Σφόδρα ενοχλημένη από τις κινητοποιήσεις των βιβλιοϋπάλληλων για την ανάκληση των απολύσεων από τις εκδόσεις Πατάκη εμφανίστηκε η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, που εδώ και χρόνια πλασάρεται ως ριζοσπάστρια, ου μην και επαναστάτρια. Στη στήλη της στην «Athens Voice», ακολουθώντας όλους τους κανόνες της γκεμπελικής προπαγάνδας, ξεκίνησε με τους εργαζόμενους που «διατελούν σε κατάσταση κοινωνικού αποκλεισμού», με τους οποίους δεν ασχολείται το συνδικαλιστικό κίνημα (αριστερή κριτική), ενώ αντιθέτως «διαμαρτύρεται συχνά και εντόνως για μια-δύο νόμιμες απολύσεις» (εφαρμογή της κλασικής μεθόδου «ανάβω φλας αριστερά και στρίβω δεξιά»).
Προσέξατε ασφαλώς το «νόμιμες» στις απολύσεις. Η διάσημη συγγραφέας έβγαλε ήδη δικαστική απόφαση. Δεν ξέρει, άραγε, ότι η καταβολή της αποζημίωσης δεν σημαίνει και νομιμότητα της απόλυσης; Δεν έχει πληροφορηθεί ποτέ, ότι ο εργαζόμενος –ακόμη και στο στενό νομικό πεδίο– δικαιούται να αμφισβητήσει την απόλυση ως καταχρηστική και να προσφύγει καταρχάς στις διαδικασίες της Επιθεώρησης Εργασίας και στη συνέχεια στα δικαστήρια;
Ασφαλώς και τα γνωρίζει όλα τούτα. Αφού, στη συνέχεια, πληροφορήσει τους αναγνώστες της ότι η ίδια «έχει απολυθεί, νομίμως, πάνω από πέντε φορές», διότι «εργάζεται, χωρίς διακοπή, από 18 ετών» (πώς θυμίζει τούτο τις αναφορές πολλών πολιτικών στις εργασίες που έχουν κάνει, για ν’ αποδείξουν ότι είναι αυτοδημιούργητα φτωχόπαιδα και όχι γόνοι τζακιών!), τους λέει ευθέως ότι δεν βρισκόμαστε στην εποχή του Ντίκενς για να πετιέται ο κόσμος στο πεζοδρόμιο. «Σε μια ευρωπαϊκή χώρα στον 21ο αιώνα δεν τίθεται θέμα πεζοδρομίου –καταβάλλονται αποζημιώσεις– συνήθως οι εργαζόμενοι βρίσκουν άλλη δουλειά σε μικρό χρονικό διάστημα».
Στη συνέχεια, ψέγει «τα κόμματα και τις ομάδες της λεγόμενης “Αριστεράς”», διότι «στηρίζουν άνευ όρων τις κινητοποιήσεις των συνδικαλιστών χωρίς να ενημερώνονται για την οπτική του εργοδότη»! Ακολουθεί μια μεγάλη παράγραφος στην οποία περιγράφει πως η ίδια «απολύθηκε» από διάφορα έντυπα, διότι η αρθρογραφία της ερχόταν σε αντίθεση με τους ιδιοκτήτες τους, γεγονός που θεωρεί νόμιμο και θεμιτό. Δεν μας είπε, όμως, πόσα έπαιρνε για τη συνεργασία της και πόση αποζημίωση εισέπραξε μετά από κάθε «απόλυση». Ούτε την απασχόλησε το γεγονός ότι η ίδια είναι μια διάσημη «υπογραφή», που δεν δυσκολεύεται να βρει δουλειά, εν αντιθέσει με έναν απλό βιβλιοϋπάλληλο, που αν απολυθεί από ένα χώρο δύσκολα θα βρει δουλειά σ’ έναν άλλο, ειδικά αν αμφισβήτησε με συνδικαλιστικά μέσα την απόλυσή του (ο όρος black list λέει τίποτα στην αμερικανοθρεμμένη κ. Τριανταφύλλου;).
Αφού περάσει γενεές δεκατέσσερις τους «λουφαδόρους, αγενείς, σαδιστές προς τον πολίτη» εργαζόμενους και μας προειδοποιήσει για τους κινδύνους «μείωσης της παραγωγικότητας» και «νοοτροπίας αργόμισθου με παντόφλες που περιμένει τη σύνταξη και το εφάπαξ», αφού μας εκφράσει την απελπισία της γιατί «στην Ελλάδα λίγοι κάνουν σωστά τη δουλειά τους: η ηθική της εργασίας θεωρείται χαρακτηριστικό των προτεσταντών, όχι των Ελλήνων με το δαιμόνιο πνεύμα», γίνεται συγκεκριμένη, επιτιθέμενη σε αφίσα των βιβλιοϋπάλληλων για τις απολύσεις από τον Πατάκη, καυτηριάζοντας αφίσα του σωματείου που απεικόνιζε τ’ αφεντικά με σκίτσο του Γκρος (καπιταλιστές που καπνίζουν χοντρά πούρα). Και καταλήγει καλώντας τους αναγνώστες της να μην υποτάσσονται «σε κανόνες του όχλου» φοβούμενοι «να μην τους κακοχαρακτηρίσουν», αλλά ν’ ακολουθήσουν το δικό της παράδειγμα: «Επειδή δεν δίνω δεκάρα για το αν κακοχαρακτηριστώ, για μια ακόμη φορά I rest my case».
Μπορεί να μη δίνει δεκάρα αν κακοχαρακτηριστεί, σίγουρα πάντως η κ. Τριανταφύλλου δεν χαρίζει δεκάρα στον Πατάκη που εκδίδει τα βιβλία της. Κι επειδή, προφανώς, ο Πατάκης πληρώνει, γι’ αυτό ανέλαβε να τον υπερασπιστεί έναντι του «όχλου» των μεροκαματιάρηδων που τόλμησαν ν’ αμφισβητήσουν το «δικαίωμά» του ν’ απολύει εργαζόμενους ύστερα από χρόνια δουλειάς. Αν ασχοληθήκαμε κάπως εκτενώς με το έμεσμα της κ. Τριανταφύλλου είναι επειδή δεν θεωρούμε άνευ σημασίας την αποτελεσματικότητα του «φασισμού των επωνύμων», λαμπρό δείγμα του οποίου αποτελεί το προρρηθέν. Διάσημη συγγραφέας, πολυπαινεμένη, πολυπροβεβλημένη και πολυδιαβασμένη, αρθρογραφεί (επί χρήμασι) σε φυλλάδα που διανέμεται δωρεάν και τη διαβάζει κυρίως νεαρόκοσμος, άγουρα παιδιά που βρίσκονται ακόμα σε αναζήτηση της κοινωνικής τους ταυτότητας. Η κ. Τριανταφύλλου (και όχι μόνο) έχει αναλάβει (πάντα επί χρήμασι) το έργο της διαπαιδαγώγησης αυτών των παιδιών στα νάματα του πιο κτηνώδους ατομικισμού, όχι με τα παρωχημένα εργαλεία θεσμών όπως η Εκκλησία και το Σχολείο, αλλά με ένα ντεμέκ ελεύθερο, αντικομφορμιστικό, ριζοσπαστικό λόγο και τρόπο.
