Υπήρχε κάποτε ένα ασφαλιστικό ταμείο που λεγόταν ΤΑΤ: Ταμείο Ασφάλισης Τυπογράφων. Οι ασφαλισμένοι σ’ αυτό το Ταμείο έβγαιναν στη σύνταξη στα 55 οι άνδρες και στα 50 οι γυναίκες. Δηλαδή, πέντε χρόνια πιο πριν από τους ασφαλισμένους στα ΒΑΕ και 10 χρόνια πιο πριν από τους υπαγόμενους στην κοινή ασφάλιση του ΙΚΑ. Δεν τους είχαν κάνει καμιά χάρη. Το επάγγελμα του τυπογράφου ήταν από τα πιο βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα (εμείς οι άνθρωποι των εφημερίδων ή τουλάχιστον όσοι περνάμε καμιά φορά από το τυπογραφείο το ξέρουμε αυτό πολύ καλά).
Το ΤΑΤ, όπως και όλα τα άλλα Ταμεία, υπέστη τη γνωστή καταλήστευση και κάποια στιγμή άρχισαν οι πιέσεις για την «εξυγίανση», που θα έπαιρνε τη μορφή της ένταξης στο ΙΚΑ. Το Ταμείο θα σωνόταν – έλεγαν – και οι συνταξιούχοι του δε θα αγωνιούσαν κάθε μήνα για το αν θα εισπράξουν τη σύνταξη. Είχε, όμως, και ένα αντίτιμο η ένταξη στο ΙΚΑ. Οι τυπογράφοι έπρεπε να ξεχάσουν το «ευνοϊκό» καθεστώς ως προς τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.
Εγιναν μερικές προσπάθειες συγχώνευσης του ΤΑΤ στο ΙΚΑ και όλες προσέκρουσαν στην κατηγορηματική άρνηση του κλάδου να απεμπολήσει το δικαίωμα στην πρόωρη συνταξιοδότηση. Μέχρι που τον Απρίλη του 1992, η πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΝ) της Ομοσπονδίας Μισθωτών Τύπου και Βιομηχανίας Χάρτου δέχτηκε την πρόταση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και υπέγραψε τη διάλυση του ΤΑΤ και τη συγχώνευσή του στο ΙΚΑ. Με τους εξής όρους:
― Οσοι είχαν ασφαλιστεί στο ΤΑΤ κατά την ψήφιση του νόμου εντάχτηκαν στον κλάδο βαριών και ανθυγιεινών επαγγελμάτων (σύνταξη στα 55 για τις γυναίκες και στα 60 για τους άντρες). Δηλαδή, επιμηκύνθηκε το όριο ηλικίας για τους εν ενεργεία εργαζόμενους κατά 5 χρόνια (δόθηκε μόνο πενταετής περίοδος χάριτος για εκείνους που πλησίαζαν στη σύνταξη).
― Οι νεοεισερχόμενοι στον κλάδο άρχισαν να εντάσσονται στην κοινή ασφάλιση του ΙΚΑ. Δηλαδή, γι’ αυτούς η επιμήκυνση του ορίου ηλικίας έγινε 10 χρόνια!
Για να παραμυθιάσει τους εργαζόμενους η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έλεγε ότι κάποια στιγμή και το συγκεκριμένο επάγγελμα θα ενταχθεί στα ΒΑΕ με την υποβολή σχετικής αίτησης. Ακόμα, όμως, κι αν έγινε η αίτηση, αυτή πετάχτηκε σε κάποιο αραχνιασμένο συρτάρι, αφού οι επιτροπές κρίσης για ένταξη στα ΒΑΕ είχαν πάψει να λειτουργούν από το 1985 και αυτό το ήξερε πολύ καλά η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Ετσι, οι τυπογράφοι που έχουν μπει στη δουλειά μετά το 1992 δεν ανήκουν στα βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα!
Αυτό είναι ένα μάθημα όχι μόνο για τους τυπογράφους αλλά για όλους τους εργαζόμενους. Ενα παράδειγμα που δείχνει την τάση που υπάρχει. Αυτά έγιναν το 1992. Φανταστείτε τι έχει να γίνει το 2006-2007.
