητα και τσαμπουκά. Γι’αυτό έπιασαν δουλειά τα δικαστήρια κηρύσσοντας παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες. Θέλουν να περάσουν την ιδέα της αναποτελεσματικότητας κάθε αγώνα.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν κάνει τίποτα για ν’ απαντήσει. Η ΓΣΕΕ καθόρισε τη μορφή του αγώνα εδώ και δυο βδομάδες! Μια 24ωρη απεργία τη μέρα που το νομοσχέδιο θα αρχίσει να συζητιέται στη Βουλή και ένα συλλαλητήριο τη μέρα που θα ψηφίζεται. Οι ομοσπονδίες κλάδων αιχμής (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΠΟΕ-ΟΤΕ) επιμένουν στη συντεχνιακή αντίληψη «να εξαιρεθούμε», αρνούμενες να διευρύνουν το πλαίσιο του αγώνα με βασικά αιτήματα που εκφράζουν όλη την εργατική τάξη. Πρόκειται για αντίληψη που,εκτός των άλλων, διευκολύνει την κυβέρνηση στη κατασυκοφάντηση των εργαζόμενων αυτών των κλάδων και στην καλλιέργεια τάσεων «κοινωνικού αυτοματισμού».
Οι εργαζόμενοι πρέπει να δώσουν αυτή τη μάχη ενωμένοι σαν μια γροθιά. Χωρίς συντεχνιακό κατακερματισμό, αλλά με κοινά αιτήματα:
– Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο της κυβέρνησης.
– Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι της περιόδου 1990-2007.
– Να επιστραφούν στα Ταμεία τα κλεμμένα αποθεματικά τους.
– Μείωση όλων των ορίων ηλικίας κατά 5 χρόνια.
– Επέκταση των ΒΑΕ, να επαναλειτουργήσουν οι επιτροπές κρίσης.
– Καμιά σύνταξη μικρότερη από 1.120 ευρώ.
– Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.
– Κατάργηση της εργατικής εισφοράς – να πληρώσουν οι καπιταλιστές και το κράτος τους για πλήρη ασφάλιση όλων των εργαζόμενων.
Οι κλάδοι με τη μεγάλη «δύναμη πυρός» πρέπει να μπουν μπροστά, διακηρύσσοντας ότι το πλαίσιό τους δεν είναι κλαδικό, αλλά το πλαίσιο ολόκληρης της εργατικής τάξης, και όλοι οι υπόλοιποι να συσπειρωθούν γύρω τους.
Αν πέσουν όλοι οι διακόπτες, αν νεκρώσει η χώρα, αν οι καπιταλιστές αρχίσουν να πληρώνουν βαρύ κόστος, η αδιαλλαξία της κυβέρνησης θα καμφθεί και μια καινούργια, καλύτερη μέρα θα ξημερώσει για όλους τους εργαζόμενους.
