Αν καταφέρει να περάσει την αντιασφαλιστική ανατροπή που σχεδιάζει, ο Α. Λοβέρδος θα γίνει ήρωας της κεφαλαιοκρατίας. Μπροστά του ο Σιούφας, ο Ρέππας, η Πετραλιά θα μοιάζουν με στρατιωτάκια, ενώ ο Γιαννίτσης θα σκάσει από το κακό του, που δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο το 2001. Για την εργατική τάξη θα είναι σύμβολο ταξικής αναλγησίας. Το ζήτημα, όμως, είναι να έχει κι αυτός την τύχη του Γιαννίτση και ν’ ανοίξει επιτέλους ένας δρόμος για την τοποθέτηση του Ασφαλιστικού στις ταξικές του βάσεις.
Οταν στις 8 Δεκέμβρη ο Λοβέρδος παρουσίαζε τις «κατευθυντήριες γραμμές για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος», γράψαμε μια ανάλυση με τίτλο «Συντάξεις πτωχοκομείου και δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα» (Κόντρα, 580, 9.12.09). Σημειώναμε πως, όπως βγαίνει από διάφορες ακριτομύθιές του, ο Λοβέρδος έχει ως πρότυπό του τον Γιαννίτση και το ναυαγισμένο σχέδιό του. Και «προβλέπαμε» ότι η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να περάσει το «σύστημα των τριών πυλώνων», με μοχλό το διαχωρισμό βασικής και εργασιακής σύνταξης και ν’ αυξήσει το μέσο όρο ηλικίας συνταξιοδότησης, χτυπώντας πρώτα και κύρια όλα τα όρια ηλικίας κάτω των 65 (συμπεριλαμβανομένων των ΒΑΕ). Ακριβώς αυτό ανακοίνωσε, με περισσότερες λεπτομέρειες πια, ο Α. Λοβέρδος την περασμένη Τρίτη. Δεν κάναμε καμιά προφητεία. Απλώς, αυτή είναι η λογική στην οποία θα «υπάκουε» κάθε νέα αλλαγή στο ασφαλιστικό σύστημα. Οταν έχεις καταληστέψει το σύστημα και το έχεις αφήσει χωρίς αποθεματικά, όταν οργιάζει η εισφοροκλοπή και η μαύρη εργασία, όταν αυξάνεται η ανεργία και φουντώνουν οι λεγόμενες ελαστικές σχέσεις εργασίας και όταν δεν θέλεις να θίξεις στο ελάχιστο το κεφάλαιο, δεν έχεις άλλη λύση από την αύξηση των ορίων ηλικίας και τη μείωση των συντάξεων. Τα «τρία δεν» του Λοβέρδου (που τα έλεγαν και όλοι οι υπουργοί της ΝΔ) δεν ήταν παρά κουτόχορτο για αφελείς.
Γενική αύξηση ορίων ηλικίας
Στο προηγούμενο φύλλο, μετά το διάγγελμα Παπανδρέου και ενώ τα παπαγαλάκια οργίαζαν μιλώντας για αύξηση από τα 65 στα 67, γράφαμε πως η κυβέρνηση δεν έχει καμιά ανάγκη να κάνει κάτι τέτοιο. Μπορεί άμεσα να αυξήσει όλα τα όρια κάτω από τα 65 και έμμεσα να αυξήσει τα γενικά όρια, εξαναγκάζοντας τους εργαζόμενους να μείνουν κι άλλο στη δουλειά, μέσω της εξαθλίωσης της σύνταξης. Αυτό και ανακοινώθηκε, αν και πάλι χωρίς όλες τις λεπτομέρειες.
Τι είπε ο Λοβέρδος; Οτι θα αυξηθεί το μέσο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 2 χρόνια μέχρι το 2015. Ποιους περιλαμβάνει το μέτρο; Τους εργαζόμενους στα ΒΑΕ. Τις γυναίκες που πρωτομπήκαν στη δουλειά μεταξύ 1983 και 1992 (συνταξιοδοτούνται στα 60). Τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ που βγαίνουν με 35ετία στα 58 (οι πριν το 1993) και ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας με 37ετία. Τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ που βγαίνουν στα 58 με 35ετία και ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας με 37ετία (πριν το 1993). Τις μητέρες ανηλίκων. Αλλες κατηγορίες συνταξιοδότησης πριν τα 65. Ολες αυτές οι κατηγορίες εργαζόμενων θα υποστούν αύξηση των ορίων ηλικίας, εκτός όσων κοντεύουν να βγουν στη σύνταξη (τελευταία πενταετία;).
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής θα χτυπηθούν και πάλι οι αναπηρικές συντάξεις, αφού ο Λοβέρδος μίλησε για αναμόρφωση και ενιαιοποίηση για όλα τα ταμεία του καθεστώτος των αναπηρικών συντάξεων και για «πολιτικές αποκατάστασης και επανένταξης των προσωρινά αναπήρων στην αγορά εργασίας».
Εξαθλίωση των συντάξεων
Το μεγάλο χτύπημα στη μείωση των συντάξεων, ακόμα και αυτής της άθλιας κατώτερης σύνταξης του ΙΚΑ που είναι σήμερα κάτω από 500 ευρώ, θα δοθεί με το διαχωρισμό της σύνταξης σε βασική και αναλογική ή ανταποδοτική. Την ισχνή κρατική συνδρομή στη χρηματοδότηση της ασφάλισης (που αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση του κράτους, όπως προκύπτει από τους ιδρυτικούς νόμους του ΙΚΑ και των άλλων Ταμείων) τη βαφτίζουν πρόνοια και τη διαχωρίζουν από τη σύνταξη. Αυτή θα την καταβάλλει το κράτος που δεν θα έχει καμιά άλλη υποχρέωση (γράφουμε χωριστά για την ποιότητα αυτής της σύνταξης-φιλανθρωπικό βοήθημα).
Σκοπός είναι να χτυπηθεί κι άλλο ακόμη και η κατώτερη σύνταξη του ΙΚΑ, που ήδη έχει πέσει κάτω από τα 20 βασικά ημερομίσθια. Σκοπός τους, όμως, είναι να χτυπηθούν και όλες οι άλλες συντάξεις. Πώς θα γίνει αυτό; Με τη λειτουργία του συστήματος όπως λειτουργεί η ιδιωτική ασφάλιση. Ανεξάρτητα αν θα εξακολουθήσουν να βαφτίζουν το σύστημα αναδιανεμητικό, αυτό θα είναι στην ουσία κεφαλαιοποιητικό. Ο κοινωνικός χαρακτήρας της ασφάλισης περιορίζεται μόνο στο επίπεδο της πρόνοιας (βασική σύνταξη, όχι για όλους αλλά με εισοδηματικά κριτήρια), ενώ από εκεί και πέρα ο εργαζόμενος είναι άτομο. Η «αναλογική» σύνταξη που θα πάρει θα έχει να κάνει με τις ασφαλιστικές εισφορές που μάζεψε σε όλο τον εργασιακό του βίο και με κάποιο ποσοστό αναπλήρωσης, που ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί. Κάποτε, ο συντάξιμος μισθός ήταν ο τελευταίος μισθός του εργαζόμενου. Μετά, έγινε ο μέσος όρος της τελευταίας διετίας και μετά πενταετίας. Τώρα, θα τον πάνε στο μέσο όρο όλου του ασφαλιστικού βίου. Ο Λοβέρδος το είπε καθαρά (ΣΚΑΙ), ότι προτιμά αυτό το σύστημα, αλλά θέλει πρώτα να το συζητήσει με την κυβέρνηση. Μπορεί στο τέλος να πάνε στα 3/4 του εργασιακού βίου, για να κλείσουν και το μάτι στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που αρέσκεται σε κάτι τέτοια. Και ίδιο να μείνει το ποσοστό αναπλήρωσης, η δραματική μείωση του εργάσιμου μισθού θα οδηγήσει σε μεγάλη πτώση όλων των συντάξεων.
Σκοπός τους είναι να μειωθούν πάρα πολύ οι συντάξεις και για έναν ακόμη λόγο: θα δώσουν κάποιο ψευτομπόνους, ώστε ο εργαζόμενος να αναγκάζεται να παρατείνει την παραμονή του στη δουλειά και μετά τα 65, μπας και βελτιώσει λίγο τη σύνταξη που θα πάρει. Ο Λοβέρδος το είπε καθαρά (ΣΚΑΙ): «Επιμήκυνση με κριτήρια και όχι υποχρεωτικά να στέλνεις τον άλλον σε παραπάνω χρόνια δουλειάς μετά τα 65 με το στανιό που λέμε. Εθελουσίως ο άλλος μένει γιατί έχει κίνητρα να μείνει… Οι επιμέρους συντελεστές οι οποίοι θα προσδιορίζουν τι σε συμφέρει, σε συμφέρει να φύγεις 65 ή 66, θα δίνουν κίνητρο για το 66». Στην εισήγησή του το είπε πιο… κυριλέ: «Η αναλογικότητα και η ανταποδοτική σχέση που δημιουργείται με τη νέα δομή των συντάξεων (βασική + ανταποδοτική), αποτελεί από μόνη της ισχυρό κίνητρο παραμονής στην εργασία. Ο κάθε εργαζόμενος θα έχει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να αυξήσει και να διαμορφώσει ένα καλύτερο επίπεδο σύνταξης». Επειδή κανένας δε θέλει να μείνει ούτε ώρα παραπάνω στη δουλειά, είναι φανερό ότι μπορεί να εξαναγκαστεί μόνο αν η σύνταξη που θα παίρνει στα 65 θα είναι εντελώς της πλάκας.
Υπάρχουν και άλλα θέματα που ανοίχτηκαν από την κυβέρνηση (π.χ. η ασφάλιση υγείας, οι ενοποιήσεις όλων των ταμείων σε τρία κ.λπ.), όμως μένουμε στα δύο βασικά, γιατί αυτά προδιαγράφουν όχι κάποιες μικροανατροπές στο σύστημα, αλλά μια συνολική ανατροπή, που θα την πληρώσουν και οι σημερινοί εργαζόμενοι, αλλά περισσότερο τα παιδιά τους. Η σφοδρότητα της κυβερνητικής επίθεσης υπαγορεύει και τη σφοδρότητα της εργατικής απάντησης. Αν δεν τους σταματήσουμε τώρα, αύριο θα είναι πολύ αργά.
Πουλημένοι εργατοπατέρες
Ενώ η κυβέρνηση έδειξε –ολοκάθαρα πλέον– τα χαρτιά της, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ ακολουθεί την πιο αισχρή στάση που έχει ποτέ ακολουθήσει σε περιπτώσεις ασφαλιστικών ανατροπών. Για «ασάφειες» έκανε λόγο ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ στην «επιστημονική ανατροπή» Γ. Ρωμανιάς. Λίγες ώρες αργότερα, έκανε δήλωση ο Παναγόπουλος, στην οποία μίλησε για «πολύ μεγάλες ασάφειες και ελλείψεις» (!!), επεσήμανε «ένα σοβαρό έλλειμμα, που είναι το θέμα της χρηματοδότησης και των πρόσθετων πόρων» και κατέληξε: «Οταν η Κυβέρνηση αναλάβει την τελική νομοθετική πρωτοβουλία εμείς πλέον δεν θα συζητήσουμε, αλλά θα διαπραγματευτούμε και εφόσον χρειαστεί θα κάνουμε αγώνα». Κάλεσε, δηλαδή, τους εργαζόμενους να κοιμούνται ήσυχοι, γιατί η κυβέρνηση δεν έχει φέρει κανένα νομοσχέδιο και όταν φέρει η ΓΣΕΕ θα διαπραγματευθεί!
