Πάει καιρός που οι συριζαίοι κατακεραύνωναν τις ελαστικές μορφές εργασίας. Τώρα τις εφαρμόζουν χωρίς ενδοιασμούς εκτεταμένα, όπως π.χ. στην εκπαίδευση, με τις στρατιές των χιλιάδων αναπληρωτών, που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, μιας και τα αφεντικά τους «έκοψαν το βήχα» και ακύρωσαν την επικοινωνιακή προπαγάνδα του Φίλη για 20.000 μόνιμους διορισμούς.
Τώρα δεν είναι καιρός για σόου, σαν αυτό που έκανε ο Τσίπρας προεκλογικά χρησιμοποιώντας τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, που επέστρεψαν, δικαίως, στη θέση τους έπειτα από τον πολύμηνο επίμονο αγώνα τους, που είχε συγκινήσει τους εργαζόμενους στο πανελλήνιο.
Τώρα, που οι μάσκες έχουν πέσει, οι συριζαίοι λένε και κάνουν τα πράγματα με τ' όνομά τους.
Απαντώντας στην ερώτηση του βουλευτή της Ν.Δ. Νίκου Παναγιωτόπουλου στη Βουλή, σχετικά με την καταβολή της χρηματοδότησης των σχολικών επιτροπών για την πληρωμή των σχολικών καθαριστριών, ο υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης είπε τα εξής:
«Υπάρχει ένα θέμα συνολικής αναμόρφωσης του συστήματος καθαριότητας στα σχολεία. Εχουμε συνείδηση ότι είναι χαμηλά τα χρήματα που παίρνουν οι καθαρίστριες, έχουμε συνείδηση ότι η λύση των εργολαβιών είναι μια λύση η οποία δεν βοηθάει την καθαριότητα των σχολείων. Θα έπρεπε να σκεφτούμε άλλους τρόπους, όπως είναι οι κοινοτικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις».
Ωραία, λοιπόν! Οχι μόνιμες καθαρίστριες στο δημόσιο σχολείο, αλλά καθαρίστριες-εργολάβοι, καθαρίστριες που θα συνεταιρίζονται μεταξύ τους για να διεκδικούν τις αντίστοιχες θέσεις.
Οι συριζαίοι φτιάχνουν το προφίλ της καθαρίστριας-αφεντικού. Που τάχα θα είναι απαλλαγμένη από τον βραχνά του εργολάβου που την εκμεταλλευόταν αγρίως, μιας και η ίδια τώρα μαζί με κάποιες άλλες, με τις οποίες θα έχει στήσει την συνεταιριστική επιχείρηση, θα μπορεί να παίρνει τις δουλειές.
Αυτή η καθαρίστρια, όμως, δεν θα έχει σταθερό μισθό ούτε σταθερή δουλειά. Θα ρίχνει την τιμή της εργατικής της δύναμης, προκειμένου να αναλάβει την καθαριότητα ενός σχολείου, του οποίου τα λειτουργικά έξοδα είναι υπό κατάρρευση, ενώ και αυτή η εργασία δεν θα είναι εσαεί και εξασφαλισμένη, μιας και θα υπάρχουν και άλλες ανταγωνίστριες συνεταιριστικές επιχειρήσεις καθαριότητας. Κοντολογίς, ανθρωποφαγικές καταστάσεις θα δημιουργηθούν μεταξύ των καθαριστριών, ενώ το κράτος θα παραμένει αλώβητο.
Τον αγώνα για το μεροκάματο και τη σταθερή δουλειά για όλους, την εργατική αλληλεγγύη θα αντικαταστήσει ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ αυτών των εργαζόμενων και το αστικό κράτος θα παίζει τον Πόντιο Πιλάτο.
