Στην κυβέρνηση κάνουν το μάγκα αλλά στους καπιταλιστές στέκονται σούζα. Ισχύει για την πράσινη πλειοψηφία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ, που αποφάσισε να οργανώσει μια 24ωρη απεργία στις 2 Απρίλη, χωρίς κανένα σχέδιο για κλιμάκωση και χωρίς αιτήματα, πέρα από κάποιες γενικότητες που παρουσιάζονται εδώ και χρόνια. Στόχος τους να φθείρουν πολιτικά την κυβέρνηση Καραμανλή και ταυτόχρονα να ελέγξουν τους εργαζόμενους, λειτουργώντας ως κοινωνικό αμορτισέρ του καπιταλιστικού συστήματος.
Αλλά και ο αντικυβερνητικός προσανατολισμός των πράσινων εργατοπατέρων δεν τους εκτρέπει από το θεσμικό τους ρόλο. Μόλις η Φάνη τους έστειλε επιστολή και τους κάλεσε σε συνάντηση, έσπευσαν να ανταποκριθούν θετικά, αφήνοντας στην υπουργό την επιλογή της ημερομηνίας. Τι θέλει η Πετραλιά να συναντηθεί με τη ΓΣΕΕ; Για να μοιράσει κι αυτή ανέξοδες υποσχέσεις και να δώσει έναν αέρα συναίνεσης, ώστε να μην παίρνει όλη τη δόξα ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ.
«Ολοι μας πρέπει να συμφωνήσουμε στην ανάγκη να επιμεριστούν ισομερώς οι συνέπειες και οι επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης», έγραψε η Πετραλιά στην προς ΓΣΕΕ επιστολή της. «Οφείλω να σας εκφράσω την πλήρη διαφωνία μου με την άποψη που εκφράζετε στην από 6/3/09 επιστολή που μου στείλατε, ότι δηλ. όλοι μας πρέπει να συμφωνήσουμε στην ανάγκη να επιμεριστούν ισομερώς οι συνέπειες και οι επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης», της απάντησε ο τζάμπα μάγκας Παναγόπουλος, ο οποίος εισαγωγικά είχε φροντίσει να τονίσει: «Ασφαλώς και ανταποκρινόμαστε στην πρόσκλησή σας για συνάντηση, προκειμένου να συζητήσουμε τα φλέγοντα θέματα της απασχόλησης. Την πρωτοβουλία για το χρόνο και το χώρο της συνάντησης παρακαλούμε να την αναλάβετε εσείς».
Στην ίδια επιστολή, ο Παναγόπουλος έκανε λόγο για απολύσεις και «άλλες παράνομες και καταχρηστικές συμπεριφορές και πρακτικές των εργοδοτών» και σημείωνε: «Αν μάλιστα οι πληροφορίες που αναφέρονται στα ΜΜΕ ότι ο Πρόεδρος του ΣΕΒ άφησε ανοικτό παράθυρο στην εκ περιτροπής εργασία, αντιλαμβάνεστε ότι η ανησυχία μας μετατρέπεται σε υποψία ότι οι προσπάθειες συνεννόησης σε κάποια μέτρα βρίσκονται κυριολεκτικά στον αέρα, στο μέτρο που χρησιμοποιούνται επικοινωνιακά».
Μα καλά, από τα ΜΜΕ περιμένει ο Παναγόπουλος να πληροφορηθεί αν ο ΣΕΒ είναι υπέρ ή κατά της εκ περιτροπής εργασίας; Γιατί δεν ρωτά τον ίδιο, αφού δεν πέρασαν ούτε 15 μέρες από τότε που συναντήθηκαν και ανακοίνωσαν ότι συμφώνησαν από κοινού σε μέτρα ενάντια στην ανεργία και τις επιπτώσεις της κρίσης; Γιατί δεν λέει τίποτα για τη σχετική διάταξη που έχει θεσπίσει από το 1998 το ΠΑΣΟΚ και που ο Μίχαλος απλά θέλει να γενικεύσει; Γιατί την έπεφτε από τηλεοράσεως κατά του Μίχαλου, κατηγορώντας τον ότι δημιουργεί «αντιευρωπαϊκά» αισθήματα στους εργαζόμενους μ’ αυτά που λέει, όταν το ίδιο το Ecofin έχει απευθυνθεί στις χώρες-μέλη της ΕΕ ζητώντας τους να προωθήσουν την εκ περιτροπής εργασία;
Είπαμε, όμως, ο Παναγόπουλος αντιπολίτευση στην κυβέρνηση κάνει, όχι στους καπιταλιστές. Γι’ αυτό και στις 7 Απρίλη θα φορέσει το καλό του κοστούμι και την πιο φανταχτερή γραβάτα και θα πάει στο «Ανοικτό Φόρουμ 09», που οργανώνει ο ΣΕΒ, για να συζητήσει με τον Δασκαλόπουλο και τους εκπροσώπους των άλλων καπιταλιστικών οργανώσεων το θέμα «Οι Kοινωνικοί Eταίροι απέναντι στην κρίση: θεατές ή πρωταγωνιστές;»
Ο Δασκαλόπουλος έδωσε ήδη το στίγμα του, δηλώνοντας: «Τα προβλήματα της χώρας απαιτούν πλέον τολμηρές και, ίσως, επώδυνες λύσεις – όχι υπεκφυγές. Η κρίση μάς απειλεί αλλά και μας προκαλεί: Προσφέρει μια μοναδική – ίσως μια ύστατη – ευκαιρία να θέσουμε την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο σε νέες, πιο υγιείς και μακρόχρονες βάσεις. Η κρίση θέτει όλους μας ενώπιον ευθυνών που δεν μπορούμε να αποφύγουμε».
Για τους καπιταλιστές η κρίση είναι και ευκαιρία. Ξέρουν ότι δε μπορούν να την αποφύγουν. Ξέρουν πως να την αντιμετωπίσουν, με τη βοήθεια του κράτους τους. Γιατί να μην πετύχουν και στρατηγικής σημασίας ανατροπές σε βάρος της εργατικής τάξης; Ανατροπές που θα τους διευκολύνουν και την κρίση να αντιμετωπίσουν καλύτερα και όταν αρχίζει η αναζωογόνηση να μπορούν με μεγαλύτερη ευκολία να εξασφαλίζουν το μέγιστο κέρδος.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βάζει πλάτη για να πετύχει το σύστημα αυτό το στόχο. Κρατά εγκλωβισμένους τους εργαζόμενους σε μια τακτική εντελώς αναποτελεσματική, που ούτε με μάχη οπισθοφυλακών δεν μπορεί να παρομοιαστεί. Φωνού-λες κάπου-κάπου, καμιά 24ωρη κάπου-κάπου και οι καπιταλιστές να κάνουν άνετα τη δουλειά τους.
